مقالات

ته آراروآ: مامان، لطفاً 32 دلار برای من بفرست


روز 25: گنبد به پوهوی

بعد از روز گنبدی بسیار غم انگیزم، با افتخار به رختخواب رفتم، اما نگران بودم که به همان اندازه خسته از خواب بیدار شوم. با این حال، با خوشحالی من، خوب خوابیدم و با احساس سرحالی از خواب بیدار شدم. این شگفت انگیز است که دوش گرفتن، مقداری غذا و خواب با بدن شما چه می کند.

یادداشت های مجله دنباله در کافه گنبد (در واقع دیگر کافه نیست)


چند روزی بود که درباره «پایان مسیر» بحث می‌کردیم و فکر می‌کردیم که آیا بالاخره آن‌ها را به دست می‌آوریم. فکر می کنم آن روز اولین باری بود که متوجه آنها شدم، امروز صبح گروهی راه افتادیم (به جز چارلی که می دانستیم سریعتر از همه ما خواهد رسید) و ده کیلومتر اول را مرور کردیم. جاده شنی آسانی بود و ابرها هنوز نسوخته بودند. با وجود اینکه جبهه برایم روز سختی بود، احساس خوبی داشتم.

سینید، آنابل و من برای یک میان وعده قبل از آخرین قسمت روز روی تپه توقف کردیم. خورشید در این نقطه از میان ابرها شروع به سوزاندن کرده بود و گرم می شد. اما ما می‌دانستیم که فقط 15 کیلومتر تا پوهوی (جایی که غذا و شاید حتی آبجو پیدا می‌کنیم) و یک کمپینگ در 10 کیلومتری آنجا داریم که می‌توانیم آب پر کنیم. بنابراین ما ادامه دادیم.

این قسمت از روز سخت بود، نه به این دلیل که زمین سخت بود (فقط یک جاده شنی بود)، بلکه به این دلیل که خورشید بسیار گرم بود. اینکه بگوییم عرق کرده بودیم، دست کم گرفتن است، اما جایی برای توقف برای خنک شدن وجود نداشت، زیرا کل مسیر در معرض دید قرار داشت.پس ادامه دادیم.

در یک نقطه چارلی ما را گرفت و همه ما به سمت تپه سنگریزه ادامه دادیم. این زمانی بود که من واقعاً تصمیم گرفتم کاپوت مرینو من باید برود. خوشبختانه من فریزر را در خانه دارم که به هودهای خورشیدی مصنوعی سبکترم دسترسی دارد، بنابراین از او خواستم که یکی را برای دوستم در اوکلند بفرستد. خیلی خوبه که مجبور نباشیم بی جهت پول خرج کنیم.

در نهایت، مانند یافتن واحه ای در بیابان، یک جاده فرعی کوچک را دیدیم که به منطقه ای پوشیده از چمن منتهی می شد. با قدمهای بلند آن را بالا بردم و همه وسایلم را رها کردم. نزدیک ظهر بود و تصمیم گرفتم وقت ناهار است، کاپوت آفتابگیرم را درآوردم و بقیه مواد پیتزا را بیرون آوردم. این استراحت خیلی راحت بود!

بعد از نوشیدن حدود نیم لیتر آب و خوردن دو بسته ام (این بار با اضافه کردن دانه های ذرت با طعم فلفل قرمز برای کرانچ) به اندازه کافی قوی شدم که بتوانم زیر نور آفتاب به راه رفتن ادامه دهم.

بقیه‌ی بعدازظهر در مه عرق‌ریزی گذشت و خیلی زود متوجه شدیم که از مسیری عجیب بین دو پادوک به سمت کمپینگ جاده رمیگر در کیلومتر 533 فرود می‌آییم. در این نقطه تقریباً از آب خارج شده بودم، بنابراین با تمرکز روی مخزن آبی که می‌دانستم در کمپ است، حرکت کردم. این یک کمپ زیبا با سرپناهی خوب بود و بعد از 20 کیلومتر بسیار گرم ما واقعاً مکان خوبی برای استراحت بود.

شب قبل تصمیم گرفته بودیم که سعی کنیم به پوهوی برسیم و صدای میخانه آنقدر قوی بود که مانع از چادر زدن در جاده رمیگر شد. پس از یک استراحت مناسب، برهنه کردن، کشش، آماده بودیم تا 4.5 کیلومتر راهپیمایی آخر جاده را انجام دهیم.

جاده های پوخوی


با امید ابدی در قلبمان، خود را کنار کشیدیم، اما مردم فقط با دیدن ما سرعت گرفتند. با تشکر، اوکلند.

بعد از اینکه متوجه شدیم که قرار نیست اتوتوپینگ اتفاق بیفتد، سفر خود را به سمت پوهوی آغاز کردیم. به طرز شگفت انگیزی به سرعت گذشت و به زودی چارلی در حال رقصیدن و تکان دادن چوب در مقابل چایخانه های پوهوی بود.

آنابل، چارلی، من و سینید در اتاق‌های چای بعد از ورود به اتاق.عکس از Sinead


اتاق‌های چای خانه ما برای شب بودند، با 10 دلار یک دوش بسیار نادر (اما آب گرم وجود دارد بنابراین من شکایت نمی‌کنم)، وای‌فای، شارژ و یک چادر می‌گیرید. مالک همچنین یک پیشنهاد ویژه برای کوله‌پشتی‌های TA دارد که در آن کافه را فقط برای ما باز می‌کند و هر چیزی را از منو یا برگر برای شما درست می‌کند. این بسیار زیباتر از پیاده روی 500 متری دیگر تا میخانه به نظر می رسید و احتمالاً ارزان تر نیز بود، بنابراین همه ما موافقت کردیم که یک شب بمانیم.

ما همچنین با موریتز ملاقات کردیم که در چایخانه ها صفر گرفته بود. پر انرژی بود و برای خرید تنقلات به مغازه رفت و با سوختش سیلندرهای گازمان را پر کرد. قبل از رفتن به ته آراروآ به فریزر گفتم مطمئن هستم با کسی ملاقات خواهم کرد که بتواند این کار را انجام دهد و یک بار دیگر: مسیر فراهم می کند.

من کامل و خوشحال به رختخواب رفتم و آگاه بودم که به دلیل جزر و مد، صبح بسیار کندی خواهیم داشت و روز بعد یک کایاک سرد ۸ کیلومتری روی رودخانه پوهوی خواهیم داشت.

روز 26: پوهوی به اوروا

با رزرو کایاک ما در ساعت 1 بعد از ظهر، صبح کندی داشتیم. وقت داشتم تا وبلاگ بنویسم، تمام وسایل الکترونیکی خود را شارژ کنم، چادرم را خشک کنم و صبحانه کفرآمیز خود را سفارش دهم (برای اطلاعات بیشتر به پست وبلاگ غذا مراجعه کنید). صبح مجللی بود و شامل قهوه بود!!

حوالی ساعت 11:30 صبح به سمت میخانه و فروشگاه عمومی رفتیم که در آنجا کمی جوراب تهیه کردم و ناهار و یک قهوه دیگر خوردم. من دیگر با قهوه قاطی نکردم، نه بعد از احساسی که در روز گنبد داشتم.

عکس از تیم


ساعت 13 به سمت سایت کایاک حرکت کردیم، یک جلسه توجیهی گرفتیم و چمدانمان را گذاشتیم. آوا (رودخانه) مسیر رسمی TA است که عالی است! این نیاز به جزر و مد خروجی دارد، بنابراین ماه، اقیانوس و رودخانه تصمیم می گیرند که روز شما در چه ساعتی شروع شود. خیلی خوب بود که می دانستیم انتخابی نداریم که چه زمانی شروع کنیم. آوا مدت‌ها به عنوان بزرگراه برای واکا (قایق‌ها) عمل می‌کرده است و نام آن به «آب کند» ترجمه می‌شود.

awa به درستی نامگذاری شده است و کایاک سواری در آن بسیار آرام بود. من زمان زیادی را صرف حمل جریان و پارو زدن به جلو و عقب فقط برای هدایت کردم. با وجود اینکه بزرگراه اکنون از میان و در کنار آوا می گذرد، هنوز فضای زیبایی است. همانطور که پارو می زدم، آب را تماشا کردم که از یک رودخانه قهوه ای تیره به آب زلال و شور اقیانوس تبدیل شد.

یک پنگوئن رد شد و من ناامیدانه سعی کردم آن را به مردم پشت سرم نشان دهم. وقتی به انتهای رودخانه نزدیک شدم متوجه اشعه هایی شدم.جادویی بود

پس از بیرون آمدن از کایاک، همه آنها موافقت کردند که شنا نکردن بی ادبی است. بنابراین ما به آب اقیانوس فعلی برخورد کردیم. در مقایسه با آبی که در ولینگتون به شنا کردن در آن عادت کرده ام، طراوت و بسیار گرم بود. اگرچه زمین تجربه عجیبی بود. بیشتر شنا را صرف این کردم که پاهایم به گل چسبنده پایین دست نزند و آنابل و من جیغ می زدیم که پاهایمان در حال غرق کردن ما بودند.

بعد از ظهر خوب و احمقانه ای بود.

خیلی زود همه با لباس های خشک و جوراب و کفش های خشک برگشتیم. با آنیکا که در حال درمان مصدومیت آشیل بود خداحافظی کردیم که ناراحت کننده بود.

چیز زیادی در روز باقی نمانده بود و ما باید منتظر یک بخش جزر و مدی در طرف دیگر یک تپه کوچک بودیم. به هر حال راه افتادیم و بعد از صبح تنبلی و کایاک سواری به عادت پیاده روی برگشتیم.

در بالای تپه بین انتهای پوهوی و وایورا


زمانی که به Waiwera رسیدیم (که به دلیل وجود چشمه‌های آب گرم در آن منطقه به آب گرم ترجمه می‌شود) من و چارلی حوصله‌ای نداشتیم که جزر و مد باشیم. تاول‌هایم درد می‌کردند و به من احساس می‌کردند که لنگ می‌زنم و چارلی عموماً حال خوبی نداشت. ما تصمیم گرفتیم از هم جدا شویم و من و او با اتوبوس به Ōrewa رفتیم تا همه ما را در اردوگاه بررسی کنیم در حالی که دو نفر دیگر منتظر جزر و مد بودند.

چارلی در اتوبوس – او عکسی بسیار شبیه به من دارد


پارک تعطیلات Ōrewa بدترین جایی بود که ما اقامت داشتیم. “محل خیمه ها” اساساً فقط زمین های مملو از یک تن ریشه درخت بودند. اما کارکنان واقعاً خوب بودند و من تصمیم گرفتم در دفتر بپرسم که هزینه ارتقاء به یک کابین چقدر است (در نهایت هر کدام 1.25 دلار اضافی بود). خیلی خوشحالم که انجام دادم!! چند شخصیت عجیب و غریب در پارک وجود داشت و یکی از افراد به ما گفت که لباس‌های شسته شده‌اش را شب قبل دزدیده‌اند، بنابراین داشتن یک قفل روی در خوب بود.

درِ قفلِ مبارکِ ما


کابین کوچک ما به زودی پر از چادرهای خشک کن و کیسه های خشک در هر گوشه ای شد. ما فکر می‌کردیم که آیا می‌توانیم موریتز را روی زمین قرار دهیم، اما خوشبختانه یک کوهنورد دیگر، تیم، کابین کناری ما را رزرو کرده بود تا او یک تخت واقعی پیدا کند.

گردشگران در شب چه کار دیگری انجام می دهند


روز 26: Ōrewa به Dacre Cottage

از ترک Ōrewa خوشحال بودم و می دانستم که به سمت یک سوپرمارکت و مرکز خرید بزرگ می رویم. پیاده روی امروز صبح آسان و سریع به سیلوردیل بود، جایی که همه ما برای انجام وظایف مربوطه خود از هم جدا شدیم. من پول زیادی را برای خرید پچ های تاول و پر کردن مجدد مکمل هایم در انبار داروخانه خرج کردم، اما با نخریدن شیرینی در کافه آن را جبران کردم.

با کافئین و آماده رفتن، وسایل جدیدمان را جمع کردیم و پیاده روی به استیل واتر را شروع کردیم. همه جا جاده بود و با پیاده روهای عریض و جابجایی های چمنی نسبتاً دلپذیر شروع شد. اما در نهایت به آخرین امتداد جاده به Stillwater رسیدیم و معلوم شد که بدترین جاده ای است که تا به حال در کل مسیر با آن روبرو شده ایم. کامیون‌های بزرگ از کنار ما عبور می‌کردند و ما تلاش می‌کردیم که در گودال‌های شیب‌دار نیفتیم. وقتی بالاخره به جایی رسیدیم که کسی بتواند ما را ببرد، آنابل، سیناد و من تصمیم گرفتیم که با اتوتوپینگ تلاش کنیم.

چارلی، که همیشه شجاع‌ترین ما بود، راه را ادامه داد و گفت که جاده در نهایت بهتر شد.

یک زوج دوست داشتنی ما را برداشتند و شروع کردند به گفتن در مورد کابینی که می توانستیم در آن در کوچه اوکورا بمانیم. این باعث شد که با دخترشان تماس بگیرند که گفت کابین تا پیاده روی بسیار دور است، حدود سی دقیقه. همه ما با صدای بلند خندیدیم و سپس او از مادرش خواست 32 دلار برای او بفرستد. رانندگی بیشتر آن مسیر ترسناک برای آن یک تماس تلفنی ارزشش را داشت.

مسیر پیاده روی اوکورا


این زوج ما را در انتهای جاده پیاده کردند و قبل از پیوستن به Ōkura Walk در یک پارک کوچک ناهار خوردیم. ما با جزر و مد خوش شانس بودیم و موفق شدیم برای این پیاده روی لبه های ساحل را دور بزنیم و خیلی سریع خود را در کلبه Dacre یافتیم. این یک کمپینگ دوست داشتنی بود با یک سوله، توالت، آب و فضاهای مسطح بسیار زیبا برای برپا کردن چادرهایمان. ما اوایل آنجا بودیم اما کیلومتر بعدی شامل عبور از جزر و مد تا ساعت 20:00 بود. باید تا صبح صبر کنیم و در هنگام جزر عبور کنیم.

کمپینگ داکر ویلا


ایجاد ترس از TA دوباره شروع شد. ما ویدیوهایی از سون دریافت کردیم که یکی دو روز قبل از ما عبور کردند و همه را با لباس زیر با آب تا سینه نشان می داد. فکر کردم حتی اگر فردا بارون بباره لذت بخش خواهد بود. و علاوه بر این، همه ما برای فردا شب تخت های داخلی رزرو کرده بودیم، بنابراین مهم نبود که همه وسایلمان خیس شده باشند، درست است؟

آهنگ بخش:

برکت از الکس جی




Source link

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا