روز سی و یکم: کنسرت از قلعه

در حالی که ماه هنوز کامل و کامل بود، از شهر آرامی که در آن خوابیده بودم، از آن سوی کوه ها به راه افتادم.

روز بود و در حالی که با احتیاط در مسیری که پر از سنگ‌ها بود راه می‌رفتم، به کتابی گوش دادم که در مورد جاده سانتیاگو به من آموخت.

در شهر قبل از پایان برنامه داشتم توقف کنم و صبحانه بخورم. وقتی نزدیک شدم گربه های کافه توجهم را جلب کردند. وقتی کل خیابان ظاهر شد، برادر ایتالیایی ام را دیدم که به من لبخند می زند. به سمتش دویدم و بغلش کردم.

ما همیشه بدون برنامه ریزی با هم برخورد می کردیم و من این را دوست داشتم.

وقتی به شهر رسیدیم پونفرادا، مستقیماً به donativo albergue – خوابگاه زائران San Nicolás de Flüe – رفتیم تا منتظر باشیم تا باز شود. حیاط بزرگ بود، با درختان زیاد، یک چوب توتم چوبی بزرگ و یک محل نشیمن پوشیده از درخت انگور. به کلیسای نزدیک رفتم تا دنبال توالت بگردم. اما چیزی که پیدا کردم باعث شد روی نیمکت بنشینم.

درون این دیوارهای کوچک، نقاشی دیواری خارق‌العاده‌ای روی سقف کشیده شد که صحنه‌هایی از کامینو د سانتیاگو، چهار جهت اصلی، عناصر و ستاره‌ها را به تصویر می‌کشد. هم هنرمند و هم جنبه معنوی من را برانگیخت.

وقتی به جایی که در حال استراحت بودیم برگشتم، برادر آرژانتینی ما آمده بود. ما سه نفر خودمان را “خانواده رئال” می نامیدیم، نامی که بر پیوندی که ایجاد کرده بودیم تاکید می کرد.

باز هم بدون برنامه ریزی همه با هم بودیم.

به‌عنوان یک آلبرگوی مذهبی، من در سمت زنانه ساختمان قرار گرفتم. وقتی اسم اتاقی را که برایم تعیین کرده بودند دیدم، نتوانستم لبخندی به خودم نزنم. کروز دل فرو.

این مکان برای همیشه جایگاه ویژه ای در قلب من خواهد داشت.

من و برادران در یک ماموریت جانبی به یک بودگا مشرف به قلعه شوالیه‌های معبد رفتیم.

برادران. برگر بودگاس.

بعد از اینکه استراحت تمام شد رفتم قلعه شوالیه های معبد برای شروع بخش توریستی روز. چند قدمی از خط قلعه بالاتر رفته بودم که دوست زائرم را در خیابان دیدم. او نوازنده ای بود که فلوت خود را همه جا با خود حمل می کرد و در هر فرصتی از نواختن، آواز خواندن و نواختن نهایت بهره را می برد. فریاد زدم، التماسش کردم که بازی کند، اما این از قبل نقشه اش بود.

مردی که در شهر ملاقات کردم با ویولن به او پیوست و من مجذوب شدم.

ایستادن روی دیوار قلعه، گوش دادن به موسیقی از هنرمندانی که می‌شناختم، با شهر و کوه‌هایی که پشت سرشان کشیده شده بود، حسی سورئال داشت.

این لحظه برای همیشه در خاطرم ماندگار خواهد بود.

در پایان هر آهنگ از روی صندلی خود روی دیوار قلعه دست می زدم و زائر لبخند می زد و با غرور به اطراف می پرید. شور و اشتیاق او به موسیقی با چنین آتش فروزانی از درون او سرازیر شد و من احساس خوشبختی کردم که شاهد آن بودم.

با این حال، می دانستم که چیزهای بیشتری برای دیدن دارم، بنابراین به راه خود ادامه دادم.

با کاوش در بیرون، سطح به سطح، راهرو به راهرو را طی کردم. من خانه های بزرگ را دوست ندارم، اما اکنون می خواهم در یک قلعه زندگی کنم.

گذرگاه ها و اتاق های مخفی مرا به یاد قلعه هایی می انداخت که در کودکی می ساختم.

و در بالای آن برج مشرف به قلعه و شهر و کوه بودن؟

من بالای سر دنیا بودم

من بیش از هر زمان دیگری در زندگی ام در مورد فرهنگ قرون وسطی یاد گرفتم. نمایشگاهی از مجموعه کتاب دیدم. متون نمایش داده شده در هر شکل و اندازه ای بودند، برخی به ضخامت سر من، برخی دیگر کوچکتر از یک دسته کارت.

من مجذوب شدم.

اگر خستگی نبود، چند ساعت دیگر می ماندم.

با این حال، بعد از 2.5 ساعت فهمیدم که زمان حرکت فرا رسیده است.

یک خواربار فروشی به آلبرگ، یک شام ساده در آشپزخانه پر هرج و مرج و سپس وقت باکیفیت با برادرانم.

آن روز منعکس کننده زندگی من بود که در Camino به آن عادت کرده بودم.

یک پیاده روی شهر تاریخچه. جامعه.

آخر شب در آشپزخانه برای اولین بار با یک آمریکایی آشنا شدم. او قبلاً مرا در شهر دیگری دیده بود و صحبت را با او شروع کرد.

تو داشتی روی لپ‌تاپت کار می‌کردی و تنها چیزی که می‌توانستم فکر کنم این بود که “لعنتی باید کتاب بنویسد”.

این هدف است، یک روز.

با آگاپه

مارلی “Chill Out” Kreiser

این وب سایت حاوی پیوندهای وابسته است، به این معنی که The Trek ممکن است درصدی از هر محصول یا خدماتی را که خریداری می کنید از طریق پیوندهای موجود در مقالات یا تبلیغات دریافت کند. خریدار همان قیمتی را می پردازد که در غیر این صورت می پردازد، و خرید شما به حمایت از هدف دائمی The Trek برای ارائه مشاوره و اطلاعات با کیفیت کوله پشتی به شما کمک می کند. با تشکر از حمایت!

برای کسب اطلاعات بیشتر، لطفا به صفحه درباره این سایت مراجعه کنید.