مقالات

یک روز طولانی و یک شام منزجر کننده – روز 18 جان مویر تریل


ارتفاع: 2497 فوت

ارتفاع کل: 40374 فوت

سرعت (دقیقه در هر مایل): 26:15

نوزده مایل، اما این تقریبا بیشتر بود…

برخی از افکار در مورد بدن و ذهن

من تمام شب را خوابیدم، چند بار بیدار شدم تا ادرار کنم.

==========

شاید عذرخواهی لازم باشد. من در مورد فرآیندهای بدنم زیاد می نویسم. با این حال در مسیر به پاهای خود فکر می کنید – آیا آنها خسته هستند یا قوی. ریه های شما – آیا نفس می کشید یا واضح و یکنواخت نفس می کشید. معده شما – آیا گرسنه هستید یا به یک میان وعده نیاز دارید. پاهای شما – آیا تاول زده و داغ هستند یا خنک و راحت. پشت شما – آیا کوله پشتی شما مناسب است یا درد می کند. و بله، مثانه شما پر است یا خالی، ادرار شما زرد روشن است یا تیره و هشدار دهنده است.

پاسخ به این سؤالات و آنچه که در مورد آن پاسخ ها انجام می دهید، تعیین می کند که تجربه شما در این مسیر چیست. این عنصر ذهنی است که بدون شک از همه مهمتر است. چگونه پاسخ می دهید تا کل ارگانیسم با موفقیت به جلو حرکت کند؟ چه زمانی باید توقف کنید و استراحت کنید، بنوشید یا بخورید؟ چه زمانی باید درد یا ناراحتی را ادامه دهید؟ بنابراین اجازه دهید شما را در روند ذهنی احساس نیاز به ادرار کردن در نیمه شب راهنمایی کنم.

فرآیند فکر در مورد شب ادراری

اول اینکه تو کیسه خوابت گرم و نان تست هستی. شما نمی خواهید آن را برای هوای سرد شب بیرون از چادر خود بگذارید.

شما تصمیم می‌گیرید، “واقعاً نباید بدتر شوم، بگذارید کمی صبر کنم.”

در یک نقطه خاص، نمی‌توانید دوباره بخوابید و مثانه‌تان به شما می‌گوید: “احمق نباش. باید بروی، پس برو.”

با اکراه، اما با کمی اصرار، زیپ کیسه خواب خود را باز می کنید و بیرون می روید. سپس زیپ چادر را باز کرده و پاهای خود را داخل کفش هایی که در دهلیز قرار داده اید فرو کنید.

سپس به سراغ هر درختی که برای لقاح در آن شب مشخص کرده اید بروید.

وقتی کارتان تمام شد، این یک آرامش است. خیلی خوشحالی که بیدار شد

سپس شما به بالا نگاه می کنید. شاید ستاره ها به صورت درخششی اثیری در برابر آسمان جوهری پراکنده شده باشند؟ شاید ماه قله های کوه را در نور آبی روشن می کند؟ در هر صورت، شما دوچندان خوشحال هستید که بیدار هستید و قبل از بازگشت به چادر خود مکث می کنید.

(یا البته، اگر باران می بارد، او را در سریع ترین زمان ممکن به چادر برگردانید!)

وقتی در چادر هستید، مثانه شما خالی و قلب شما پر است. دوباره خوابت میاد

اضافه کنم که این روال یک مرد است. من اعتراف می کنم که برای یک زن سخت تر است، و اگر او دوره قاعدگی خود را پشت سر بگذارد، می تواند بسیار بسیار سخت تر باشد. من این را قبول دارم.

=======

مراسم صبحگاهی (بخوانید: آهسته)

در Nüümü Hu Hupi خیلی زود بیدار شدم.

اما حتی زمانی که احساس می کنم نسبتاً کارآمد هستم، فقط کارآمد نیستم. بنابراین بیدار شدن در ساعت 6:30 به این معنی است که از ساعت 8:30 شروع به راه رفتن می کنم. من به آن افتخار نمی کنم، اما اگر تا روز 18 آن را برطرف نکرده باشم، بعید به نظر می رسد که هرگز این کار را انجام دهم.

در نتیجه، ملکه نینجا من را به همراه سایر کمپینگ های منطقه جلوی چشمم گذاشت.

پس از حفر – و استفاده از – یک سوراخ گربه جدید و شستن جوراب‌هایم، بسته‌بندی را تمام کردم و به دنباله رفتم. بدون هیچ پاس بزرگی برای عبور، فکر کردم می‌توانم یک حرکت بسیار بزرگ (برای خودم) بنویسم تا روز بعد بخش کوتاهی را در Red’s Meadow بگذارم. این آخرین عرضه من خواهد بود.

پایین به رودخانه … و بالا سمت دیگر

بلافاصله مسیر به سمت پایین رفت و من می دانستم که حدود هزار پا سقوط خواهد کرد. در پایین یک نهر کوهستانی زیبا بود که هنگام پایین آمدن با شادی روی صخره ها می چرخید.

نهر ماهی بود. من ماهی ندیدم اما نهر زیبایی بود.

من یک ویدیو از این نیز گرفتم و سپس شروع کردم به بالا رفتن از هزار فوت دیگر.

صدای ریزش آب خیلی آرامش بخشه…

نه، من از گردنه ای صعود نمی کردم، اما صعود قابل توجهی بود. بیشتر آن روی یک تپه باز بود که به عقب می رفت. من قطعا از تراورس قدردانی کردم! بدون آنها کار بسیار دشوارتر خواهد بود.

من در نهایت با Ninja Queen تماس گرفتم و کمی با هم گپ زدیم. بعد از کنارش رد شدم چون در راه بالا خیلی سریعتر از او هستم، احتمالاً به این دلیل که او چنین کوله سنگینی را حمل می کند.

صادقانه بگویم، من احساس می کنم کند می شوم، اما نظم و انضباط در راه رفتن و تکنیک تنفس من، شتاب من را حفظ می کند.وقتی به خط الراس رسیدم به سختی نفس می‌کشیدم، مطمئن بودم که اساساً یک گذر است، فقط اینطور نبود. نام برد عبور به عنوان دیگران معروف تر.

چند قارچ عالی در این مسیر نیز وجود دارد!

خبر خوب، طبق برنامه FarOut، این بود که نیمی از نمایه صعود را برای آن روز کامل کرده بودم و هنوز نیمه صبح بود.

عبور از دریاچه ویرجینیا

در زیر خط الراس، مسیر به دره ای کم عمق می رسید که در آن یک دریاچه آبی تیره خیره کننده وجود داشت.دریاچه ویرنیا مکانی زیبا برای استراحت صبحانه من به نظر می رسید.در حالی که نشسته بودم و مشغول غذا خوردن بودم، مردی را که جلوی من بود تماشا کردم که مسیر را در ته دریاچه دنبال می کرد.به نظر می رسید که آنها در مقطعی مشکل داشتند، اما آنها خیلی دور بودند که من نمی توانستم بگویم این مشکل چیست.

در مسیر برگشت، متوجه شدم اولین نهری که وارد دریاچه می‌شود، یک گذرگاه آسان با پله‌ها است.

در تقاطع دوم متوجه مشکل شدم – هیچ مرحله ای وجود نداشت.چون گزینه دیگری ندیدم، کوله پشتی ام را رها کردم.این من را آزار می داد زیرا به تازگی برای ناهار توقف کرده بودم و اکنون مجبور بودم توقف کنم و دوباره همه چیز را در بیاورم تا کفش های آبی خود را بپوشم.اما نمی‌خواستم با کفش‌های خیس راه بروم و بگذارم در حالی که راه می‌رفتم له شوند تا روی پاهایم خشک شوند.

همانطور که قدم می زدم، آب روی پایم خوب و خنک بود، اما قسمت پایین آن تا حدودی گل آلود و لزج بود.خوشحال بودم که پابرهنه نبودم.

یک بار آن طرف بودم، کفش و جورابم را پوشیدم.تقریباً زمانی که من آماده رفتن بودم، ملکه نینجا به مشکل برخورد کرده بود، با این تفاوت که کفش آبی نداشت.بنابراین او با پاهای برهنه عبور کرد.

سلام کردم و از اینکه بپرسم پاهایش لزج است یا نه.سپس از تپه کوچک پشت دریاچه بالا رفتم و از سمت دیگر پایین رفتم.انگار قرار است روز طولانی باشد.

آیا دریاچه بنفش پر از باران بنفش است؟از شاهزاده بپرس…

از آنجا یک فرود طولانی به دریاچه ای به نام دریاچه بنفش بود.فکر کردم: “اوه، اگر وقت داشتم، در آن شنا می کردم، زیرا من نام دریاچه بنفش را دوست دارم.”بالاخره بنفش رنگ مورد علاقه من است.

محیطی خیره کننده برای دریاچه بنفش…

… و آب بسیار تمیز. اگر وقت داشتم جای خوبی برای شنا می شد!

در عوض بطری های آبم را همانجا پر کردم و نه، آب بنفش نبود! اما یک صعود از دریاچه بنفش و یک کشش نسبتاً طولانی خشک وجود داشت، بنابراین از داشتن آب خوشحالم.

مدیریت خستگی و حمل طولانی مدت آب

نهار دومی نخوردم تا گذرگاه نهر بعدی که با آن روبرو شدم. حدود ساعت 3 بعدازظهر بود. و در آن زمان من داغ و کاملا خسته شده بودم. برخی از افرادی که در نهری که از طرف دیگر می آمد ملاقات کردم به من هشدار دادند که تا پنج و نیم مایل آینده دیگر آب وجود ندارد.

بنابراین، دوباره همه چیز را با آب پر کردم، اما احساس می کردم که پاهایم به سختی می توانند حرکت کنند. من بی حال بودم و وزن اضافی آب سنگین به نظر می رسید. فکر می کردم چقدر می توانم جلوتر بروم.

سپس کالری و مواد مغذی ناهار وارد عمل شد. نگرش من به کلی تغییر کرد. خیلی سریع شروع به راه رفتن کردم و بعد از یک صعود جزئی دیگر مسیر صاف و هموار بود. اینها شرایط بسیار خوبی برای من بود تا لحظات خوبی را سپری کنم.

گفتم اینجا دید زیاد نیست ولی بعضیاشون عالی بودن!

جوندگان فراوان!

فقط سرم را پایین انداخته بودم و راه می رفتم و راه می رفتم. مناظر زیادی در این مسیر وجود نداشت، بنابراین وسوسه زیادی برای توقف و نگاه کردن به اطراف وجود نداشت. با این حال، در یک نقطه، من بالاخره یک عکس از یک سنجاب کوچک دریافت کردم.

معمولاً خیلی سریع وارد می شوند، اما این یکی روی یک سنگ ایستاده بود و من به آرامی دوربین تلفنم را بیرون آوردم، منتظر لحظه مناسب ماندم و چند عکس گرفتم.

سلام آقای سنجاب!

همیشه جوندگان زیادی وجود داشتند. من همیشه آنها را می دیدم. سنجاب ها، سنجاب ها و سنجاب های زمینی و احتمالاً دیگرانی که من اشتباه شناسایی کردم.

در VVR، یکی از آنها حتی به نوار گرانولای امی حمله کرد. او آن را به مدت 10 ثانیه بدون مراقبت رها کرد. بعد یک سنجاب یا سنجاب او را گاز می گرفت! (یادم نیست کی بود.) پاسخ امی خنده دار بود. او گفت: “اوه، من این را از جعبه توریستی گرفتم و خیلی از آن خوشم نیامد. پس اشکالی ندارد.”

همانطور که وعده داده شده بود تا پنج و نیم مایل آب نبود و سپس یک نهر وجود داشت. وقتی قبلا خیلی خسته بودم، قصد داشتم در اولین چادر بعد از منبع آب بعدی توقف کنم، اما اکنون آماده بودم که ادامه دهم.

فکر کردم: «اجازه دهید نقشه اولیه ام را اجرا کنم و به علفزار رد نزدیک شوم». یک یادداشت روی زمین برای ملکه نینجا نوشتم که می گفت می روم، اما آن روز دیگر او را ندیدم.

فشار دادم و فشار دادم در یک لحظه یک کلاه در مسیر پیدا کردم. من تعجب کردم که – صاحب؟ کس دیگری؟ – آن را خواهد گرفت.

آیا سنگ نشان از تلاش عمدی برای جلوگیری از منفجر شدن آن دارد؟

تغییر طرح ها…

بالاخره بعد از ظهر بود، نزدیک غروب. فکر کردم، “چرا من فقط همین امشب جلو نروم و تمام راه را تا ردز میادو بروم؟ می توانم چادرم را بزنم و می تواند دو شب سر جایش بماند و من یک خراش واقعی روی ردز میدو داشته باشم. ممکن است دوست داشتنی باشد.”

علاوه بر این، امشب یک ماه کامل یا نزدیک به ماه کامل است. دیدن مسیر من بدون تکیه کامل به چراغ جلو آسان است.

به نظرم رسید که فقط کمی بیشتر از چهار مایل دورتر است.

چرا نکردم؟ چیزی که باعث تفاوت شد بررسی مشخصات ارتفاع بود. دیدم که مرغزار قرمز بیش از هزار پا پایین‌تر از جایی است که من در آن زمان ایستاده بودم. فکر کردم، “اگر فرود یک فرود خائنانه و صخره ای باشد و من آن را روی ماه یا فانوس دریایی خود انجام دهم و اتفاقی بیفتد، هیچکس نمی آید.”

در طول روز، اگر در مسیر تصادف تصادف کردید، مطمئناً یک کوهنورد دیگر در عرض یک ساعت یا شاید 90 دقیقه، حداکثر، می آید. اما اگر این حادثه در نیمه های شب اتفاق بیفتد؟ به احتمال زیاد صبح روز بعد کشف خواهید شد.

فکر کردم: “نه، بگذار مراقب باشم.”

اواخر بعد از ظهر در مسیر صاف و شنی

در کمپینگ بعدی که دیدم، در شیب بالای مسیر، توقف کردم و آن را یک روز صدا زدم. من هنوز تقریباً 19 مایل را انجام داده بودم. این طولانی ترین مسافت من تا کنون در مسیر بود.

مشمئز کننده ترین شام تاریخ

چند نقطه برای کمپینگ در بالای آن وجود داشت، اما من با خوشحالی تنها بودم. نور کمی باقی مانده بود که سریع چادرم را زدم و شروع به خیس کردن غذا کردم. به نظر می رسید که گوشت گاو در سس مارینارا یخ زده در داخل بسته جامد می شود، که باعث شد روند بسته بندی را زیر سوال ببرم. این آخرین شام من قبل از تهیه انبار بود و کالری زیادی داشت اما بسیار منزجر کننده بود.

حتی بعد از اینکه آب اضافه کردم، از ظروفم برای شکستن آن استفاده کردم، و آن را به شدت در نالژن تکان دادم، به صورت توده ای نیمه جامد با کره هایی که در اطراف آن شناور بودند، باقی ماند.

نگران بودم ممکن است مسمومیت غذایی بگیرم. سپس دوباره، این آخرین وعده غذایی من قبل از تهیه انبار بود، من به تازگی یک روز بسیار طولانی را تمام کرده بودم و باید آن کالری را مصرف می کردم.

ریسک کردم و شروع کردم به خوردنش. به همان اندازه که به نظر می رسید طعم وحشتناکی داشت. مثل زندانی که به زور فرنی اش را بخورد، خودم را مجبور کردم آن را بردارم. این سومین غذای بد من در یک مسیر بود و در رقابت بدترین وعده‌ها به مقام اول رسید.

FarOut گفت یک سیگنال Verizon در نزدیکی Red’s Meadow وجود دارد. من آن را امتحان کردم و در کمال تعجب و خوشحالی همسرم را گرفتم. در حالی که منتظر بودم که شروع کنم به استفراغ یا اسهال یا چیزی دیگر، گفتگوی فوق العاده ای داشتیم.

تا زمانی که تعطیل شدیم، مطمئن بودم که «شام» قرار است بماند. وسایل الکترونیکی را برای شارژ دستگاه در چادرم تنظیم کردم و داخل کیسه خوابم فرو رفتم.




Source link

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا