مقالات

ته آراروآ: غوغاهای گلی بیشتر


برای راه رفتن ته آراروآ باید گل را در دل خود بپذیرید (و کفش و جوراب و تاول). همچنین هرگز نباید به ریشه ها اعتماد کنید زیرا آنها حقه باز و دوستان دروغین هستند (لغزنده، بنابراین لغزنده). گنبد نیز از این قوانین مستثنی نیست. تا زمانی که مسیر را کامل نکنید، هرگز از گل و لای فرار نخواهید کرد.

گل سرد بود


روز 24: گنبد

روز گنبد طلوع کرد و من عصبی بودم. من حدود یک روز و نیم قبل به صفر فکر می کردم اما به این فشار ادامه دادم زیرا می خواستم در گروهم بمانم. بزرگترین اشتباه زندگیم را هم با ننوشیدن قهوه انجام دادم.

گنبد با گل و لای شروع شد و گروه ما خیلی زود از هم جدا شدند. این همان زمینی بود که همه ما ترجیح می‌دهیم به تنهایی پیمایش کنیم، وقتی مردم شاهد لغزش و سر خوردن شما از یک تپه گل‌آلود هستند یا احساس می‌کنند که دیگران را بالا نگه داشته‌اید، جالب نیست. من از نظر ذهنی خیلی سنگین احساس می کردم و گرسنگی من برای کوهنوردان واقعاً از شب قبل شروع شده بود، بنابراین صبح را صرف فهرست نویسی ذهنی تمام غذاهایی که مانده بودم و اینکه آیا برای رساندن من به لبنیات در پوهوی کافی است یا نه، گذراندم. حتی قبل از شروع روز واقعاً از نظر جسمی و روحی خسته بودم. اما من ادامه دادم.

وقتی به مردم در مورد پیاده روی ته آراروا می گفتم، در مورد تمایل به ایجاد انعطاف پذیری و توانایی ادامه راه حتی زمانی که واقعاً نمی خواستم صحبت کردم. بخشی از من می دانست که این اولین لحظه ای است که می توانم شروع به یادگیری آن کنم. بنابراین، با خواندن تکه‌های شکسته از آهنگ‌ها برای خودم و حتی گاهی اوقات با شمردن قدم‌هایم، به راه افتادم.

من با Sinèad در انتهای اولین تپه بزرگ و فرود آمدم و با هم قسمت جاده را پیاده روی کردیم. تصور کردم به یکی از خانه های باز در طول راه می روم و از آنها قهوه می خواهم. فکر نمی‌کردم اجازه دهند خود توریستی گل آلود من برود، بنابراین به راهم ادامه دادم.

همانطور که به تپه بزرگ و پر درخت بعدی نزدیک می شدیم، یکی از کوهنوردان به نام خاویر را پیدا کردیم که نیمی از ناهار خود را می خورد. بلافاصله نشستم و از هر تنقلات موجودم یک مشت خوردم. بقیه پرواز کردند و من ده دقیقه دیگر را صرف تلاش کردم تا به راهم ادامه دهم. می‌دانستم در آن سوی تپه یک کمپینگ وجود دارد که اگر واقعاً بخواهم، می‌توانم در آن شب توقف کنم. من همچنین می دانستم که در کمتر از کیلومتر به مرز 500 کیلومتر می رسد.

500 کیلومتر!


من خیلی خواب آلود بودم، نه فقط خسته، بلکه چشمانم سوخته و خواب آلود. ناامیدانه به تنها یک بسته قهوه فوری در اعماق کیسه غذایم فکر کردم و برای خودم آواز خواندم “فقط شنا کن”. وقتی حدود ¾ از این تپه عبور می کردم، دوباره به طور ذهنی غذای خود را بررسی کردم و سعی کردم تصمیم بگیرم که آیا می توانم این بخش را به دو روز تقسیم کنم.

سپس صدای چند دختر را در مقابلم شنیدم و مثل یک توله سگ که بعد از یک روز کاری طولانی دوباره مردم خود را می بیند، به خود فکر کردم که آنها دوستان من هستند. متأسفانه آنها فقط دو کوهنورد بسیار تمیز با کفش های کتانی سفید بودند.

اگرچه آنها آنهایی نبودند که من امیدوار بودم ببینم، اما سفیدی کفش های کتانی آنها به من می گفت که مسیر از اینجا سردتر خواهد بود. فشار آوردم و بالاخره توانستم لهجه سیناد را که در میان درختان شناور بود بشنوم. و دوست ما زوئی بود که از نهر آب می کشید! از رودخانه عبور کردم و به محل کمپینگ رفتم، جایی که با خوشحالی متوجه شدم میز پیک نیک وجود دارد، بنابراین مجبور نبودم روی زمین بنشینم.

چادر خیلی مرطوبم را زدم تا خشک شود (هنوز در حال بحث در مورد ماندن در آنجا هستم)، آخرین آب را نوشیدم و مقداری از آن را در شیشه خیس کن سرد به شکل مایونز فیلتر کردم تا آخرین کیسه قهوه فوری ام را تکان دهم. سیناد گفت که به محض اینکه شروع به نوشیدن قهوه کردم، دید که من اساساً شروع به کار کردم.

سپس مسیر آسان تر شد


در این لحظه ساعت 1:30 بود، ما شش ساعت و نیم پیاده روی کرده بودیم و واقعاً نمی دانستم چقدر دیگر باید برویم. تصمیم گرفتم یک ناهار طولانی بخورم و دو بسته بخورم، لعنت به موجودی غذا!

من احساس کردم انجام شده است.

و سپس امدادگران من شروع به رسیدن کردند. اول یک مجموعه دیگر از کوهنوردان روزانه بود که بزرگترها به کمک من به من گفت که خیلی خسته به نظر می رسم (وقتی با او موافقت کردم دریغ نکردم). و سپس آنابل، که من نگران او بودم زیرا او معمولاً با سرعتی مشابه من راه می‌رود و من او را تمام روز ندیده بودم.

پس از سخنرانی در مورد انتخابم برای نپوشیدن چکمه، روزی که کوهنوردان به من یک کیسه تخم کدو، خرما و بیسکویت ANZAC دادند. تنقلات کافی بود تا من را متقاعد کنند که جوراب های خیس و گل آلودم را دوباره بپوشم و پنج شش کیلومتر آخر را تا کافه گنبد پیاده بروم.

آنابل و من از سومین و آخرین تپه روز که در واقع به طور ناگهانی زمین آسانی بود، بالا رفتیم و سپس از یک مسیر توریستی با ساحل بسیار خوب پایین آمدیم. من صادقانه احساس می‌کردم که دارم در این زمین پرواز می‌کنم و داشتن آنابل برای صحبت کردن با او باعث شد که خیلی سریع پیش برود. بعد از یازده ساعت پیاده روی (با احتساب دو ساعت ناهار که خوردم) به کمپ رسیدیم. کافه گنبد یک واحه بود، حمام بود و بله، واقعاً در آن نشستم. من چادرم را زدم و همه به نوبت زیر دوش آب گرم رفتیم و فکر می کنم این مکان زندگی من را نجات داد. پوره سیب زمینی من هرگز طعم بهتری نداشت. برای من یک روز یادگیری بزرگ بود. بیشتر از همه، من می توانم آن را حتی زمانی که روز سختی است انجام دهم.

امیدوارم همکارانم از دیدن جوراب گل آلود آب من لذت ببرند


آهنگ بخش:

من توسط The Mutton Birds لنگر انداختم. لازم به ذکر است که من این را انتخاب نکردم. این بی تشریفاتی توسط خدایان به من هدیه داده شد “اینجا آهنگی است که نمی خواستی در سرت گیر کند”. اما انتخاب هر چیز دیگری غیرصادقانه خواهد بود، زیرا این چیزی است که بیشتر در ذهن من زمانی که غذای خود را بررسی نمی‌کردم یا رویای قهوه را در سر می‌پرورانم می‌گذراندم.

افشای اطلاعات در مورد یک شریک

این وب سایت حاوی پیوندهای وابسته است، به این معنی که The Trek ممکن است درصدی از هر محصول یا خدماتی را که خریداری می کنید از طریق پیوندهای موجود در مقالات یا تبلیغات دریافت کند. خریدار همان قیمتی را می پردازد که در غیر این صورت می پردازد، و خرید شما به حمایت از هدف دائمی The Trek برای ارائه مشاوره و اطلاعات با کیفیت کوله پشتی به شما کمک می کند. با تشکر از حمایت شما!

برای کسب اطلاعات بیشتر، لطفا به صفحه درباره این سایت مراجعه کنید.




Source link

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا