ارتفاع: 2139 فوت
ارتفاع کل: 24414 فوت
سرعت (دقیقه در هر مایل): 29:58
Mather Pass ساده تر از Pinchot است
هر روز صبح عاشق گرانولا باشید
در تاریکی از خواب بیدار شدم و رفتم تا جعبه خرس حاوی صبحانه ام را بیاورم.
هر روز در مسیر من گرانولا با شیر خشک و میوه های خشک منجمد می کنم. بهترین گزینه شامل توت فرنگی و زغال اخته است. من متعجبم که میوه چقدر سریع آب را جذب می کند. برخلاف شام، برای صبحانه منتظر نمی ماند. من همچنین از اینکه میوه چقدر ترش و آبدار می شود شگفت زده هستم. حتی اگر روز به روز همین چیزها را داشته باشم، از آن خسته نمی شوم.
دوست شدن با سالی
ناگهان به یاد آوردم که سالی، کوهنوردی را که بعد از غروب در نزدیکی من اردو زده بود، روز قبل در مسیر پیاده روی دیدم. او به آرامی و با احتیاط پایین آمد، انگار مجروح شده بود. امروز صبح او قبلاً بیدار بود و وقتی از او پرسیدم اعتراف کرد که با مچ پا مشکل دارد و نگران بود که نتواند مسیر جان مویر را کامل کند.
مدتی با هم صحبت کردیم او به من گفت که تبار چینی دارد، که من از لهجه او حدس زدم، اما او اکنون در بریزبن، استرالیا زندگی می کند. وقتی او دومین فرزندش را در چین به دنیا آورد، احساس کرد که باید ترک کند زیرا در زمان سیاست تک فرزندی چین بود. من از او نپرسیدم، اما کاملاً مطمئن هستم که “سالی” نام تولد او نیست.
او دو فرزندش را به استرالیا آورد. یکی مثل شوهرش پزشک بود و دیگری چشم پزشک. شوهرش او را تشویق کرد تا در ماجراجویی شرکت کند و او به تمام دنیا سفر کرده بود. شگفت انگیزتر از همه، او Aconcagua را صعود کرد، که در ارتفاع “فقط” 22837 فوت بلندترین نقطه در نیمکره غربی است! من فکر می کردم که مرد بسیار قابل توجهی است.
چنین وضعیتی جالب است. هر دوی ما در مسیر جان مویر به سمت شمال قدم می زدیم و به سمت همان مقصد در دره مبارک، یوسمیتی حرکت می کردیم. با سرنا و اولین من میرفتم شمال و اونها به جنوب. این یک شرط مطمئن بود که دیگر هرگز آنها را نخواهم دید. اما با سالی، گفتن آن بسیار سخت تر است. ممکن است دیگر هرگز او را نبینم، یا ممکن است بارها او را تا پایان خط پایان ببینم. زمان نشان خواهد داد.
مثل همیشه، اردوگاهی که کم کم تحقیر می شود
شب قبل روی تپه بالای چادرم یک کاتول درست کردم. سپس سالی از راه رسید، بنابراین من کمی گیج بودم که چگونه می تواند صبح کار کند. اما او سریعتر از من بود و قبل از من اردوگاه را شکست. زمانی که من رفتم، خورشید از دامنه کوه آن طرف دریاچه بالا می رفت.
هنوز در سایه ما در کنار دریاچه مارجوری. خورشید درخشان در ساحل مقابل
در هر صورت تونستم بدون نگرانی برم و کارم رو انجام بدم و بعد برم. یک بار دیگر دیر رسیدم – ساعت هشت صبح بود – هر چند وقتی هوا هنوز کاملاً تاریک بود بیدار بودم.
من فقط یک بسته بندی کند هستم، چه بگویم؟ اما انتظار داشتم روز کمی سبکتر و ساعت 8 صبح باشد. بد بود اما وحشتناک نبود می‌دانستم که فرود را مانند روز قبل شروع می‌کنم، اما قبل از صعود به گردنه Mather فقط تا ارتفاع 10000 پا فرود می‌آیم. با احتمال پایین رفتن، یک ایبوپروفن دیگر برای زانوی آسیب دیده ام مصرف کردم.
نظارت بر زانوی من در فرود
زانوی من هرازگاهی گزگز می کرد اما کار می کرد بنابراین به پایین رفتن ادامه دادم و در نهایت به پایین رسیدم. رودخانه بزرگی آنجا بود و من گزارش های ترسناکی از عبور مردم از آن به سختی خوانده بودم. با این حال، در این اواخر فصل، سطوح به اندازه‌ای پایین بود که حتی در رودخانه‌های بزرگ تقریباً همیشه مکان‌های قابل تردد وجود داشت. با استفاده از میله های پیاده روی برای تعادل، این کار معمولاً دشوار نبود.
یک نفر خط مستقیم و عمدی سنگی را در جایی که مسیر از رودخانه عبور می کرد قرار داده بود.
در اینجا، سنگ‌ها تصادفی‌تر هستند و برای تعیین بهترین مسیر نیاز به یک لحظه فکر کردن دارند.
این مسیر نسبتاً مسطحی از مسیری را دنبال می‌کرد که من آن را دوست داشتم، با شیب کمی که به دنبال رودخانه بود. حداقل صعود، زانوی من آن را بیشتر دوست داشت. ظاهراً زانویم دوست دارد بالا برود اما دوست ندارد پایین بیاید. ای کاش ریه های من هم همین حس را داشتند، اما وقتی هوا زیاد می شود، شروع به خس خس کردن و نفس کشیدن می کنند.
نسبتاً مسطح با موانع کمی در طول مسیر – مسیری مانند این سرعت بیشتری را به شما می‌دهد.
من همچنان به خفن و پف کردن ادامه دادم و یک پا را جلوی پای دیگر گذاشتم که کیلومترها دورتر شد. این مسیر در نهایت از جنگل، به جنگل نازک‌تر و در نهایت به مناظر باز بیرون آمد. مناظر کوه های اطراف این دره مرا پر از هیبت کرد.
در این دره و در تمام طول مسیر جان مویر از هر جهت چنین مناظری وجود داشت.
من و دوستانم سبک های پیاده روی متفاوتی داریم
بالاخره به سالی رسیدم. او تقریبا یک ساعت قبل از من کمپ را ترک کرد، بنابراین من سریعتر رانندگی کردم.
همچنین امی را دیدم که پس از سقوط در تصادف رودخانه ای که روز قبل داشت، دوباره جوراب هایش را خشک کرد. به نظر می‌رسید که امی و سالی افرادی بودند که می‌توانستم هر از گاهی آنها را ببینم.
با این حال، راه رفتن با هم منطقی نیست زیرا هر دو سرعت پیاده روی بسیار ثابتی دارند که کمتر از سرعت من است. سرعت خالص مشابه ما از راه رفتن تند من ناشی می شود، اما پس از آن اغلب می ایستم تا مناظر را تحسین کنم، عکسی بگیرم یا نفسی تازه کنم. تلاش هر دو طرف با هم ناامید می شود.
در پنج ساعت – پاس مادر!
نسیم خفیفی می‌وزید، بنابراین علیرغم غروب خورشید، گل ختمی آن را کمی خنک‌تر نگه داشت. وقتی به انتهای نوعی از صخره های ماه رسیدم، مشخص نبود که گذرگاه ماتر در کجای خط الراس بالای من قرار دارد. معلوم شد که روی یک زمین لغزش بزرگ بوده است، اما مسیر به سنگ بستر سرسره قطع شده است. از بسیاری از سوئیچ بک ها عبور کرد. دقیقاً ساعت یک، پنج ساعت بعد از شروع، بالای گذرگاه ماتر ایستادم.
درست قبل از پاس مادر
در حالی که در پاساژ مشغول خوردن ناهار بودم، سالی به من رسید و برای مدتی به من پیوست. سپس از طرف دیگر که همه می گفتند سنگ تر است شروع کردم. سنگ تر بود
یک سرسره سنگ راه را مسدود می کند
خیلی نگران زانوی آسیب دیده ام بودم. بنابراین، با احتیاط پایین آمدم تا این که ناگهان مسیر ناپدید شد. مدتی گیج بودم تا اینکه به انبوه سنگ ها نگاه کردم و متوجه شدم که مسیر در آن سوی صخره ادامه دارد. سرسره مسیر را کاملاً پنهان کرده بود. نمی توانم بگویم چند وقت پیش این اتفاق افتاده است، اما کارگران تریل این مسیرهای پرطرفدار را حفظ می کنند، بنابراین من انتظار دارم که در سال گذشته باشد. وقتی آن تخته سنگ های بزرگ از کوه می غلتیدند، نمی خواهید در مسیری باشید!
چگونه این کار را انجام دادم؟ من هم مثل بقیه، حدس می‌زنم، مسیر خودم را بر فراز آبشار صخره‌ها کشف کردم و در نهایت راهم را پیدا کردم تا مسیر پیاده‌روی را از سر بگیرم. یکی از روش‌های کلیدی برای یافتن مسیر خود در مسیر جان مویر این است که مسیرهای کود اسب را از قطارهای باری دنبال کنید.
مسیر آپالاچی دارای شعله های سفید است. مسیر جان مویر این را دارد.
من واقعاً تعجب کردم که چگونه این حیوانات توانستند با سم خود به جای دست خود از میان سنگ ها راه خود را بچینند تا آن را بگیرند! وقتی پایین آمدم، به مردمی که به سمت جنوب به سمت گذرگاه مادر می رفتند، از مانعی که در انتظار آنها بود هشدار دادم.
یک فاصله را به طرح اضافه کنید
در این لحظه فکر کردم: “خب، من ساعت یک به بالاترین نقطه پاس رسیده ام و تنها حدود دو مایل با محل چادر مورد نظرم فاصله دارم. چرا امروز سعی نمی کنم کمی بیشتر فاصله بگیرم؟ پس فردا و پس فردا آنقدر استرس نخواهم داشت.” بنابراین از اولین دریاچه پالیسید که قصد داشتم کمپ بزنم، گذشتم.
همانطور که راه می رفتم، خورشید قوی تر می شد تا اینکه بالاخره دوباره چترم را بالا بردم. من فقط حدود دو ساعت از آن استفاده کردم، اما مطمئناً کمی من را خنک کرد و مقداری از انرژی من را ذخیره کرد.
در ضلع شمالی گذرگاه ماتر
من و امی و سالی تصمیم گرفته بودیم به طور جداگانه ادامه دهیم، اما خیلی زود پس از اولین دریاچه پالیسید، با امی برخورد کردم که کمپ ایجاد کرد. او گفت که پاهایش آن روز آن را احساس نمی کردند، بنابراین او یکی از محل های چادر را در امتداد مسیر رفت.
در همین حین، من به راه خود ادامه دادم، اکنون از دومین دریاچه پالیزید می گذرم. نزدیک بعدازظهر بود، اما کوهنوردی که به جنوب سفر می کرد به من گفت که چند محل چادر جداگانه در پایین پله وجود دارد. اول فکر کردم: “خب، شاید به راه پله برسم.” این قسمت سراشیبی شیب دار بود که علیرغم اطمینان کوهنورد، بعید به نظر می رسید که فضای زیادی برای چادرها داشته باشد.
کمپینگ بالای پله ها
ساعت بعد از چهار بعد از ظهر بود، پس دوباره فکر کردم: “اگر بتوانم یک مکان مناسب قبل از راه پله پیدا کنم، آن را امن بازی می کنم و آنجا می مانم.”
به یک مکان نگاه کردم که کاملاً درست به نظر نمی رسید، اما بعد از آن مسیر دیگری را دیدم. خوب، شنی و صاف بود.
با دیدن آن در آفتاب روشن، به این نتیجه رسیدم که خیلی خوب کار می کند و چادر زدم. سپس رفتم و جایی برای ساختن یک کاتول پیدا کردم تا برای صبح روز بعد آماده شوم. وقتی برگشتم، دیدم چند نفر از کنار چادر من رد می شوند و متوجه شدم که آنقدرها هم که فکر می کردم خصوصی نیست. اما بعد از آن من از قبل آماده بودم، اواخر بعد از ظهر بود و تصمیم گرفتم که امشب رهگذران زیادی نباشند.
برای شام لازانیا درست کردم. وای خدای من اون لازانیا خوشمزه بود؟ بله نه، شوخی کردم، خیلی افتضاح بود. با این حال، به اندازه کافی یاد گرفته بودم که به جای ایجاد یک آشفتگی چسبنده در ظرف Nalgene، این کار را در بسته انجام دهم. آخرین باری که غذای ایتالیایی را در آن امتحان کردم، تمیز کردن این ظرف یک کابوس بود.
بنابراین، لازانیا را از بسته خوردم که خوب شد، با این تفاوت که قاشق من آنقدر دراز نبود که به ته بسته برسد. برای غذا خوردن نامرتب ساخته شده است. تصمیم گرفتم برای غذاهای غیرایتالیایی به نالگنه قابل اعتمادم برگردم.
با تاول روی انگشتان پا چه کنیم؟
در چادر برگشتم، پیام روزانه گارمین خود را فرستادم و به مردم اطمینان دادم که حالم خوب است. در حال آماده شدن برای تسلیم شدن، یک تاول بزرگ در انگشت دوم پای راستم پیدا کردم.
چطور خیلی دردناک نبود؟؟
نمی دانم چرا، اما حباب به نظر می رسید که هر لحظه قرار است هسته ای شود. خیلی دردناک نبود، اما من به جعبه کمک های اولیه ام نگاه کردم تا ببینم آیا دستورالعملی وجود دارد یا خیر. آیا شما چنین حبابی را می پاشید؟ آیا او را تنها می گذارید؟ چگونه آن را درمان می کنید؟ مسیرها مبهم بودند، بنابراین تصمیم گرفتم آن را به حال خود رها کنم.
در مورد زانوی من، به نظر می رسد که تاکنون به خوبی به ایبوپروفن پاسخ داده است. یک ایبوپروفن دیگر درست قبل از خواب و دیگری صبح قبل از راه پله مصرف کردم. اما ممکن است مجبور شوم از سایر کوهنوردان تقاضای ایبوپروفن کنم زیرا در حال بیهوش شدن هستم.
مصدومیت زانو مربوط به دو روز پیش بود و هنوز احساس درد می کرد. احساس من این بود که در صورت آسیب دیدگی بیشتر با خطر جدی مواجه می شدم. اگر آنها آنجا نبودند، من خوب بودم.
واقع در تپه سنگی من که توسط کوه احاطه شده است، یک کمپینگ زیبا بود. آن کوه ها به این معنی بود که خورشید زود رفت، اما آسمان مدت ها بعد آبی ماند. با لذت بردن از مکان آرام و روز کمی کوتاهتر، با گوشیم که به شارژر وصل شده بود، خوابم برد.
