مقالات

طوفان High Sierra – روز 20 مسیر جان مویر


ارتفاع: ۳۲۲۲ فوت

ارتفاع کل: 43704 فوت

سرعت (دقیقه در هر مایل): 25:17

چشم انداز مایل های بزرگ = غرور!

بیدار شدن با باران خفیف

در طول شب به طور متناوب باران می بارید. زمانی که برای ادرار کردن از کابینم بیرون آمدم متوجه شدم که نم نم بارانی خفیف بود. به نظر می‌رسید که تهدید یک طوفان جدی ممکن است اغراق آمیز باشد، جناسی در نظر گرفته شده است.

در حالی که در رختخواب دنج خود در Red’s Meadow گرم دراز کشیده بودم، سعی می کردم بفهمم که آیا خواب می بینم (خواب) یا خواب (بیدار). به لذت های زندگی و ناگزیر بودن مرگ فکر می کردم. اینجور چیزای راحت شاید من خواب می دیدم و خواب بودم و مرگ واقعاً اجتناب ناپذیر نیست؟ نصیحتی که روی دیوار کابین پیدا کردم، کمی زمینی تر بود!

قوانین Red’s Meadow را می توان در هر جایی اعمال کرد، درست است؟

صبحانه و حرکت (در Rain Poncho)

وقتی دیدم ساعت 6:30 است، فکر کردم: “خب، صبحانه از ساعت 7 صبح شروع می شود، پس بهتر است بروم.” لباس پوشیدم، آماده شدم و بیشتر وسایلم را جمع کردم. بقیه وسایلم را جمع کردم، چیزی که قرار نبود با خودم بیاورم. این بیشتر وزن زیادی از M&M و یک بسته اضافی خشک شده در انجماد بود. سپس به سمت رستورانی رفتم که برای صبحانه در صف اول بودم.

اول صبح بودن؟ این برای من تازگی داشت! من مقداری تخم مرغ، بیکن، مقداری پنکیک (که فقط یکی از آنها را خوردم)، قهوه و آب پرتقال گرفتم. همه چیز بسیار متمدنانه به نظر می رسید وقتی با مردم پشت میز کنارم چت می کردم. آنها از ایالت من، سیاتل بودند. او نانوا بود و پنجره های ساختمان های بلند را می شست.

بعد از اینکه در دستشویی ایستادم و برای پس دادن کلیدم ایستادم، به اتاقم برگشتم. ساعت 8:00 آماده رفتن شدم. متوجه شدم که دستکش‌های پیاده‌روی من وضعیت بدی دارند، اما جفتی که در اتاق لباس‌شویی رها شده بود، سه اندازه کوچک بود. بنابراین من به آنچه داشتم چسبیدم.

دستکش ها بعد از سفر تحمل نمی کردند، اما هنوز قابل استفاده بودند. می بینید که من با وفاداری انگشتم را آتل کرده ام.

درست در همان لحظه باران بارید. بنابراین، در اتاق کوچک دنج خود، پانچوی بارانی خشکم را پوشیدم.

پوشیدن پانچو با کمک یک دوست آسان است. تنهایی می تواند چالش برانگیزتر باشد. مشکل اصلی این است که شما نمی توانید پشت خود را ببینید. شما فرض می کنید که همه چیز را به درستی پوشش می دهید، اما از آنجایی که نمی توانید آن را ببینید، نمی توانید مطمئن باشید. اما من فکر کردم آن را دریافت کردم.

از پله های بیرون کابینم پایین رفتم و زیر باران رفتم.

Devil’s Postpile، واقعا چقدر سخت است؟

این یک منطقه پیاده‌گردی محبوب بود که در آن مسیرهای مختلفی در هم آمیخته و از هم عبور می‌کردند. بنابراین، به طور بالقوه آسان بود که کمی گم شوید. من یک مسیر کاری در برنامه خود دیدم که از Devil’s Postpile گذشت، بنابراین آن مسیر را انتخاب کردم. چرا آن را بررسی نمی کنید؟

وقتی به آن نزدیک شدم، اولین افرادی که ملاقات کردم گفتند: “اوه، ستون شیطان به معنای یک سفر طولانی به یک نقطه بلند است.”

فکر کردم: “واقعاً وقت این کار را ندارم.”

سپس گروه بعدی که ملاقات کردم گفتند: “اوه، این یک پرش کوتاه به بالای آن تپه آن طرف و پایین است.”

یک بار دیگر از اینکه درک افراد در هنگام توصیف یک چیز متفاوت می تواند باشد شگفت زده شدم. فکر کردم، “چه زمانی دوباره اینجا خواهم بود؟ ممکن است بروم Fastpil شیطان را ببینم.” بنابراین، من شروع کردم. صعود به بالا بود، اما کوتاه بود. شرح دوم دقیق تر بود.

Devil’s Postpile ستون ها را نشان می دهد

جایی که ستون‌های بازالتی شش ضلعی از دامنه تپه بیرون زده بودند، بسیار چشمگیر بود. روی آن‌ها نوعی کف کاشی‌کاری شده، مانند تخته‌های سنگ‌فرش شده بازالتی که کاملاً به هم می‌چسبند، تشکیل می‌دادند. چند تا عکس گرفتم و رفتم پایین.

Devil’s Postpile که کف سنگ فرش خیس را نشان می دهد

به طور کلی، آنقدرها خیره کننده نبود، اما همچنان جالب بود. همانطور که به راه خود ادامه دادم به یک تقاطع راه رسیدم. برای آزمایش جهت، حدود 100 یارد مستقیم رفتم و سپس برنامه FarOut را بررسی کردم. این نشان می داد که من راه را اشتباه می روم. پس به گذرگاه برگشتم و راه دیگر را در پیش گرفتم.

برنامه ریزی برای دریاچه گارنت – یا شاید بالاتر؟

پس از آن، به نقشه منطقه نگاه کردم و متوجه شدم که اگر در مسیر اصلی خود قدم می زدم، مسافت کمتری را طی می کردم. این برنامه حدود نیم مایل به روز من اضافه کرد. موضوع مهمی نیست، اما چرا؟

در این نقطه، رسیدن به مقصد من، دریاچه گارنت، نشان دهنده افزایش ارتفاع بیش از 3500 فوت و کاهش ارتفاع 1500 فوتی بود. به نظر فراز و نشیب های زیادی بود و در کل روز بسیار سختی بود. اما من احساس قدرت می کردم و از کنار بسیاری از افراد جوان تر در مسیر عبور کردم.

مسیر بسیار خوب بود، نه فوق العاده شیب دار، بنابراین افزایش ارتفاع قابل تحمل بود. بدون توقف و نفس کشیدن هر 60 قدم از آنها عبور کردم. با تعجب از سرعت حرکتم و پیشرفتم شروع کردم به فکر کردن، “خب، هدف من دریاچه گارنت است. این برنامه برنامه ریزی شده من است. اما شاید بتوانم دو و نیم مایل اضافی تا دریاچه هزار جزیره را پیاده روی کنم؟ این باعث می شود در روزهای آینده از برنامه جلوتر باشم.”

جریان و علفزار در مسیر دریاچه گارنت (در معرض خطر طوفان)

آه تکبر!

وقتی به این همه فکر در مورد آینده فکر می کردم، به کیلومترهای عظیمی که قرار بود طی کنم، زمان می لرزید. هنوز آنقدر احمق نبودم که پانچو باران را در بیاورم، اما کاپوت را برداشتم تا بهتر ببینم، نسیم را حس کنم و بهتر بشنوم.

گردشگری می تواند یک امر خانوادگی باشد

در این مرحله من یک گروه چهار نفره از بچه ها را پریده بودم. این بار پس از شنیدن، از مجری برنامه پرسیدم که داستان آنها چیست؟ او با لهجه بریتانیایی به من گفت: «ما اینجا هستیم، پیاده‌روی می‌کنیم، مژه می‌زنیم.پیاده روی در بخش خر بلند) در مسیر جان مویر، در نهایت آن را کامل کرد. ما این کار را با پدرمان انجام می دهیم. فقط پدر ما و سه پسرش هستند.

من تحت تأثیر قرار گرفتم، به خصوص به عنوان فردی که از دو خواهرم جدا شده بود، تا وحدت خانواده آنها را ببینم. در واقع قلبم را گرم کرد و قبل از رفتن به آنها گفتم.

برای ناهار توقف کنید

یک بعدازظهر را درست کرده بودم. به عنوان زمان ناهار هدف با این حال، حدود ساعت 12:15، ابرها نازک شدند، بنابراین خورشید به اندازه‌ای قوی بود که می‌توانست روی آنها سایه بیاندازد. درست در آن زمان، در این دوره از آفتاب ملایم، من این فرصت را داشتم که ناهار را روی صخره ای مشرف به دریاچه ای زیبا صرف کنم. اما نه، مصمم بودم تا ساعت یک صبر کنم.

با گذشتن از این دریاچه باران (موقتا) قطع شده بود

مسیر به سمت دریاچه‌ای دیگر پیچید و من متوجه شدم که بیشتر 1500 فوت از دست دادن ارتفاع من در روز، فرود به سمت دریاچه‌ها خواهد بود. این بار که به ساحل دریاچه رسیدم بالاخره وقت ناهار رسید و نزدیک ساحل ایستادم تا غذا بخورم. دیگر اثری از خورشید نبود و ابرها جمع شده بودند، اما وسایلم را پارک کردم، غذا را بیرون آوردم و روی صخره ای مشرف به دریاچه نشستم.

سایت ناهار من (قبل از تغییر آب و هوا)

من تامال را برای ناهار انتخاب کرده بودم، یک خوراکی پرکالری مورد علاقه. وقتی تامالم را خوردم، هوا کمی خنک‌تر شد، کمی بادتر شد و اولین قطره‌های باران را حس کردم. تامال را تمام کردم، یک کافه اسنیکرز خوردم، کمی غذای خشک خوردم، و تا آن موقع باران کمی بیشتر شده بود. بنابراین ناهار را قطع کردم، آنچه را بیرون آورده بودم تمام کردم و سریع آن را جمع کردم. قبل از بازگشت به مسیر، وسایل بارانی ام را دوباره پوشیدم، به این امید که دیگر به آن روز نیاز نداشته باشم.

پیاده روی در طوفان

در این مرحله هنوز احساس قدرت می کردم و هنوز فکر می کردم می توانم به دریاچه هزار جزیره برسم. اگر نه، خوب، مقصد اصلی من دریاچه گارنت نیز خوب خواهد بود.

در مسیر پانچوی من، خیلی قبل از اینکه خیلی بد شود…

همانطور که به راه رفتن ادامه می دادم، باران شدیدتر و شدیدتر می بارید و باد پیوسته افزایش می یافت. دید کاهش یافت و باران به رگبار تبدیل شد. در حالی که زیر پانچو به اندازه کافی خشک شده بودم، دست ها و بازویم که میله هایم را گرفته بودند خیس بودند. در مورد پاها و پاهای من هم همینطور. همه داشت سرد می شد. آنقدر آب در مسیر وجود داشت که دیگر نمی‌توانستم از راه رفتن در میان گودال‌های گلی اجتناب کنم – کل مسیر یک گودال گلی بود!

باد شدت گرفت، باران مستقیماً به پایین نمی بارید، اما با زاویه ای که باد می وزید. همچنین چون کوه ها باد را شکل می دهند، باد از زوایای مختلفی در زمان های مختلف می آید. با افزایش ارتفاع، آن نیز قوی تر شد و من را در پانچوی بارانی ام که تقریباً به عنوان یک بوم بزرگ خیس عمل می کرد، شلاق زد.

وقتی باد شدیدتر می‌وزید، می‌توانستم آن را بشنوم، حتی در حالی که کاپوتم به عنوان غرش است. گاهی اوقات برای چند دقیقه ضعیف می‌شود و با افزایش قدرت از سر می‌گیرد. در یک لحظه صدای انفجار شدیدی را شنیدم که به سمتم زوزه می‌کشید و فقط وقت داشتم پشتم را برگردانم تا هنگام برخورد آن را مهار کنم. مطمئنم سرعت وزش باد حداقل 50 مایل در ساعت بود، شاید بیشتر. باران هم بی امان بود. این یک طوفان واقعی High Sierra بود!

با کمال تعجب بسیاری از مردم در مسیر هستند

کمی بعد سه نفر از کنارم گذشتند. آنها در حین عبور یک “سلام” سریع گفتند، به اندازه کافی خوب بود، اما به وضوح روی مسیر متمرکز بودند. دیدم آنها طناب و تبرهای یخی داشتند. حتما کوهنورد بوده اند داشتم فکر می کردم در تابستان که یخ نیست تبر برای چیست؟ از آنجایی که آنها خیلی سریعتر از من پیش نمی رفتند، تصمیم گرفتم کمی سرعت بگیرم تا همگام با آنها باشم. من در واقع کمی نگران امنیت خود بودم و فکر کردم که ممکن است ایده خوبی باشد که در فاصله فریاد زدن بمانم، فقط در صورت…

حدود یک مایل به مسیر ادامه دادم، همه ما با باد و باران مبارزه می‌کردیم، اما سپس آنها در یک انشعاب در مسیر به چپ پیچیدند و من درست به سمت دریاچه گارنت ادامه دادم. دوباره تنها شدم

در راه پایین از کنار دو نفر دیگر رد شدم و پرسیدم: “آیا ما برای اینکه اینجا هستیم دیوانه ایم، به معنای واقعی کلمه دیوانه ایم؟” در میان باران مداوم آنها به من نگاه کردند که من واقعاً دیوانه هستم.

عکس گرفتن از صخره های سبز در وسط طوفان؟ شاید من واقعا دیوانه هستم!

یک دفعه از کنار خیمه ای که در کنار مسیر برپا بود گذشتم. به قدری دنج و زیبا به نظر می رسید که حس حسادت به من دست می داد. اما من ادامه دادم.

سوال این است: تا کی ادامه خواهد داشت؟

مشکل اینه که نمیدونی کی قراره تموم بشه، نه؟ منظورم این است که ممکن است یک ساعت دیگر پاک شود. یا شاید دو ساعت؟ یا شاید پنج ساعت؟ یا شاید 12 ساعت؟ در هر یک از این موارد، اگر می دانستید، واقعاً می دانستید، پس تصمیم “چه باید بکنم؟” بسیار واضح تر خواهد بود. اگر “یک ساعت” پس باید ادامه دهید، به زودی تمام می شود. اگر “ساعت 12” است، پس باید کمپ نسبتا خوب بعدی را پیدا کنید و تا صبح بمانید.

نفر بعدی که پایین آمد به من کمک کرد تصمیم بگیرم. او گفت: “می دانید، شرایط آب و هوایی در بالاترین سطح بدتر است و بیشتر در معرض دید قرار دارد.” این بدان معنی بود که در مقصد مورد نظر من، دریاچه گارنت، آب و هوا بدتر می‌شد، یافتن مکانی برای کمپ کردن دشوارتر می‌شد، و در باد برافراشتن چادر من یک کابوس بود.

سپس کمی جلوتر به کناری کشیدم، از مسیر خارج شدم. متوجه شدم پدر و پسرش در آنجا ایستاده بودند، فقط در 10 متری من. شروع کردم به صحبت کردن با آنها.

پسر در اوایل نوجوانی بود و این اولین سفر توریستی او بود! بنابراین، مفهوم سرگرمی نوع دو را برای او توضیح دادم و به او اطمینان دادم که وقتی به مدرسه برمی‌گردد داستان‌های عالی برای گفتن به دوستانش دریافت می‌کند. خیلی ها به این فکر کردند که برگردند و به پایین برگردند. فهمیدم؛ شرم آور بود! آنها از یک پاکسازی پایین شروع کرده بودند و حالا به این فکر می کردند که به این پاکسازی بازگردند، جایی که حتی امکان حمل و نقل به شهر وجود داشت. تصمیم گرفتند برگردند.

با این حال، قبل از رفتن، پدر اشاره کرد که کمی جلوتر در پناهگاه جنگل، یک مکان احتمالی چادر وجود دارد. رفتم و نگاهش کردم. تخلیه شده به نظر می رسید. منظورم این است که معلوم بود خیس بود، اما گودالی در آن نبود. فکر کردم، “باشه، گارنت لیک را فراموش کن، این را امتحان می کنم.”

کمپینگ زیر باران… فو!

مشکل باران همین است. اگر وسایل بارانی دارید و با حرکت پیوسته گرم می شوید، پیاده روی در باران در واقع بد نیست. اما کمپینگ یا کمپینگ زیر باران مصیبت است. در این مورد هم همینطور بود.

سعی می‌کردم تا حد امکان خشک بمانم، سعی می‌کردم یک پناهگاه خشک در زیر درختان ایجاد کنم. اما باران همچنان می بارید. تمام تلاشم را کردم، اما پناهگاه خشک در مدت زمان کوتاهی به یک آشفتگی خیس تبدیل شد. سرعتی که می توانستم بروم به اندازه کافی سریع نبود. پارچه برزنتی را که برای جلوگیری از وزش آن در باد، بلافاصله زمین گذاشتم، قبل از اینکه چادر را روی آن بگذارم، کاملاً خیس بود. پس از آن، چادر خیس بود، زیرا باران را در حال فرونشاندن گرفتم. این فضای خشک من را ایجاد کرد، اما دیگر فضای خشکی نبود، زیرا نمی‌دانم پنج دقیقه باران شدیدی باریده بود؟ هشت دقیقه؟ شاید حتی 10 دقیقه؟

تا زمانی که چادر زدن طول کشید، حرکت بعدی من این بود که کل بسته خیس خود را در آنجا پرت کنم. تعداد بسیار کمی از آیتم‌ها، مانند وسایل بارانی کاملاً خیس شده و تیرهای پیاده‌روی من، موفق نشدند. آخرین شیء مرطوبی که وارد چادر شد… من بودم.

وقتی داخل شدم، از دیدن گودال های بزرگ آب در کف چادر وحشت کردم. من واقعا نگران بودم؛ به این فکر کردم که آیا کف چادرم را پاره کرده یا به خطر انداخته ام و به این ترتیب آب به بیرون نشت کرده است. برای فرار از باران، ابتدا با کفش هایم داخل شدم. اما این احمقانه بود، زیرا من بالشتک خوابم را برای محافظت از زمین رها نکرده بودم. در جایی مانند این که از قبل برای سنگ و شاخه کنده نشده بودم، خطر پاره کردن کف چادر وجود داشت.

نجات کشتی در حال غرق شدن

چکار کنم باندانام را برداشتم و روی کف چادر خیس کردم، سپس به بیرون دریچه چادر رسیدم و آن را مانند اسفنج فشار دادم. من این کار را بارها و بارها انجام دادم. در نهایت دیدم که میزان آب کف چادر کم شده و به نظر می‌رسد که دیگر آبی وارد نمی‌شود. این یک آرامش بود! ادامه دادم تا جایی که زمین فقط خیس شد و دیگر خیس نشد.

سپس مدتی آنجا دراز کشیدم، فقط استراحت کردم و به طوفانی گوش دادم که هنوز آب و باد زوزه‌کش بیرون می‌وزید. اما فهمیدم که اگر به حالت فلج ادامه دهم، خطر هیپوترمی وجود دارد. سپس از خواب بیدار شدم، کفش هایم را در آوردم و وارد دهلیز پوشیده شدم. جوراب های خیسم را هم در آوردم.

خبر عالی این بود که بین پانچوی بارانی من و کیسه پلاستیکی داخل بسته من، تمام محتویات بسته خشک شده بود. پیراهن و شورتم را در آوردم، یک پیراهن خشک از بسته، شلوار خشک و جوراب تازه پوشیدم. الان احساس بهتری داشتم.

من نگران خرس ها نبودم. اگر آن موقع می خواستند من یا غذای من را بخورند، به ما خوش آمدند. در چادر، جعبه خرس خود را باز کردم و یک بسته شام ​​یخ زده برای خیساندن سرد انتخاب کردم. این جوجه آلفردو یا چیزی بود، مرغ در سس سفید با رشته فرنگی. این یکی از بی دردسرترین وعده های غذایی بود که تا به حال خوردم، اما کالری بود. خودم را مجبور کردم هر لقمه آن را بخورم.

پدم را دراز کردم و کیسه خواب خشکم را از گونی بیرون آوردم. برای گرم نگه داشتن من، ژاکت پفی، پیراهن، شلوار و جوراب پشمی ام را پوشیدم. پس از حدود یکی دو ساعت، شدیدترین باران شروع به کاهش کرد، اما تمام نشد. با صدای باد که در حال جست و جو و جست و جو و حرکت در میان قله کوه ها بود، چرت زدم.

آرامش بعد از چرت زدن به وجود می آید

وقتی دوباره ساعت 21 از خواب بیدار شدم، باران چند ساعتی بود که قطع شده بود، باد خاموش شده بود، اما هنوز هم گاهی باران می بارید. دما پایین آمده بود، اما با لباس های خشک به اندازه کافی گرم شده بودم.

متوجه شدم که به جای تصور پیاده روی فراتر از مقصد مورد نظرم، اکنون چندین مایل از جایی که می خواستم کمپ بزنم فاصله داشتم. اگر از صبح بارندگی دوباره شروع می شد، چادرم را ترک نمی کردم. با این حال، اگر خشک بود، من برای یک روز طولانی در آن بودم.

در حالی که دوباره چرت می زدم، به صدای قطره های باران که از سوزن های کاج بالای سرم روی چادرم می ریخت گوش می کردم. در کمال تعجب، آن را آرام بخش یافتم و خوابم برد.




Source link

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا