روز 33 ملیده به ارزوآ
مایل امروز: 8.6 مایل
مجموع مایل Camino: 462.2
خاموشی
در ساعات اولیه صبح – بعد از اینکه اتاق بالاخره خنک شد – پرده های فلزی روی پنجره ها را باز کردم (پرشیاها) کاملاً پایین است تا از سر و صدای مهمانداران در خیابان جلوگیری کند. کرکره ها تاریکی کامل ایجاد کردند: 100٪ خاموشی کامل در جایی که نمی توانستید دست خود را در مقابل صورت خود ببینید. خوابی فوق العاده عمیق ایجاد کرد.
وقتی بالاخره از خواب بیدار شدم، وقتی دیدم ساعت 8 صبح است شوکه شدم. صبح 50 درجه فارنهایت در بیرون زیر آسمان آبی روشن بود. تنها در حدود 9 مایل تا رسیدن به ارزوآ، یک روز کوتاه و آرام دیگر در انتظار ما بود.
مسیرهای جنگلی سایه دار
با خروج از ملید، توقف کوتاهی در کلیسای قرن دوازدهم کردیم که قبلاً پر از رفقا بود. از آنجا، Camino ما را در یک مسیر جنگلی خوش منظره برد. اگرچه مسیر مملو از زائران بود، اما سوله فضایی آرام را فراهم کرد.
طولی نکشید که در یک کافه کنار جاده توقف کردیم تا صبحانه بخوریم، کافئین بخوریم و اولین مهر پاسپورت خود را بگیریم.
با از سرگیری مسیرمان، مسیر به تناوب بین مسیرهای جنگلی سایه‌دار و مسیرهای کوتاه جاده‌ای که روستاهای آرام را به هم وصل می‌کرد، تغییر یافت. در یکی از این دهکده‌ها، ما در یک کلیسای کوچک محلی برای دریافت مهر پاسپورت دوم خود توقف کردیم و نیازهای روزانه کامپوستلا را تکمیل کردیم.
خیساندن پا در ریبادیسو
در پشت درختان، مسیر از کنار تنه‌های باستانی سر به فلک کشید که اولین صعود بزرگ خود را در روز انجام دادیم. صعود کوتاه اما شیب دار بود. پس از بالا رفتن از چند تپه دیگر، به شدت به روستای زیبای ریبادیسو فرود آمدیم.
در پایین دره، روی یک پل سنگی باستانی توقف کردیم تا ناکرز بتواند پاهای پایینی خود را در آب رودخانه یخی خیس کند. تماشای زائرانی که پای خود را در رودخانه ریبادیسو خنک می کنند، یک سنت کلاسیک در مسیرهای پیاده روی است.
در حالی که در کنار آب استراحت می کردیم، دوباره با دوستمان مانوئل از پورتو ارتباط برقرار کردیم و شماره تلفن هایمان را رد و بدل کردیم. او به ما گفت Festa de São João do Porto— جشنواره ای وحشی 700 ساله در شب سال نو که در پایان ژوئن برگزار شد و مردم با پتک های پلاستیکی بر سر یکدیگر کتک زدند! متأسفانه، ما دقیقاً در روز شروع پورتو را به مقصد پاریس ترک خواهیم کرد.
پیک نیک در ارزوآ
پس از سرگردانی در ریبادیسو قرون وسطایی، آخرین تپه را برای صعود داشتیم. طولی نکشید که به حومه Arzua رسیدیم، شهر کوچک منحصر به فردی که احساس آرامش عجیبی داشت.
اولین توقف ما یک خواربار فروشی کارفور بود تا هندوانه تازه، ساندویچ و ماست تهیه کنیم. از آنجایی که در آن نزدیکی صندلی وجود نداشت، چند پالت چوبی حمل و نقل را در خارج از ویترین فروشگاه به یک میز پیک نیک موقت تغییر دادم. ما با خوشحالی ناهارمان را همانجا خوردیم در حالی که خریداران محلی ظاهر کلاسیک “سطل زباله توریستی” را به ما دادند.
ارزوآ فضایی غیرعادی و تقریباً متروک با خیابان‌های مدرن گسترده و کمترین ترافیک پیاده‌روی داشت. با این حال، محل اقامت ما یک ساختمان سنگی چند صد ساله بود که به طور کامل بازسازی شده بود و به یک آلبرگ مدرن زیبا در داخل آن تبدیل شده بود. بعداً همان شب، ما دوباره با دوستمان، رابرت و جیل، برای نوشیدن نوشیدنی وصل شدیم و قبل از اینکه به آنجا برگردیم تا شب بمانیم.
این وب سایت حاوی پیوندهای وابسته است، به این معنی که The Trek ممکن است درصدی از هر محصول یا خدماتی را که خریداری می کنید از طریق پیوندهای موجود در مقالات یا تبلیغات دریافت کند. خریدار همان قیمتی را می پردازد که در غیر این صورت می پردازد، و خرید شما به حمایت از هدف دائمی The Trek برای ارائه مشاوره و اطلاعات با کیفیت کوله پشتی به شما کمک می کند. با تشکر از حمایت!
برای کسب اطلاعات بیشتر، لطفا به صفحه درباره این سایت مراجعه کنید.
