چرا اسکی بازان سبک آزاد شلوار گشاد می پوشند؟

معرفی اسکی اسلوپ استایل در المپیک 2014 با شلوار هنریک هارلو که در حین مسابقه مقدماتی او به زانو افتاد، برجسته شد. آنچه احتمالاً اولین برداشت از اسکی اسلوپ استایل برای بسیاری از مردم در سراسر جهان بود، مطمئناً یک تفسیر نادرست نبود. لباس های گشاد از زمان شروع آن در دهه 1990 جزء اصلی این ورزش بوده است و اگرچه مواد لباس و ورزشکاران تغییر کرده است، اما این مد هرگز از بین نرفت. ترکیبی از تأثیرات فرهنگی و کاربردهای عملی این روند را شکل داده است که امروزه شاهد تداوم آن در دنیای اسکی هستیم.

خاستگاه اسنوبورد

اگرچه این مقاله تکامل لباس‌های بیرونی در اسکی را مورد بحث قرار می‌دهد، اما لباس‌های گشاد واقعاً از فرهنگ سرکش اسنوبرد در دهه 1980 متولد شد. در حالی که ظاهر گشاد از اسنوبورد نشأت نمی گیرد، این ورزش به آوردن لباس های خیابانی بزرگ به کوهستان کمک کرد. اسنوبرد سواران با تکیه بر فرهنگ اسکیت بورد، هیپ هاپ، پانک و موج سواری سبکی را توسعه دادند که آگاهانه با مفهوم سنتی تر اسکی در تضاد بود.

در ابتدا، اسنوبورد با تقلید از اسکی آغاز شد، با مسابقاتی که مسابقه‌ها بودند، اما تأثیر اسکیت‌برد و موج‌سواری به زودی غالب شد و اسنوبورد سبک آزاد متولد شد. در ابتدا، اسنوبرد سواران خطرناک و سرکش در نظر گرفته می شدند، و استراحتگاه ها ادعا می کردند که کنترل ندارند و از پیروی از قوانین استراحتگاه خودداری می کنند. این منجر به ممنوعیت اسنوبرد سواران از بسیاری از استراحتگاه ها شد و باعث تقسیم بیشتر ورزش ها و فرهنگ ها شد.

اسنوبورد، که اکنون به سمت این نگرش ضدفرهنگ سرکش متمایل شده است، سبک تنگ و دکمه دار اسکی بازان را رد کرد و ترجیح داد لباس های گشادتری بپوشد که آنها و حرکت موج سواری آنها را بهتر نشان دهد. در حالی که سبک آنها از طریق تأثیر موسیقی رپ و پانک تکامل یافت، مسابقات اسکیت بورد آنها نیز تغییر کرد. از تأثیر اسکیت‌برد، اسنوبردبازان پارک‌های زمینی با عناصر فلزی ساخته‌شده و پرش‌ها را پذیرفتند و شکل جدیدی از سبک آزاد خود را ایجاد کردند.

در آن زمان اسکی نیز دچار انقلاب فرهنگی شد. ورزشی که زمانی تحت سلطه مسابقه و پرش اسکی بود، اکنون دارای رشته جدیدی است، سبک آزاد. مسابقات اسکی آزاد در این زمان (دهه 1971-1990) شامل غول‌ها، دوی‌های هوایی و باله اسکی بود که سبک و جریان معیارهای جدید داوری بود نه فقط سرعت و مسافت. تا زمانی که این معیارهای جدید ظاهر شدند، لباس بیرونی اصلی از تغییر خودداری می کرد. ورزشکاران در طول مسابقات با رعایت هنجارهای قدیمی به پوشیدن لباس های تنگ ادامه دادند.

پذیرش اسکی

تا زمانی که این مسابقات اسنوبرد جدید در دهه 1990 پذیرفته شد، سبک اسکی نیز شروع به تکامل کرد. اسکی بازان سبک آزاد مانند JP Auclair و Mike Douglas از قوانین و مقررات اسکی مغول خسته شده بودند و خواهان آزادی بیان بیشتر در سوارکاری خود بودند. این اسکی بازها با همکاری برندهایی مانند Salomon یا Line، مسئولیت ایجاد اولین اسکی دو نوک تجاری را بر عهده داشتند. با این اسکی‌های جدید و ذهنیتی تازه، اسکی بازان آزادی ارائه شده در پارک‌های اسنوبرد را انتخاب کردند. این میل به آزادی بیان باعث ایجاد تغییراتی در سوارکاری و همچنین پوشش آنها شد. اسکی بازان نیز شروع به کنار گذاشتن لباس های تنگ گذشته به نفع لباس های گشادتر و سبک خیابانی کردند. این انقلاب بر ضد مقررات و سنت منشأ لباس های گشاد است که امروزه در همه جای کوه می بینیم.

در سالهای اولیه اسکی آزاد، فرهنگ ضد و نگرش های سرکش در بین ورزشکاران رایج بود. تانر هال با نام مستعار “رئیس اسکی” یکی از اولین سوپراستارهای این ورزش بود. او به همان اندازه که به خاطر شیطنت های خود در خارج از کوهستان مورد توجه قرار گرفت، برای سوارکاری الهام بخشش، مورد توجه قرار گرفت. این یک جنبه بحث برانگیز اما مهم از تاریخ سبک آزاد است زیرا اسکی آزاد اولیه و نگرش سرکش آن را رایج کرد.

هنریک هارلو فوق الذکر همچنین یک نماد مدرن در اسکی آزاد، فرهنگ و به ویژه لباس است. در مصاحبه‌ای با برند لباس شخصی‌اش Harlaut Apparel، در مورد الهامات خود از اسکی، او می‌گوید که از موسیقی زیادی الهام گرفته است. جمله متداول دیگر او «وو تانگ برای بچه هاست» است که بیشتر اشتیاق او را به موسیقی نشان می دهد. او با خوشحالی فرهنگ مرتبط با هیپ هاپ را می پذیرد و تأثیر اسکیت بورد را بر این ورزش که در برند لباس ذکر شده او دیده می شود، تصدیق می کند. لباس هارلو برندی است که بسیاری از سوارکاران و برندهای دیگر می پوشند یا از آن تأثیر گرفته اند. شلوار بادکنکی گشاد با امضای آنها جزء اصلی کیت اسکی بازان سبک آزاد مدرن است. این عوامل، از فرهنگ ضد اسکی گرفته تا ابراز وجود، آغاز شده و از آن زمان به لباس بیرونی رایج اسکی بازان سبک آزاد امروزی شکل گرفته است.

جلوه های سواری عملی

آزادی پوشیدن هر چیزی که می خواهید برای دنیای اسکی آزاد و اسنوبورد حیاتی است، اما آیا دلایل عملی وجود دارد که چرا بسیاری از مردم لباس های گشاد را خارج از سبک خیابانی و تأثیر هیپ هاپ انتخاب می کنند؟ بیایید امتیاز و به طور خاص معیارهای داوری مسابقات را ارزیابی کنیم. دسته‌های امتیازدهی Slopestyle عبارتند از: سختی، دامنه (ارتفاع پرش‌ها)، اجرا (چقدر خوب ترفند انجام می‌شود)، انواع ترفندها، پیشرفت (ترفندهای جدید امتیاز بالاتر)، روان بودن بین ترفندها و ویژگی‌ها و امتیاز کلی. لباس‌های گشاد کسی را بزرگ‌تر نمی‌کنند، ترفندهای جدیدتر یا سخت‌تر را بهبود نمی‌بخشند، یا به اسکی بازان کمک نمی‌کنند که به درستی بین ویژگی‌ها جابه‌جا شوند، اگرچه این ضرب المثل معتبر است: «خوب به نظر برس، احساس خوب، خوب بازی کن». بنابراین سختی، دامنه، پیشرفت، تنوع و روان بودن تحت تأثیر لباس بیرونی قرار نمی‌گیرد، اما هم عملکرد و هم نمره کلی دارای مؤلفه‌های ذهنی هستند که می‌تواند تحت تأثیر لباس افراد قرار گیرد.

زیبایی شناسی سوارکاران جزئی از نتیجه کلی است. در عملکرد، ورودی در تعریف آن نیست، بلکه در مشاهده ورزشکار است. عملکرد این است که یک ترفند هم در هوا و هم در هنگام فرود به خوبی انجام می شود. سفت نگه داشتن بدن برای کسب امتیاز بالا بسیار مهم است و این شامل نزدیک نگه داشتن پاهایتان نیز می شود. در شلوارهای تنگ، زمانی که پاهای فرد در هر نقطه از ترفند از هم جدا می شوند، واضح است. با این حال، با لباس های گشاد، تمام ناهماهنگی ها در ریخته گری لباس ها نهفته است. این نه تنها در امتیاز دهی بلکه در تماشای ذهنی نیز تأثیر زیبایی شناختی زیادی بر ترفندها دارد. لباس‌های گشاد نه تنها خوب به نظر می‌رسند و امکان ابراز وجود را فراهم می‌کنند، بلکه به معنای واقعی کلمه باعث می‌شوند افراد آزاد در حین اجرای ترفندها کنترل بیشتری داشته باشند.

لباس‌های گشاد همیشه منتقدان خود را خواهند داشت، اما این منتقدان دلیلی حیاتی برای محبوب شدن آن در وهله اول است و مطمئناً مرگ آن نخواهد بود. آنچه به عنوان مخالفت با شیوه های سنتی آغاز شد، به روشی برای ابراز خود و کاربرد عملی تبدیل شد. شاید در آینده، یک انقلاب شلوار تنگ “جدید” ایجاد شود و فرهنگ اسکی را دوباره متحول کند.