Iris Excursion – The Trek

شنبه 31 اکتبر 2026

من 6 روز کوله‌پشتی را به پایان می‌برم و به مسیری جایگزین می‌روم تا اوضاع را تغییر دهم.

خرخرهای دنباله دار

نسیستم هشدار ature در شب خوب کار می کرد، شاید خیلی خوب. احساس خیلی خوبی داشتم که بعید بود خرس ها در اطراف بخشی از جنگل تا این اندازه نزدیک به جاده ها و خانه ها آویزان شوند. از زمانی که پیاده روی در نیوجرسی را شروع کردم، همیشه گوزن ها را دیده ام. من بیشتر از آن چیزی که دوست دارم به یاد بیاورم، با ترش کردن برگ ها از خواب بیدار شده ام. هر بار با دقت به گام‌ها گوش می‌دادم و هر بار به این نتیجه می‌رسیدم که حیوان یک آهو است. مطمئناً برای سنجاب بودن خیلی بلند بود، اما آنقدر مزاحم نبود که چیزی مثل خرس سنگین باشد. آنها هم وقت شیرین خود را گرفتند، ادامه دادند. یک لحظه آنقدر خسته شدم که تصمیم گرفتم زیپ چادرم را باز کنم و نگاهی بیندازم. صدای من که زیپ چادرم را باز می کنم کافی بود تا حیوان با صدای بلند خرخر کند – صدای متمایز یک آهو که گوزن های اطراف را از چیزی غیرعادی آگاه می کند.

شاید فکر کنید که 12 ساعت گذراندن در چادر من برای ناپدید شدن من در اولین نور کافی است. مطمئناً خوب است که زودتر به ون خود برگردم. شاید من باید ملافه راحت تر می خریدم. به هر حال امروز صبح عجله ای نداشتم و به سرعت خودم را متقاعد کردم که از صبح 38 درجه دور بمانم. صبحانه درست کردم، چند اونس آب در چادرم ریختم و باعث خرخر کردن شدیدم شد. خوشحال بودم که از بین تمام وسایلی که در طول این ماه ها دور ریختم، حوله بزرگ کمپینگ من یکی از آنها نبود.

دنباله عنبیه

تقریباً ساعت 9 صبح بود که همه چیز را جمع کردم و شروع به ساختن رکوردهای AT کردم. بعد از ساعت 4:00 هنوز داشتم پیاده روی را تمام می کردم. با این حال، فرصت هایی برای صرفه جویی در زمان در راه بازگشت وجود داشت. به این نتیجه رسیدم که ارزش ندارد برای بار دوم مسیر جاسوسی را به High Point برم، که راه میانبری را به دفتر مرکزی پارک ایالتی باز کرد، که به طور قابل توجهی صاف‌تر بود. من به سختی بالا رفتن از خط الراس را احساس کردم، بزرگترین مشکل لایه ضخیم برگ های پراکنده در سراسر مسیر بود.

دیروز، هنگامی که به پارک ایالتی های پوینت نزدیک شدم، متوجه چند مسیری شدم که با AT تقاطع دارند. یکی از آنها، مسیر Iris Trail، چندین بار از AT عبور می کند. من مسیر FarOut را بررسی کردم و متوجه شدم که تقریباً به همان فاصله است، اما قطعاً صاف تر است. سخت ترین قسمت های AT دیروز دقیقاً همان چیزی بود که Iris Trail قرار بود از آن اجتناب کند. من فکر کردم که این یک مسیر جایگزین مناسب و معقول است که می تواند چیزهای جدیدی را به من بدهد.

اولین چیزی که در مورد این مسیر متوجه شدم این بود که چقدر راحت تر از AT است. عریض تر، درجه بندی خوب و تا حد زیادی عاری از سنگ بود. برخلاف AT، دوچرخه مجاز است، اگرچه من فقط یک آقا را دیدم که در مسیر دوچرخه سواری می کرد. این مسیر از دریاچه رادرفورد می گذرد، دریاچه ای بسیار مهم که در بالای خط الراس پنهان شده است. از سواری آسان خود در مسیر آیریس لذت می بردم تا اینکه احساس کردم کفش هایم در مسیر فرو می روند. من فورا واکنشی نشان ندادم، یک قدم دیگر برداشتم، به امید اینکه نقطه نرم یکباره باشد. این نبود. کفش من چندین اینچ در گل خیس فرو رفت. چیزی که شبیه مسیر زیباتر و پوشیده از برگ به نظر می رسید، نواری از مسیر گلی به عرض چند فوت و طول حدود 20 فوت بود. از مسیر پریدم، احساس کردم پای راستم ناگهان با آب سرد غلبه کرد. مسیر را اسکن کردم، هیچ نشانی از گل و لای نبود جز جایی که تازه پا گذاشته بودم، تله بی نقص. گل و لای از انگشتان پایم هم بلند شده بود. دوباره خرخر کردم.

دریاچه ای در نزدیکی چند مرتع در زیر کوه نیوجرسی.

شروع مسیر آیریس.

دریاچه رادرفورد

گل ضخیم که توسط برگ های مزاحم پنهان شده است.

نتیجه.

تکمیل

گل و لای را دور زدم و به مسیر Iris Trail ادامه دادم و دو بار دیگر از AT عبور کردم و برای همیشه در پناهگاه Mashipacong به آن ملحق شدم. چند مایل بعد داشتم به منظره غرفه سان رایز کوه نگاه می کردم. پیمودن مسیر عنبیه به من اجازه داد تا کمی جبران کنم، اکنون ساعت 3:30 بعد از ظهر به سمت ون برمی‌گشتم. وقتی به برج آتش کالور برگشتم، می‌دانستم که همه چیز در سراشیبی خواهد بود. در دو روز گذشته موفق شده بودم مچ پایم را روغن کاری کنم، فقط باید همینطور نگه داشتم وقتی از صخره های پوشیده از برگ پایین می رفتم که به ون من در کالورز گپ منتهی می شد. من وقتم را صرف کردم و از Sunrise Mountain Road برای صرفه جویی در چند قدم استفاده کردم. من به زودی ورودم را با فعالیت‌های بهداشتی اولیه پاداش دادم – مسواک زدن دندان‌هایم و اصلاح با تیغ برقی‌ام. من هنوز کمی ژولیده به نظر می رسم، از ماه جولای تا به حال مدل موی خود را کوتاه نکرده ام، اما کلاه برای همین است.

برای سرو غذای شهری معمولی من، یک ماشین کوتاه تا نیوتن، نیوجرسی بود. من این شهر را انتخاب کرده بودم، زیرا تا دیر وقت یک کافه باز داشت – ساعت 10 شب، جایی که به نوشتن پست های وبلاگ از دیروز و امروز ادامه دادم. روز مرخصی را با جمع کردن تمام غذای هفته پیش رو به پایان رساندم، کار یکشنبه دیگری روی پشتم. به لطف پیدا کردن یک مکان خوب برای نوشتن بعد از هر یک از 3 سفر دو روزه خود در کوله پشتی در این هفته، فردا می توانم وقت آزاد زیادی داشته باشم.

نمایی از کوه طلوع آفتاب.

نمایی از کوه طلوع آفتاب.

نمای به سمت غرب در امتداد مسیر

نمای غرب از نزدیک برج آتش نشانی کالور.

برج آتش کالور.

برج آتش کالور.

نمایی از مسیر بالای کالورز گپ.

– فردا میبینمت

مجموع: 20.5 مایل، 39,977 مراحل

• نوع گردشگری: کوله گردی
• کمپ: ون

این وب سایت حاوی پیوندهای وابسته است، به این معنی که The Trek ممکن است درصدی از هر محصول یا خدماتی را که خریداری می کنید از طریق پیوندهای موجود در مقالات یا تبلیغات دریافت کند. خریدار همان قیمتی را می پردازد که در غیر این صورت می پردازد، و خرید شما به حمایت از هدف دائمی The Trek برای ارائه مشاوره و اطلاعات با کیفیت کوله پشتی به شما کمک می کند. با تشکر از حمایت!

برای کسب اطلاعات بیشتر، لطفا به صفحه درباره این سایت مراجعه کنید.