زمین صاف شد. اینجا و آنجا کوه ها افق را سوراخ می کنند، اما سفر ما از میان آنها به پایان رسیده است. حالا ما در صحرای چیهواهوا بودیم و همه چیز متفاوت بود.
زمین آنقدر مسطح بود که می‌توانستیم از خشکی بین دو رشته کوه عبور کنیم و عمق آن را بیش از یک پا پیدا کنیم. سرزمینی بود بدون آب روان، سرزمینی تقریباً فراتر از خود آب. و با این حال سبز بود. کرئوزوت بر زمین غبارآلود تسلط داشت، گیاهی معطر بدون خار. شکوفه های دیررس کاکتوس بشکه ای و گلوبومالیو اینجا و آنجا رنگ می بخشد. چوب صابون و یوکای تیغه شمشیر در باد می لرزیدند و خوشه های بلند ocotillo مانند بازوهای خزنده اختاپوس از ریشه هایشان بلند می شدند که غیرقابل تشخیص پژمرده می شدند اما توانایی کمتری نداشتند. ممکن است در تمام روز درخت ارس را ببینیم و سایه آن واحه ای برای گردشگران باشد.
مستعمرات مورچه های قرمز از تپه های دهانه خود بیرون آمدند. خرگوشی به اندازه یک بچه کوچک با گوش هایش به عقب فرار کرد. زمین قرمز خشن و برگ های سبز از گیاهانی که قبلاً در اینجا زندگی می کردند. یک کایوت که از قلم مو مبهوت شده بود، در سراسر زمین باز محصور شد. مسیرهایی که در شن‌ها باقی مانده‌اند، جایی که مار از مسیر عبور کرده و ادامه داده است.
بیرون خوابیدیم و غروب و ستاره ها را تماشا کردیم. تراکم حرف خود را داشت و ما غرق در سپیده دم کهربایی از خواب بیدار شدیم. در شمال، ابرهای کم ارتفاع می‌سوختند و ذوب می‌شدند، پاره می‌شدند، به هم می‌پیوستند و در گرما می‌پیچیدند و کوه‌هایی را می‌ساختند که یک مایل بالاتر از سطح زمین شناور بودند، یا تخته‌ها و برج‌هایی از سنگ که هرگز نمی‌توانستند بایستند اما همچنان موفق بودند.
اسب‌ها در آفتاب ایستاده بودند، کت‌ها دود می‌کردند، برخی مارک‌ها، برخی نه. بیشتر آنها با نزدیک شدن عقب نشینی کردند، اما یکی باقی ماند. چشم تیره بزرگی که انگار کل مردمک چشمم را تماشا کرد که نزدیک شد و آن را رها کرد. پیشانی گرم، قهوه ای با الماس سفید، کاملاً ساکن و در عین حال جوشان از زندگی.
دورتر در جنوب، کوه های آبی مکزیک مانند ارواح حرکت می کردند. هزاران پا بالاتر از ما، جرثقیل های شنی در مهاجرت زمستانی خود حرکت می کنند. “V” که با نفوذ شکارچی به هرج و مرج سازماندهی شد. شاهین؟ یک عقاب؟ خیلی بالا و خیلی دور برای اطمینان. مسافران دسته‌ها را شکستند و مانند دسته‌های ماهی به اطراف چرخیدند. صدای غرغر جرثقیل ها مثل سنگریزه های حوض در گوشمان افتاد.
“به نظر شما مهاجرت پرندگان نسخه انتقال آنهاست؟”
برعکس، حدس می‌زنم.»
تشت بیابان با رسیدن صبح به پایان طبیعی خود شروع به گرم شدن کرد و حتی افق نزدیک شروع به نوسان و جابجایی کرد. ما به حرکت ادامه دادیم.
گروه‌هایی از کوهنوردان با هم متحد شده بودند، واحدهایی که از پیوندهای بسیار کوچک و بزرگ در هم تنیده شده بودند، تا اینکه ناگهان بیش از ده نفر در توده بزرگ‌تر بودیم. بسیاری از ما در طول روز صف می‌کشیم و در مکان‌های کلیدی به یک توده تبدیل می‌شویم: آب، سایه، کمپ یا از همه بهتر، ماشین. یکی از ما یکی از اعضای خانواده در منطقه با یک ماشین کرایه ای پر از میوه های تازه و آبجو سرد داشت که همه به آن دعوت شده بودند. در چند متری جاده در گرد و خاک نشستیم تا شام درست کنیم. فقط نیمه کامیون هایی که برای دیوار فولاد حمل می کردند عبور کردند.
ویلز شهردار غیررسمی گروه است، و دور تشک او دایره فانوس‌های قرمز گسترش می‌یابد و بیشتر و بیشتر می‌شود، زیرا همه در مقابل شعله‌های آتش می‌نشینند. کوهنوردان گفتند که کجا دیگران را ملاقات کرده اند و در آنجا چه اتفاقی افتاده است. کوهنوردان در مورد دیگرانی که با دوستی شناخته می شوند، اما نه از نظر مکان، پرسیدند. کوهنوردان غذا عرضه کردند و پذیرفتند.
خشک و خوشحال از این موضوع بیدار شدیم و وارد شهر ارواح شدیم. انباری دو جداره با سقف فروریخته. ماشین سازی از طاق های افتاده. حلقه‌های کوچک سیم خاردار در اطراف چاله‌های معدن روباز، آنقدر عمیق که می‌توانید ثانیه‌ها را بشمارید تا سنگ رها شده به چیزی برخورد کند.
کوهنوردان پراکنده شدند تا از خلوت بیابان لذت ببرند، اما هیچکدام نمی خواستند برای مدت طولانی تنها باشند، و دیر یا زود همه به دنبال همراهی با کسانی بودند که در طول راه با آنها دوست شده بودند و دوستشان داشتند.
یه وقت دیگه پنج مایل پیش آب آن تمام شد و من می توانم آن را احساس کنم – وقتی کولر باز شد احساس نعمتی به نظر می رسید. دو آفتابه کاپری در کنار هم، یک پیمانه آب، خوشه انگور با کشش سطحی عالی، آبجو زنجبیل، یک پیمانه دیگر یا آب، لجر مکزیکی.
وسایل نقلیه بزرگ در امتداد جاده بهم ریخته و تکان خوردند. تانکرها و بارهای بزرگ با علائمی که چنین می گوید. کامیون هایی که قطعاتی از تجهیزات را حمل می کردند آنقدر بزرگ که نمی توانستیم منشا آنها را حدس بزنیم، چه رسد به هدف آنها. تنها یک مقصد ممکن برای هر یک از آنها وجود داشت. کامیون‌های بی‌پایان سیمان، بشکه‌هایشان به آرامی می‌چرخند و محموله‌هایشان را به هم می‌ریزند. تیرهای فولادی تخت، قطعات دیوار. تراکتورهای دو یا سه یا شاید شش برابر قد انسان. همه به سمت پایین جاده شن شکسته حرکت کردند و گرد و غبار توسط کامیون‌های سمپاش که کاروان‌ها را هدایت و دنبال می‌کردند، فراگرفت.
افق مسطح اما برای کوه های بزرگ هچت. ابرها و قله‌هایی که در زیر نور خورشید قرار داشتند، مانند اخگر می‌درخشیدند، و آن‌هایی که در سایه بودند، ردای سرمه‌ای خود را در اطراف خود نگه داشتند. من در مورد غروب آفتاب زیاد نوشته ام، اما این باید باشکوه ترین چیزی باشد که در این مسیر دیده ام. شاید فقط آخرین مورد باشد.
دسته ای دیگر از چراغ های قرمز. آخرین کامیون در آخرین نور غرش کرد. آخرین راننده به شوخی جلو می آید و می گوید: “اضافی داری؟ من گرسنه ام!” یک نفر کیسه چیپس را به او پرت کرد و دست تکان داد. شب به جز صدای زوزه یک کایوت تنها ساکت شد. عقرب از افق بلند شد.
مکالمه به بخش‌های مورد علاقه مسیر، قسمت‌های کمتر مورد علاقه، امیدها برای روز بعد از آینده تبدیل شد. همه ما دلایل خود را برای آمدن به اینجا و همه ما دلایل خود را برای ماندن داشتیم.
فردا تا آخر خط می رفتیم. فردا مسیر را کامل می کنیم.
این وب سایت حاوی پیوندهای وابسته است، به این معنی که The Trek ممکن است درصدی از هر محصول یا خدماتی را که خریداری می کنید از طریق پیوندهای موجود در مقالات یا تبلیغات دریافت کند. خریدار همان قیمتی را می پردازد که در غیر این صورت می پردازد، و خرید شما به حمایت از هدف دائمی The Trek برای ارائه مشاوره و اطلاعات با کیفیت کوله پشتی به شما کمک می کند. با تشکر از حمایت!
برای کسب اطلاعات بیشتر، لطفا به صفحه درباره این سایت مراجعه کنید.
