دوستان عزیز سازمان ژ.اش.ام ؛ آقایان لادیسلاو ، ژیو ، پله
حاضران گرامی

انجمن کوه نوردان ایران بسیار خوشوقت است که توانسته همکاری یکی از پرافتخار ترین سازمان های کوه نوردی جهان ، یعنی GHM را جلب کند و میزبان سه تن از اعضای برجسته ی آن برای تدریس یک دوره دیواره نوردی پیشرفته باشد .
مردم کشور ما دارای پیشینه ای بس درا ز در پیمایش کوه ها به منظور استفاده از نعمت های پرشمار آن هستند . آنان ، از دیرباز به کوهستان به دیده ی احترام نگریسته اند ، چرا که کوه ها برای آنان سرچشمه ی رودهای زندگانی بخش بوده اند . در ایران ، رفتن به کوه برای تفریح و ورزش نیز سابقه ای دیرینه دارد که بازتاب آن را می توان در ادبیات کهن این سرزمین دید .
کوه نوردی امروزین ، در ایران نیز مانند بسیاری از دیگر نقاط جهان ، با کنجکاوی ها و اکتشاف های جغرافیایی و زمین شناسی آغاز شد . در این میان ، محققان و دانشمندان فرانسوی نقش برجسته ای در تاریخ کوه نوردی مدرن ایران داشته اند . یکی از این کاوش گران ، ژان ژاک دو مورگان است که اگرچه جغرافی دان به معنای خاص کلمه نبود ، اما برای اکتشاف های باستان شناسی و معدنی به ایران آمد و در چندین سالی که در کشور ما بود ، توانست نقاط بسیار گوناگونی را در سراسر ایران شناسایی کند ، به قله های مختلف صعود کند ، و چندین غار را بپیماید و نقشه ی آن ها را بکشد . یکی از کارهای برجسته ی دو مورگان ، صعود تقریبا زمستانی دماوند در روزهای دوم و سوم دسامبر 1889 بود . او به همراه پیر واسلن و یک جوان اهل رینه ( گویا به عنوان راهنما ) و یک قاطرچی که با قاطر خود تا حدود 4000 متر بارهای گروه رابرد ، در شرایط سرمای بیست درجه زیر صفر به قله ی دماوند رسید .
مقصد نخستین ایرانیانی که برای یادگیری فنون جدید کوه نوردی به خارج از کشور رفتند ، شامونی فرانسه بود ؛ کاظم گیلان پور که از پایه گذاران ورزش های کوهستانی در ایران است ، در سال 1951 به مدرسه ی کوه نوردی و اسکی شامونی رفت .در این دوره ی آموزشی ، گیلان پور عکس هایی از منطقه ی علم کوه – به ویژه دیواره ی گرانیتی شمال آن – را که در برنامه ی سال 1949 همراه با جلیل کتیبه ای و دیگران گرفته بود ، به کوه نوردان فرانسوی نشان داد و آنان را تشویق کرد که برای صعود این دیواره به ایران بیایند .
در سال 1954 برای نخستین بار در تاریخ کوه نوردی ایران ، یک گروه سنگ نورد و کوه نورد به قصد شناسایی و صعود دیواره ی شمالی علم کوه وارد این منطقه شدند . این گروه شامل شش فرانسوی به سرپرستی برنار پی یر و ده ایرانی به سرپرستی محمد کاظم گیلان پور بود . این گروه توانست قله ی علم کوه را از مسیر " گرده ی آلمانی ها " و نیز چند قله ی دیگر منطقه را صعود کند . ( با کمال تاسف ، یکی از بهترین کوه نوردان آن زمان ایرا ، یعنی نورایر میناسیان در این برنامه کشته شد . )
در سال 1956 نیز یک گروه فرانسوی دیگر به سرپرستی امیل تالون ، در منطقه ی عتم کوه فعالیت فعالیت کردند و از مسیر گرده به قله ی علم کوه دست یافتند .
کار بسیار شاخص فرانسویان در علم کوه ، گشایش مسیری بسیار زیبا روی دیواره ی شمالی علم کوه در جولای 1966 است ( والنکو ، فرسافوند و دیگران ) .
در سال 1992 آلن رنو ، طی حدود بیست روز کار آموزشی در ایران ، نخستین دوره ی بین المللی آموزش سنگ نوردی داخل سالن ، و نیز دوره های تربیت داور و نیروی برگزارکننده ی مسابقی سنگ نوردی را برگزار کرد . این دوره ی آموزشی ، نقطه ی عطفی در سنگ نوردی ورزشی ایران بود . پس از آلن رنو ، چند دوره ی دیگر هم توسط مربیان فرانسوی و با مدیریت فدراسیون کوه نوردی ایران برگزار شد . متاسفانه در سال 1999 لاتور پاسکال که برای آموزش دیواره نوردی به ایران آمده بود ، به علت سقوط از روی" دیواره ی ساعت " خرم آباد جان باخت .
در دو دهه ی اخیر ، چندین گروه از کوه نوردان ایرانی – چه از سوی فدراسیون کوه نوردی و چه به صورت شخصی – به شامونی رفته و در مدرسه ی کوه نوردی و اسکی آن جا آموزش دیده اند .
با پیشینه ای که روابط کوه نوردی ایران و فرانسه دارد – و در بالا به گوشه هایی از آن اشاره شد – مطمئن هستم که حضور آموزش گران متبحر ژ.اش.ام. سرفصل نویی را در دفتر این روابط خواهد گشود . در پایان ، مایل ام خوشحالی خود را از حضور همسران مربیان عزیزمان ابراز کنم و امیدوارم که ایشان هم اقامت خوشی در کشور کوهستانی و باستانی ما داشته باشند، و به ویژه شاهد فعالیت های پرنشاط و فراوان کوه نوردان زن ایرانی باشند . قدردانی ویژه ی انجمن کوه نوردان ایران را از آقای شعاعی ، سرپرست فدراسیون کوه نوردی ایران و همکاران شان ، و نیز از آقای دوهامل رایزن فرهنگی سفارت فرانسه در ایران که کمک های باارزشی به ما کرده اند ، اعلام می دارم .

با احترام
عباس محمدی
رییس هیات مدیره