قسمت آخر

صبح روز بعد در حالی که شدت طوفان بیشتر شده بود، کاسین و همراهانش کار دشوار پایین رفتن از طناب های ثابت برج ها را آغاز کردند ، و سرانجام به آخرین مانع ، دهلیز خطرناک منتهی به یخچال، رسیدند آنان در حالی که در میان این قیف یخ هراس آور به طناب های ثابت آویزان بودند ، گرفتار بهمن پودر شدند اما معجزه آسا از آن جان به در بردند ."" گروه کاسین سرانجام در حالی که عملاً در برف شنا می کردند ، به کمپ اصلی رسید و گروه آلیپی روز بعد ، از میان مه ظاهر شد. از بخت خوش کانالی دو روز بعد هوا صاف شد و یک هوا پیما توانست در محلی در زیر یخچال به زمین بنشیند . کانالی به بیمارستانی در آنکوراژ۱۳ منتقل شد و در آن جا با معالجه به موقع و صحیح ، سلامت پای خود را به دست آورد . جمع مسرور کوه نوردان مجدداً در آنکوراژ گرد آمد و در اینجا بود که پیام تبریک پرزیدنت کندی به ایشان رسید و مورد توجه پر شور عکاسان لایف قرار گرفتند . ما راینی بعداً نوشت : پر دیگری برکلاه پیر خرس نئاندرتال ایتالیایی ها مشکل ترین صعود مک کاینلی را انجام داده بودند. آن ها که شرایط آب و هوایی منطقه را دست کم گرفته بودند به خود اجازه دادند که از کفش ها و پوشاک مناسب آلپ ها استفاده کنند با این حال درایت و مهارت کاسین به اضافه ی شهامت و عزم راسخ کل گروه باعث شد که همگی به سلامت برگردند . یال کاسین آن گونه که بعداً معروف شد تا سال ۱۹۶۷ که ژاپنی ها و آمریکایی ها روی آن صعودهایی انجام داده اند، صعود نشد در آن فصل نخست ژاپنی ها شروع به صعود کرده و تغییر مهمی در مسیر دادند : دهلیز پنهان یا دهلیز ژاپنی ها ۱۴ مسیری بود که آن ها برای اجتناب از قسمت مشکل برج های صخره ای پیش از رسیدن به کمپ اول کاسین اختیار کردند. چهارمین صعود توسط فرانسوی ها انجام شد، و با یک صعود دیگر ژاپنی ها در سال ۱۹۷۴صعود به روش اردوکشی ( محاصره ) روی این یال به پایان خود رسید . صعود های بعدی می بایست به روش آلپی باشد که طبعاً در گیری سخت تری را طلب می کرد .  در روش آلپی بر خلاف روش اردو کشی تنها یک کمپ زده می شود هر جایی که صعود کنندگان روی مسیر به آن می رسند. هم چنانکه افراد بالا می روند ، کمپ نیز با آنان حرکت می کند . هیچ نیروی کمکی در پایین باقی نمی ماند ، نه ملجایی هست و نه طناب ثابتی. گروه یا درگیر رسیدن به قله است یا مشغول بازگشت طولانی و خطرناک خود . نخستین صعود آلپی یال کاسین در ژوئن ۱۹۷۶ انجام شد . چهار کوه نورد انگلیسی با یک صعود سریع شش روزه به قله رسیده و پس از کمی استراحت شروع به پایین رفتن کردند و در همان روز کمپی در ارتفاع ۲۶۵۰ متر روی مسیر یالچه ی غربی۱۵ برقرار ساختند با این حال از ۳۲کوه نوردی که در آن تابستان سعی کردند از مسیر کاسین به قله برسند ، تنها دوازده نفر موفق شدند . جالب ترین صعود ، از آن چارلی پورتر۱۶ بود صعود تک نفره و آلپی که بیشترین هوشیاری را در کوه نوردی لازم دارد پورتر که به سبب صعودهای متهورانه اش روی دیواره های بلند یوسمیت ۱۷شهرتی به هم زده بود ، طی یک تلاش ۳۶ساعته از محل شب مانی اش در بالای دهلیز ژاپنی ها، به قله رسید، او در دهلیز به انبوهی از طناب ثابت های جا گذارده شده برخورد کرد آن اندازه که دیگر کوه نوردان نمی توانند با وضعیت اصلی آن جا روبرو شوند . امروزه کوه نوردان هم چنان که یال کاسین را به روش آلپی پشت سر می گذارند می دانند در عین این که صعود شان باید فیروزی هایی داشته باشد ، ممکن است اضطراب ها و اتفاقات نا گواری هم به دنبال داشته باشد . آن ها در حالی که در پای یال عظیم جنوبی ایستاده اند به کسانی می اندیشند که پیشتر از آن جا عبور کرده اند ، به ویژه به معمار اصلی مسیر، ریکاردو کاسین ، مردی که روشنایی تلاش انسانی را بر نمای جنوبی مک کاینلی پرتو افکن ساخت .

از کتاب : FIFTY CLASSIC CLIMBS OF NORTH AMERICA BY: S.ROPER AND A.STECK

ترجمه عباس محمدی

توضیح صفحات :

1-MOUNI MCKINLEY

2- HAROLD DRASDO

3-THE MOUNTAIN WORLD

4- BRADFORD WASHBURN

5- KAHILINA

6- TETON

7-PIERO GHIGLIONE

8-CARLO MAURL

9-RICARDO CASSIN

10-GRANDES JORASSES PIZ BADILE CIMA OVEST

11-FOSCO MARAINI

12-ANNIBALE ZUCCHI .GIGI ALIPPI , LUIGI ,AIROLDI,GIANCARLO CANALI,ROMANO PEREGO

13-ANCHORAGE

14-HIDDEN/JAPANESE COULOIR

15-WEST BUTTRESS ROUTE

16-CHARLIE PORTER

17-YOSEMITE