چهره افسانه ای Mount Robson تکنوازی Anton Korsun است

تأملی در رسانه ها، نفوذ و مارک آندره لکلرک پس از دومین صعود انفرادی Infinite Patience به صورت امپراطور کوه رابسون.
در بالای کوه رابسون امپریال ریج، از صرف ناهار در زیر آفتاب لذت می برید. (عکس: آنتون کورسون)
به روز شده در 19 نوامبر 2026، 12:52 ب.ظ
در شمال یک سینما وجود دارد. فراتر از ستاره شمالی در حال افزایش، فراتر از پارک وی آیس فیلدز و بسیار فراتر از هرج و مرج و شلوغی جشنواره فیلم کوهستانی بنف – به شکل یک کلیسای جامع گوتیک ساخته شده و در طوفان احاطه شده است. سینما در تمام طول سال کار می کند. هیچ کد لباس، برنامه یا خط مشی برای سرو الکل به خردسالان وجود ندارد. در داخل، هر بازدید کننده فیلم خود را تماشا می کند: برخی شاهد پیروزی و شادی هستند. برخی دیگر پیش از اینکه درهای ورودی برای همیشه بسته شوند و صفحه نقرهای بهشدت سیاه شود، ناامیدی، عقبنشینی، یا یک کالویدوسکوپ از سنگ و یخ را میبینند. و دیگران تنها در سالن سفید بزرگ آن ایستاده اند و به صدای سکوت گوش می دهند و به رشته کوه هایی که تا افق امتداد دارند مانند اندام یک عنکبوت سفید بزرگ نگاه می کنند.
این یک نوع نقد فیلم است. در سپتامبر 2026، من تنها بودم صبر بی نهایت در صورت امپراتوری کوه رابسون. از من خواسته شد در مورد آن بنویسم. از من پرسیده شده است که چرا چیزی در شبکه های اجتماعی پست نکرده ام یا جنون خود را در معرض مطبوعات قرار نداده ام. راستش را بخواهید، چون من منتقد فیلم ضعیفی هستم.

در ذهن من شکی نیست که کوهنوردی بیشتر یک هنر است تا یک ورزش.
اگر از شما بپرسم – یوسین بولت چگونه 100 متر را در 9.58 ثانیه می دود؟
شاید بگویید: «خب، او خیلی سریع پاهایش را حرکت میداد.
اما آیا می توانید به من بگویید که چگونه ووتک کورتیکا و رابرت شوئر از دیوار تابشی گاشربروم IV (7925 متر) در یک رونق 10 روزه محروم از خواب و غذا بالا رفتند؟ یا چگونه استیو هاوس و مارکو پرزل با یک چکمه گم شده و دو طناب اصلی به بالای شمال دوقلو راه یافتند؟ защото не мога.
من با ترس از اجراکنندگان روی صحنه مینشینم که خرگوش دیگری را از کلاه خود بیرون میآورند یا یک بار دیگر از زنجیرهای یخی برخی از چهرههای شمالی دورتر طفره میروند. زیبایی کوهنوردی شبیه به زیبایی تئاتر، رقص و جادوی صحنه است – توهم جادوگری که توسط هنر واقعی اجراکنندگان ایجاد شده است.
با این حال، کوهنوردی و تئاتر اگرچه شبیه به هم نیستند. سنگنوردی نه مخاطب دارد و نه صحنه. کوهنوردی رسانه ها هر دو را دارد اخیراً، متقاعد کردن خود به این که ادراک مساوی است با مشارکت، بسیار آسان شده است – که با کلیک کردن روی دکمه دنبال کردن یا تماشای آن فیلم، میتوانیم به جای هنرمند قدم بگذاریم. اما ما نمی توانیم. زیرا باور در غیر این صورت به اشتباه صعود کردن است اجرا کردن هنر کوهنوردی به عنوان عملکرد هنر اولین مورد این است که چگونه صعود با کلمات، تصاویر یا فیلم توصیف می شود. دومی – آنچه در لحظه دیده می شود، احساس می شود، فکر می کند و می ترسد – فقط به خود اجراکنندگان اختصاص دارد.

من اغلب متوجه می شوم که چگونه نحوه ارتباط یک صعود بر درک مخاطب از آنچه واقعاً اتفاق افتاده است تأثیر می گذارد. این می تواند از پرواز با یک گروه فیلمبرداری با بودجه کلان گرفته تا نشانه های ظریف تر مانند نحوه برش عکس برای اینستاگرام یا اینکه آیا اصلاً به اشتراک گذاشته شده است. خود کلمات مقصر هستند، اگرچه من سعی میکنم عمل کوهنوردی خود را از عمل نوشتن در مورد آن جدا کنم.
اکراه من از اشتراک گذاری زیاد در مورد صعود ناشی از ترس از دو لبه بودن این لبه است – اینکه تصور عمومی که توسط رسانه ها هدایت می شود می تواند به نوبه خود بر درک خود کوهنورد از تجربه تأثیر بگذارد. مشابه روشی که ذرات کوانتومی هنگام مشاهده رفتار خود را تغییر می دهند، کوهنوردان نیز رفتار ما را تغییر می دهند. منیت ما از اعتبار سنجی تغذیه می کند. چشم ما به منظره یاب یا کرونومتر کشیده می شود. حضور تماشاگرانی را که بر اثر باد بر روی خط الراس قطع شده است احساس می کنیم. ما صدای هلهله آنها را بالای سرک ها در دوردست می شنویم.

من تماشا کردم کوهنورد زمانی که برای اولین بار منتشر شد روی صفحه نمایش بزرگ قرار گرفت. اگرچه من هرگز مارک آندره لکلرک را ندیدم، اما این احساس را در من ایجاد کرد که چیزهای زیادی ناگفته باقی مانده است – اینکه فیلم واقعی زندگی او فقط از چشمان او دیده می شود. فیلمی که هیچکس نمی تواند آن را پس بگیرد.
اما در سینما هر چیزی ممکن است. در داستان شما در مورد صبر بی نهایتمارک آندره توصیف می کند که نمی تواند از یک طلوع زیبا عکس بگیرد زیرا باتری های دوربینش از بین رفته است – “سایه کوه رابسون که برای همیشه در افق در برابر آسمان سرخ کشیده شده است.”
از محل خوابم در ارتفاعات امپریال ریج، با همان صحنه از خواب بیدار شدم. امواج قرمز و طلا به سمت شرق کوه وایتهورن برخورد کردند، در حالی که صخره بر فراز قله رابسون، هزاران فوت زیر دره را سایه انداخت. آیا این فیلم جادویی بود یا چیز دیگری؟ با احساس اینکه ناگهان تنها نیستم، با ناباوری گوشیم را بیرون آوردم و این عکس را گرفتم. ما نمی توانیم فیلم های یکدیگر را به عقب برگردانیم، اما گاهی اوقات زندگی به ما اجازه می دهد که آنها را با هم تماشا کنیم.

با این حال، از اینکه با تجربهام تنها میمانم ناراحتم. حرف های من همدم بدی هستند و عکس های من فقط ارزش هزار کلمه لعنتی را دارند. تنها چیزی که می دانم این است که فیلمم را در بالای کوه رابسون تماشا کردم. مال خودت را کجا نگاه می کنی؟




