قسمت دوم
ضمن مشورت با واشبرن و به توصیه ی او، کاسین و همراهانش یال جنوبی مک کاینلی را به عنوان هدف خود برگزیدند ، و کار طولانی تدارکات آغاز شد. تا ماه می ۱۹۶۱ برنامه ریزی مقدماتی تکمیل شده بود و در اواخر ژوئن گروه ۶ نفره ی ایتالیایی ها کمپ اصلی خود را روی شاخه ی شرقی یخچال کاهیلینا در پای یال بر قرار کرده بود، همراهان کاسین ۵ کوه نورد جوان و پر شور باشگاه آلپین بودند:""
آنیبال زوچی، گیگی آلیپی، لوئیجی آیرولدی، جیانکارلو کانالی و رومانوپرگو۱۲ در این میان فقط کاسین و کانالی تجربه ی صعود در ارتفاعات زیاد را داشتند. جالب این که در آخرین لحظات مائوری در اسکی دچار آسیب دیدگی شدید شد و نتوانستت در برنامه شرکت کند. تنها چند صد متر آن طرف تر از کمپ اصلی گروه ، یال جنوبی به صورت پله هایی متعدد و با وقار سر برآورده بود نخستین مشکل یک سری برجهای عظیم سنگی به ارتفاع ۲۵۰متر در همان ابتدای یال بود که به یک یخچال معلق کوچک منتهی می شد . قسمت های صخره ای ، با دهلیزهای پوشیده از یخ، میدان های برف و گرده های گرانیتی به یکدیگر متصل می شدند بیش از سه هزار متر صعود پر مخاطره تا بلندترین نقطه ی آمریکای شمالی. نقشه ی کاسین برای برپایی کمپ های بالاتر مطابق با اصول کلاسیک اردوکشی بود. به منظور هم هوا شدن کوه نوردان می بایست بار بالابرده و برای خواب پایین بیایند . کمپ ها تا کامل شدن صعود یا برگشت گروه سر جای خود می ماندند. هنگامی که یک طناب سه نفره مسیر را شناسایی و صعود می کرد سه نفر دیگر غذا و تجهیزات حمل می کردند همه ی آن ها برای یک استراحت کامل به کمپ اصلی بر می گشتند. پس از ده روز، راه فوق العاده دشوار برج های ابتدای کار گشوده شد و کمپ اول روی یک طاقچه ی برفی در ۴۰۸۰ متری برقرار شد. روز بعد کمپ دوم روی محوطه ی صافی در زیر یخچال معلق زده شد. پیشرفت کار به نظر کند می آمد ، اما گروه دریافت که ضمن نخستین صعود هدفی چنین بزرگ ، مقدار زیادی از زمان با ارزش صرف شناسایی می شود. هیچ اطلاعات قبلی که نشان دهد بهترین راه پیشروی چیست وجود نداشت، طوفان ها ی مداوم و میزان دید کم پیشرفت را به تاخیر می انداخت و روزها با فعالیتی ناچیز سپری می شدند . در ۱۶جولای ، یندناف گروه یا کمپ اصلی قطع شد و درهوای رو به بدی ، صعود کنندگان خود را به طورکامل درگیر یال کردند، گروه درحالی به کمپ دوم رسید که برف به شدت می بارید ، درکمال تعجب یک روز هوای صاف به گروه اجازه داد که کمپ سوم ( بالاترین کمپ ) خود را در ارتفاعی نزدیک به ۵۲۰۰ متر برقرار کند . در تمام قسمت های دشوار طناب های ثابت به منظور کمک به صعود و برگشت نهایی نصب شده بود. صبح زود روز ۱۹ جولای شش کوه نورد در دو طناب سه نفره حرکت حماسی خود را به سمت قله آغاز کردند . به هنگام پیشروی گروه روی مسیر دشوار و ناشناخته هوا صاف بود اما باد سردی شیب ها را می روفت، پس از هفده ساعت، در تیرگی آسمان زیر قطبی ، کوه نوردان خسته پای بر قله گذاردند . کانالی که از سرد شدن پا می نالید، بر اثر ارتفاع ضعیف شده بود، کاسین بعدها نوشت : شلاق باد سخت و سرد مداوماً برما نواخته می شد و برف ریزه ها از هر روزنه ی پوشاک رد می شدند .افراد در پیروزی خود لذتی نیافتند حتی سخن گفتنشان بر اثر سرما دچار اشکال شده بود . پای کانالی شروع به یخ زدن کرد و برگشت سریع اجباری بود. کوه نوردان در حالی که قسمت های مشکل را با فرود پشت سر می گذاشتند شروع به پایین رفتن کردند، کانالی که دچار ارتفاع زدگی شده و پایش از کار افتاده بود در یک نقطه افتاد و فقط عکس العمل سریع کاسین بود که نگهش داشت. افراد با حالتی مایوس و درهم شکسته تقریباً ۲۴ ساعت پس از ترک کمپ سوم به آن بازگشتند این تازه ابتدای کار بود، چرا که آن ها می بایست وظیفه ی دشوار رساندن دوست آسیب دیده شان را به ۲۰۰۰ متر پایین تر به انجام رسانند. پای کانالی ورم کرده دیگر درکفش خودش جای نمی گرفت و به همین دلیل آلیپی با فداکاری کفشش را در اختیار وی قرار داده و خود با جوراب اضافه در داخل پوش کفش پا را پوشاند. گروه پس از استراحتی مختصر در کمپ سوم بازگشت را از سرگرفت و در همین حال طوفان جبهه ی جنوبی مک کاینلی را فرا گرفت، آلیپی که نمی توانست کرامپون به پا کند روی شیب های تند برفی مداوماً سر می خورد در حین حرکت به طرف کمپ۲ پاهای کاسین هم بی حس شده بود. آلیپی که دیگر نمی توانست پیشروی کند با هم طناب هایش درکمپ ماند و کاسین و زوجی برای آن که هرچه سریع تر کانالی را به کمپ اصلی برسانند، بالافاصله حرکت کرده ، و شب به آن جا رسیدند
ادامه دارد .
