مقالات

طلوع آفتاب اوج – راهپیمایی


سه شنبه 10 نوامبر 2026

بگذارید رکورد نشان دهد که من به موقع بودم، خورشید زود بود. سردرگمی به همین جا ختم نمی شود.

طلوع خورشید اوج

سیهمه من بی سواد بودم، اما می توانستم قسم بخورم که زمان طلوع خورشید چیز خاصی نیست قابل انعطاف چیزی بعد از یک شب طولانی، بیشتر در چادر، درست بعد از ساعت 6 صبح بیدار و به اندازه کافی هوشیار بودم. غروب آفتاب برای ساعت 6:44 صبح، کم و بیش برنامه ریزی شده بود. من از یک صبحانه خوب لذت بردم، شروع به بستن چمدان کردم، شروع به فیلتر کردن آب باقیمانده ام کردم و دقیقاً در ساعت 6:40 صبح از محل کمپینگ نزدیکم به قله برگشتم. پیاده‌روی نمی‌توانست بیش از یک دقیقه طول بکشد، اما مطمئناً، آقای خورشید در نیمه‌ی راه از افق گذشته بود! گوشیمو چک کردم ساعت 6:41 صبح. کلاسیک. منظورم این است که چیز مهمی نیست، بهترین عکس ها از خورشید است که از افق طلوع می کند، که من هنوز هم از چند موقعیت مختلف بر روی صخره های مختلف که بر فراز دره بیرون زده بودند، موفق شدم. با این حال، من می‌خواستم لحظه‌ی ویژه‌ی صبحگاهی‌ام را که برای اولین بار خورشید به افق نگاه می‌کند، باشد. طلوع آفتاب امروز یک رویداد کوتاه بود زیرا ابرها در حال اجرا بودند. خورشید به زودی غروب می کرد و در آنها ناپدید می شد. چند ساعت دیگر برمی گردد زیرا انتظار می رفت ابرها تا ظهر به طور کامل پاک شوند.

بعد از طلوع آفتاب زمان تصمیم گیری بعدی فرا رسید. می‌توانم پیاده‌روی امروز را طولانی‌تر کنم و کمی بیشتر به سمت جنوب به پناهگاه کوره ویندزور بروم و میان‌بر شعله آبی را به شمال برسانم. این بدان معناست که در پیاده‌روی بعدی‌ام به The Pinnacle برنمی‌گردم، اما ممکن است خوب باشد، زیرا هوا در روز چهارشنبه ابری و در پنجشنبه بارانی به نظر می‌رسد، ممکن است چیز زیادی برای دیدن وجود نداشته باشد. اما من همچنین می خواستم پیاده روی را تمام کنم و به شهر برگردم. وقتی چادرم را جمع کردم و به طور غریزی مسیر کوتاه‌تری را طی کردم، تصمیم را از دست دادم. من صبح سرد را برای این انتخاب مقصر می دانم، من قصد نداشتم برای هیچ پیاده روی اضافی ثبت نام کنم در حالی که هنوز در تلاش برای گرم کردن بودم. زمانی که متوجه شدم به کجا می روم، فقط پذیرفتم که شاید آب و هوا تغییر کند و به هر حال چیزی را در The Pinnacle ببینم.

طلوع خورشید در اوج.

طلوع خورشید در اوج.

طلوع خورشید در اوج.

طلوع خورشید در اوج.

طلوع خورشید در اوج.

طلوع خورشید در اوج.

ادامه

پیشرفت در جاده شنی که از The Pinnacle به اکویل می رسید سریع بود. چه جای متفکرانه ای برای مسیر، به خصوص با سنگ های مازاد در اطراف. در واقع خیلی وسوسه انگیز بود، در طول مسیر توانستم بخار کنم تا اینکه به بالا نگاه کردم و متوجه شدم که به شعله آبی خیره شده ام. من فوراً می دانستم که در مسیری به سمت یک پارکینگ هستم و برای پیوستن به AT باید برگردم. زمانی که از جاده اکویل عبور کردم، تازه آبم را تمام کرده بودم، بنابراین نیازی به توقف بیشتر در پناهگاه احساس نکردم. همچنین قبلاً توقف کرده بودم تا لایه‌های خوابم را که به گرم نگه داشتن من در ساعت اول سفر کمک کرده بود، بردارم، اما اکنون به سمت بالا می‌روم و دمای هوا به زودی در اواسط دهه شصت خواهد بود. شلوار بلند لازم نیست.

درست قبل از صعود به خط الراس یک دلار را در مسیر مشاهده کردم که بقیه مسیر را دنبال خواهم کرد. در بالای خط الراس من دید واضحی از The Pinnacle داشتم. ابرها در حال عقب نشینی کامل بودند. کمی عجیب بود که فکر کنم امروز صبح آنجا از خواب بیدار شدم. هنوز ساعت 10 صبح نشده بود، داشتم وقت جدی می گرفتم. سرم را پایین انداختم و به مسیر برگشت به سمت ون ادامه دادم.

یک دلار در کنار مسیر از گرمای خورشید لذت می برد.

تماشای اوج. ساعت 7 صبح از آنجا شروع کردم و در کمتر از 3 ساعت به اینجا رسیدم!

نگاهی به The Pinnacle از مسیر به سمت شمال. من عاشق این هستم که آسمان آبی این توهم را ایجاد می کند که رشته کوه دیگری پشت آن وجود دارد.

یکی دیگر از شعله های آبی روی شیر

علیرغم تأخیرهای گاه و بیگاه ناشی از سنگ، امروز نتوانستم جلوی من را بگیرم. یعنی به استثنای Thunderhead Lodge که دوباره کاملا تصادفی در مسیر شعله آبی قرار گرفتم. من تصمیم گرفتم به این یکی بمانم زیرا کوتاه بود و به راحتی می توانستم به AT بپیوندم وقتی به مسیر 309 رسیدم. شعله آبی مستقیم مرا به Thunderhead Lodge برد که بسته بود اما ظاهراً “بارمن” هنوز کار می کرد. من درخواست آب پر کردن مجدد کردم، اما متصدی بار فقط یک جوک به من گفت که مشتریان نمی توانند الکل خود را نگه دارند. من فکر کردم این روشی است که مؤسسه برای گفتن به کوهنوردان بسته است و برای پیوستن به AT حرکت می کند.

متصدی بار در Thunderhead Lodge.

پن پیس

ساعت 2:30 بعد از ظهر به سمت وانت برگشتم. من 21.8 مایل را در مسیر آپالاچی در 7.5 ساعت پیاده روی کردم. مایل‌ها در مسیر اشتباهی که از اولین شعله آبی پایین می‌روند، یا زمان توقف برای استراحت در حمام، تنظیم کمد لباس، عکس‌ها و غیره شامل نمی‌شوند. به جرات می‌توان گفت که در کل سرعت 3 مایل در ساعت را طی می‌کردم، سرعت بسیار قابل‌توجهی، به خصوص که برخی از سربالایی‌ها و قطعاً برخی از بخش‌های صخره سخت برای عبور وجود داشت. این نوید خوبی برای چالش 4 حالته آینده من است، که مدتی طول می کشد و من را ملزم به حفظ سرعت ثابت می کند.

در حالی که زمان زیادی از روز باقی مانده بود، به ریدینگ، PA رفتم تا قبل از بازگشت به مسیر، مدتی را در وبلاگ خود بگذرانم. من بازگشت صندلی Z را با Pebbles و Greasetrap هماهنگ کردم، آنها در نزدیکی جاده کمپ می زنند، بنابراین باید به راحتی آنها را پیدا کنید و بسته را فردا صبح به صاحبش برگردانید.

نمایی از مسیر راه در نزدیکی کمپ نیو طرابلس.

نمایی از لبه چاقو.

– فردا میبینمت

پا شروع کنید مایل پایان مایل کوهنوردی نزول جهت
1 اوج 1230.5 مسیر برج حمل را بپزید 1,252.3 2,447 2625 NOBO

مجموع: 21.8 عزیزم 45770 مراحل

  • نوع گردشگری: کوله گردی
  • کمپ: ون
افشای اطلاعات شریک

این وب سایت حاوی پیوندهای وابسته است، به این معنی که The Trek ممکن است درصدی از هر محصول یا خدماتی را که خریداری می کنید از طریق پیوندهای موجود در مقالات یا تبلیغات دریافت کند. خریدار همان قیمتی را می پردازد که در غیر این صورت می پردازد، و خرید شما به حمایت از هدف دائمی The Trek برای ارائه مشاوره و اطلاعات با کیفیت کوله پشتی به شما کمک می کند. با تشکر از حمایت!

برای کسب اطلاعات بیشتر، لطفا به صفحه درباره این سایت مراجعه کنید.




Source link

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا