برای نزدیک به نیم قرن، یک عکس تنها یکی از چشمگیرترین قله های قراقورام را مشخص می کرد. این برج که در سال 1909 ساخته شده و در کتاب ها و مجلات تکثیر شده است، برج موزتاگ را به صورت تیغه ای عمودی نشان می دهد، دندانه ای نازک از سنگ و یخ که از یخچال های طبیعی برمی خیزد و هیچ ضعف ظاهری ندارد. نسل های زیادی از کوهنوردان آن را مطالعه کرده اند و به این نتیجه رسیده اند که کوه قابل صعود نیست.
در تابستان 1956، دو اکسپدیشن مستقل به دو طرف قله رسیدند، که هر کدام متقاعد شده بودند که در حال حل یکی از آخرین مشکلات بزرگ صعود نشده زنجیره هستند. اما عکس آنها را گمراه کرد.
عکاس
ویتوریو سلا در سال 1859 در شهر بیلا ایتالیا در خانواده ای به دنیا آمد که به کوهستان متصل بودند. عموی او، کوئینتینو سلا، به تأسیس باشگاه آلپینو ایتالیانو کمک کرد و پدرش، جوزپه ونانزیو سلا، از پیشگامان عکاسی اولیه بود که اولین رساله مهم ایتالیایی را در این زمینه منتشر کرد.
ویتوریو سلا کوهنوردی جدی را با عکاسی با فرمت بزرگ ترکیب می کند. او اولین صعود زمستانی ماترهورن را در سال 1882 انجام داد و به دنبال آن اولین تراورس زمستانی مونت بلان را انجام داد. او در طول زندگی حرفه‌ای خود دوربین‌های شیشه‌ای سنگین را در کوه‌های آلپ، قفقاز، آلاسکا، روونزوری و قراقوروم حمل می‌کرد.
تکنیک عکاسی سلا عالی بود. بشقاب های او بزرگ، جزئیات استثنایی و ترکیب بندی ها با دقت انتخاب شده بودند. کار او بسیار تحسین شد، از جمله توسط عکاس آمریکایی آنسل آدامز. در مقاله ای در سال 1946 برای بولتن باشگاه سیرا، آدامز به کار سلا ادای احترام کرد و نوشت:
خلوص تفاسیر سلا هیبت دینی را در بیننده ایجاد می کند، سلا نه تنها حقایق و اشکال شکوه های دور دنیا را برای ما به ارمغان آورده است، بلکه جوهره تجربه را نیز برای ما به ارمغان آورده است که در درونی ترین زوایای ذهن و قلب ما پاسخی معنوی می یابد.
ویتوریو سلا عکس: کتابخانه عکس باشگاه آلپاین
اکسپدیشن K2 1909
مهم‌ترین عکس‌های سلا از هیمالیا مربوط به اکسپدیشن K2 در سال 1909 به رهبری لوئیجی آمدئو، دوک آبروزی است.
گزارش رسمی فیلیپو دی فیلیپی از اکسپدیشن، قراقروم و هیمالیاهای غربی 1909 (منتشر شده به زبان انگلیسی در سال 1912)، در سراسر با تصاویر سلا نشان داده شده است. Тези снимки باقی می مانند در گاما. یکی از آنها، نمایی تله فوتو از برج موزتاگ، بسیار فراتر از گزارش اکسپدیشن معروف شد و ناخواسته افسانه کوهنوردی افسانه ای را برانگیخت.
کولات موسیقی و تصویر
برج موزطاق (7276 متر) در بالتورو موزطاق قراقورام، در مرز بین گیلگیت-بالتستان در پاکستان و سین کیانگ در چین واقع شده است. بین یخچال‌های طبیعی Baltoro و Sarpo Laggo، درست در شمال راهرو اصلی Baltoro که به K2 منتهی می‌شود، برمی‌خیزد.
Върхът دو върха на малко разстояние един от друг. Източният връх е истинският връх, а западният е с няколко метра по-нисък. از بیشتر زوایا، کوه یک توده بزرگ با دیواره های عمودی شیب دار اما ناهموار است. از یک منظر خاص، آن را به چیزی که بسیار شدیدتر به نظر می رسد فرو می ریزد.
Кулата Muztagh, взета от ледника Upper Baltoro در 1919 г. از ویتوریو سلا. . Снимката вдъхновява планинарите во продължение на десетилетия. فیلم: ویتوریو سلا
سلا تصویر برج موزطاق را از یخچال طبیعی بالتورو که به سمت شمال غربی به سمت کوه نگاه می کند، گرفته است. تله فوتو طولانی زمین میانی را فشرده کرد و قله را به عنوان یک برج باریک با لبه چاقو نشان داد که به نظر می رسید دیواره های آن تقریباً به صورت عمودی از قله به سمت یخچال فرو می روند.
از زوایای دیگر، قله برآمدگی‌های وسیع‌تر و شیب‌های کم‌تر را نشان می‌دهد، اما این نمای فشرده‌ای بود که به طور گسترده گسترش یافت. این اثر واقعاً چشمگیر بود، اما همانطور که کوهنوردان بعداً کشف کردند، همچنین گمراه کننده بود. در سال 1941، عکس سلا از برج موزتاگ در کتاب کوهنوردی تحت عنوان آخرین ارگ منتشر شد. Изображението фиксира репутацията на планината во продължение на десетилетия.
Кулата موسیقی، 1909 г. فیلم: ویتوریو سلا
Две اکسپدیشن، محوری към първото изкачване
در سال 1956، یک تیم بریتانیایی و یک تیم فرانسوی به سمت برج موزتاق حرکت کردند که عمدتاً از عکس سلا گرفته شده بود.
تیم بریتانیایی به رهبری جان هارتوگ و متشکل از جو براون، ایان مک نات دیویس، تام پتی و افسر رابط، کاپیتان ریاض محمد، ریج شمال غربی را انتخاب کردند. آنها قصد داشتند از طریق یخچال های مضطق و چاگران در سمت غربی قله نزدیک شوند.
حزب فرانسوی به رهبری گیدو ماگنون شامل آندره کانتامین، پل کلر، روبرت پاراگو، فرانسوا فلورانس و افسر رابط علی عثمان بود. آنها از سمت شرق کار می‌کردند، و به سمت جایی که پس از رد کردن یال شمالی توسط اطلاعات به منطقه شرقی تبدیل شد، حرکت کردند. این دو گروه به طور مستقل در جناح های مخالف کوه عمل می کردند.
صعود بریتانیایی
انگلیسی ها در 28 مه 1956 در 28 مه 1956 در 4282 متری یخچال طبیعی یک کمپ پایه ایجاد کردند. در نیمه اول ژوئن آنها در یخچال چاگاران چادر زدند و با بالا رفتن از مورن شمالی و سپس شکستن سراک ها از بدترین آبشار یخی پایینی اجتناب کردند. کمپ 3 بر روی ستون غربی در ارتفاع 6355 متری به دنبال یک صفحه یخی شیب دار برپا شد. آنها در 16 ژوئن به ستون رسیدند، اما تا پایان ماه طول کشید تا چادر، سوخت و غذا را جابجا کنند.
از آنجا مسیر از خط الراس آشکار غرب ریج پیروی می کرد، خطی مخلوط از سنگ، برف و یخ که نیاز به طناب های ثابت در بخش های شیب دار داشت. براون یک تراورس کلیدی را در اطراف یک صخره سنگی در جبهه جنوبی انجام داد. کمپ 4 بر روی خط الراس در ارتفاع 6439 متری قرار دارد.
در بالای کمپ مرتفع، کوهنوردی در امتداد یک کولور باریک و سپس زمین های مختلط ادامه یافت. آخرین مانع فنی یک ورقه سنگی کوتاه بین دو قله بود که به عنوان Alpine V طبقه بندی شده بود و در هر دو طرف در معرض دید قرار گرفت.
در 6 ژوئیه، براون و مک نات دیویس به قله غرب رسیدند. روز بعد، هارتوگ و پتی پس از حمایت از جفت اول، از خط الراس اتصال عبور کردند و روی قله شرقی کمی بالاتر ایستادند. هر دو جفت باید در هنگام فرود بیواک می کردند. هارتگ انگشتان پا سرمازده شد. هر چهار کوهنورد به قله رسیدند.
برج موستاگ عکس: تورهای ماجراجویی هونزا
صعود فرانسوی
فرانسوی ها در 12 ژوئن پس از نزدیک شدن از یخچال یانگ هاسبند، کمپ اصلی خود را در ارتفاع 4496 متری ایجاد کردند. شناسایی آنها به سرعت نشان داد که پشته شمالی غیرممکن است، بنابراین آنها به سمت شاخه شرقی یخچال حرکت کردند.
آنها طناب‌هایی را بر روی یک آبشار یخی نصب کردند و یک رویش صخره‌ای یخی ایجاد کردند و کمپ‌های متوالی ایجاد کردند تا اینکه کمپ 4 در پای هرم قله در ارتفاع 6300 متری قرار گرفت. در 6 ژوئیه، با شروع آب و هوای بد، آنها کوهنوردان انگلیسی را دیدند که در ارتفاعات بالا حرکت می کردند.
پس از فروکش کردن طوفان دو روزه، فرانسوی ها خط الراس را دوباره به دست آوردند، دو برج صخره ای قابل توجه را بالا بردند و در ارتفاعات کوه بالا رفتند. در 12 ژوئیه، مگنون، پاراگوت، کنتامین و کلر از طریق برف عمیق به قله اصلی رسیدند، شش روز پس از اولین اجلاس بریتانیا. پس از صعود به قله، پس از غروب به کمپ 4 فرود آمدند. دکتر فلورانس در طول صعود قله بیش از 40 ساعت بدون تماس رادیویی در کمپ بالا منتظر مانده بود.
بدون رقابت تلخ
در نتیجه، طرف انگلیسی اولین صعود از برج مضطق را انجام داد. فرانسوی ها شش روز بعد دومین صعود مستقل را به پایان رساندند. هر دو تیم دریافتند که کوه، اگرچه از نظر فنی دشوار و در معرض دید قرار دارد، خطوط قابل دوام را ارائه می دهد. مسیر، اگرچه جدی بود، اما شیب کمتری نسبت به عکس سلا نشان داد.
این دو اکسپدیشن در یک رقابت رسمی شرکت نکردند. آنها از طرف مقابل نزدیک شدند، مسیرهای مختلف را دنبال کردند و روابط صمیمانه ای را حفظ کردند. فقط انگلیسی ها اول به قله رسیدند. فرانسوی‌ها با دیدن انگلیسی‌ها در صدر، خط خود را تا تکمیل ادامه دادند.
به دور از یک رقابت تلخ ملی گرایانه، دو تیم همبستگی آلپی را نشان دادند. تیم فرانسوی به طور خاص سمت شرقی را برای جلوگیری از دخالت در پیشروی بریتانیا در سمت غربی انتخاب کرد. فرانسوی‌ها به‌جای کنار گذاشتن فشار خود برای شکست پس از مشاهده انگلیسی‌ها در قله، دستاورد تاریخی همکاران خود را جشن گرفتند و قاطعانه برای تحقق هدف خود گام برداشتند. هنگامی که هارتگ در طول سقوط خود دچار سرمازدگی شدید شد، تیم فرانسوی برای ارائه کمک های حیاتی و پشتیبانی در طول تخلیه وارد عمل شد.
ضلع جنوب شرقی برج مضطق مسیر را نشان می دهد. عکس: Guido Magnone برای مجله هیمالیا
پس از سال 1956
از سال 1956، برج Muztag یکی از کم بازدیدترین قله های مهم در Karakoram باقی مانده است. یک تیم بریتانیایی در سال 1984 ریج شمال غربی (مال داف، تونی بریندل، جان تینکر و سندی آلن) را تکرار کردند، اگرچه آنها به جای قله شرقی واقعی به قله غربی کمی پایین تر رسیدند. در سال 1990، یک گروه سوئدی متشکل از گوران کروپ و رافائل جنسن نیز با موفقیت از خط الراس شمال غربی صعود کردند.
در آگوست 2008، کوهنوردان اسلوونیایی پاول کوزک و دژان میسکوویچ یک حرکت پیشگامانه به سبک آلپاین را بر روی صفحه شیب دار شمال شرقی انجام دادند. آنها با موفقیت به خط الراس بالایی رسیدند، اما بادهای شدید فشار آنها را متوقف کرد. متأسفانه، درست زمانی که فرود خود را آغاز کردند، تاقچه روی خط الراس فرو ریخت و کوزجک به شهادت رسید.
دهانه 2000 متری برج مضطق در شمال شرقی که عبارت «دوبار فکر کن» را نشان می‌دهد. عکس: American Alpine Journal
چهار سال بعد، سرگئی نیلوف، دمیتری گولوچنکو و الکساندر لانژ روس‌ها اولین صعود تاریخی را از کوه عظیم شمال شرق انجام دادند. صعود طاقت فرسای 17 روزه آنها از مسیر جدیدی به نام “دوبار فکر کن” به اوج واقعی خود رسید و جایزه معتبر “گلدن پیولز” را برای آنها به ارمغان آورد. تیم روسی در گزارش اعزامی خود اعلام کرد که برج موزتاگ 7284 متر است.
مسیر 1956 فرانسه هرگز به طور کامل به قله اصلی تکرار نشده است، و هیچ صعود دیگری از قله واقعی از زمان اکسپدیشن روسیه در سال 2012 تأیید نشده است.
برج موزتاگ (بالا سمت چپ) و خط الراس جنوب شرقی آن، با نقطه مرتفع دندان سیاه (6719 متر). خط یکپارچه با دو محل علامت گذاری شده بایواک، خط صعود به دندان سیاه است که پس از آن سیمون مسنر و مارتین سیبرر در سال 2019 قرار دارند. عکس: سیمون مسنر/American Alpine Journal
