در بهار 1971، تنها یک گروه برای صعود به اورست تلاش کرد. این اکسپدیشن جاه طلبانه به رهبری نورمن دیهرنفورث و جیمی رابرتز قصد دارد به دو گروه تقسیم شود. یک طرف از شیب جنوب غربی بالا می رود، در حالی که طرف دیگر سعی می کند از پشته غربی عبور کند.
قرار بود به همان اندازه که یک تلاش فوق‌العاده برای صعود، آزمونی برای همکاری بین‌المللی باشد. اما آنچه اتفاق افتاد پیچیده تر و بحث برانگیزتر از آن چیزی بود که هر کسی انتظار داشت.
حتی قبل از ورود تیم به نپال، این سرمایه گذاری به شدت تجاری شد و برای عموم تبلیغ شد. بی بی سی حقوق انحصاری تلویزیونی را تضمین کرد و یک خدمه فیلمبرداری 9 نفره را مستقیماً در اکسپدیشن مشارکت داد. در همان زمان، حقوق روزنامه انگلیسی فروخته شد ساندی تایمز، که روزنامه نگاران معروفی مانند موری سیل را فرستاد. ماشین رسانه ای بی امان از قبل اکسپدیشن را تبلیغ می کرد و شجاعانه صعود را به عنوان یک امر رسمی صرف معرفی می کرد و انتظارات عمومی را برای یک موفقیت تاریخی تعیین می کرد.
اهداف دشوار
اکسپدیشن خود از ادغام دو طرح حاصل می شود. یک گروه بریتانیایی-نروژی از رابرتز خواست تا تلاش دیوار جنوب غربی را رهبری کند. Dyhrenfurth قبلاً همان مسیر را سازماندهی می کرد، بنابراین آنها به نیروها پیوستند. از آنجایی که تیم ترکیبی بزرگ بود، تصمیم گرفتند دو مسیر را همزمان امتحان کنند.
دیوار جنوب غربی هدف اصلی بود، به طور خاص برای یک خط مستقیم و عمودی (الف direttissima)، در حالی که گروه دیگر به سمت مسیر کلی و زیبایی شناختی غرب ریج حرکت کردند. هر دو هدف بسیار دشوار بود و کوهنوردان مسیر دلخواه خود را انتخاب کردند.
جیمی رابرتز در نپال عکس: نپال تایمز
تیم Southwest Face شامل کوهنوردان بریتانیایی Dougal Haston و Don Willans، کوه نوردان ژاپنی Naomi Uemura و Reizo Ito و دیگران است. تیم وست ریج شامل ولفگانگ آکست اتریشی، کوهنوردان سوئیسی میشل و ایوت واچر، کوهنوردان نروژی اود الیسن و جان تیگلند، دیوید جزایر آمریکایی و سرگرد هندی هارش واردان باهگونا بود. پیر مازو فرانسوی و کارلو ماوری ایتالیایی بعداً به تیم وست ریج پیوستند.
در کل، کل اکسپدیشن دارای 31 کوهنورد خارجی از 12 کشور و همچنین چندین شرپا از جمله آنگ فوربا و سونام گیرمه بود. بر اساس یادداشت های اولیه برنامه ریزی، هیچ یک از رهبران جاه طلبی شخصی برای این اجلاس نداشتند. هر دو خود را بزرگترهای تیم توصیف کردند.
چهره جنوب غربی اورست. عکس: ویکی مدیا
راه اندازی مسیرها
کمپ پایه در 22 مارس 1971 در ارتفاع 5425 متری تاسیس شد. هر دو تیم در سراسر آبشار یخی خومبو کار کردند. دیرنفورث بعداً گفت که در سخت ترین و خطرناک ترین شرایطی است که تا به حال دیده است. آنها یک کمپ پایه آزمایشی در غرب Cwm ایجاد کردند، سپس از هم جدا شدند.
تیم Southwest Face بالاتر رفت. تیم West Ridge، با Axt به عنوان هماهنگ کننده، شروع به راه اندازی اردوگاه های خود کردند، اگرچه تدارکات به کندی رسید. برخی از کوهنوردان در یال غربی تمایلی به حمل بارهای سنگین نداشتند. طوفان طولانی در اواخر آوریل شرایط را برای هر دو تیم بدتر کرد و همه چیز را دو تا سه هفته به تاخیر انداخت. گزارش Dyhrenfurth در American Alpine Journal هماهنگی اولیه بین تیم و سختی های شدید سقوط یخ در بهار آن را تایید می کند.
اکسپدیشن اورست در سال 1971 عکس: تسلیم اورست/imdb.com
یکی از اعضا فوت می کند
در 18 آوریل، تیم باهگونا و آکست از وست ریج طی طوفانی در ارتفاع حدود 7000 متری از کمپ بلندی پایین می آمدند. آنها به هم گره نمی خوردند. آکست مهار و طناب خود را بالاتر گذاشته بود تا وزن خود را کاهش دهد، زیرا می دانست که طناب های ثابت از قبل در جای خود قرار داشتند. او با طناب ثابتی که در دست داشت از یک تراورس طولانی عبور کرد، منتظر باهگونا شد، او را دید که در حال تکان دادن است، سپس به پایین ادامه داد زیرا خسته شده بود. او بعداً صدای فریادهایی را شنید و زنگ خطر را به صدا درآورد.
یک گروه نجات به باهگونا رسید، که هنوز به طناب ثابت وصل بود، حدود 25 متر از زمین راحت تر. او یک دستکش و یک گربه را گم کرده بود و صورتش پوشیده از یخ بود. تلاش برای پایین آوردن او در طوفان و تاریکی با شکست مواجه می شود و او در نهایت از سرما و خستگی می میرد. انگشتان و صورت باهگونا با یخ پوشیده شده بود، چشمانش کاملاً باز بود و نمی توانست ویلانز را تشخیص دهد یا صحبت کند.
سرگرد هارش واردان باهگونا در پشته غربی. عکس: Wolfgang Axt/The Himalayan Journal
بر اساس گزارش رابرتز در پایگاه داده هیمالیا، امدادگران مجبور شدند باهگونا را ترک کنند زیرا تا 10 دقیقه دیگر هوا کاملاً تاریک می شود و بقیه نیز یخ می زنند. رابرتز بعداً مرگ‌ها را نتیجه یک سری اشتباهات توسط خود Bahuguna و Axt توصیف کرد و اشاره کرد که اجازه دادن به آنها به تنهایی تا این حد بالا یک عامل بود.
جسد باهگونا بعداً در نزدیکی کمپ اصلی پیدا و سوزانده شد.
تحقیق و اتهام
Dyhrenfurth پس از تصادف مرگبار تحقیقاتی را انجام داد. آکست گفت که طناب‌های ثابت برای بستن غیرضروری ایجاد می‌کنند و او تا زمانی که فریاد می‌کشد متوجه جدی بودن مسائل نشده است. او بعداً توضیح داد که اگر بیشتر می ماند، خطر از دست دادن انگشتان دست و پاهای خود را داشت.
او گفت: “من چه کار کنم؟ یک ساعت بعد و من یخ زده ام.” او اضافه کرد که نمی‌توانست باهگونا را به تنهایی بکشد و باید به دنبال مردان جدید برود.
مازو آن را قتل عمد نامید. Dyhrenfurth موافقت کرد که Axt باید برای نگاه کردن برمی گشت، اما گفت که قضاوت بعد از رویداد آسان است. رابرتز خاطرنشان کرد که مرگ باهگونا بسیار غم انگیز بود، اما نتیجه نهایی اکسپدیشن را تعیین نکرد.
نورمن دیهرنفورث، کارلو ماوری، ایوت ووشت، ریزو ایتو، پیر مازو و میکال ووشت در تسلیم اورست (1971). عکس: imdb.com
پس از مرگ و طوفان، اکثر کوهنوردان باقیمانده در خط الراس غربی (مخصوصا Mazeaud، Mauri و Vauchers) می خواستند دو مسیر دشوار را رها کرده و به مسیر عادی سرهنگ جنوبی تغییر مسیر دهند. آنها گفتند که این کار کاربردی تر است و شانس بیشتری برای رسیدن به قله می دهد.
بسیاری دیگر، از جمله بیشتر گروه دیوار جنوب غربی و شرپاهای پیشرو، معتقد بودند که این کوهنوردان عمدتاً به دنبال موفقیت شخصی هستند: اولین فرانسوی، اولین ایتالیایی یا اولین زن. رای گیری که شامل شرپاها نیز می شد، به شدت به نفع انجام تمام تلاش های باقی مانده در جبهه جنوب غربی بود. گروه وست ریج گفت که این تصمیم ترفندی برای منحرف کردن آنها از نشست سران بود تا مطبوعات همچنان بر جبهه جنوب غربی متمرکز شوند.
کمپ 2. پوموری در سمت چپ، با دامنه های برف و یخ که به خط الراس غربی منتهی می شود. عکس: Wolfgang Axt/The Himalayan Journal
اتهامات بیشتر
در پیام رادیویی مازو گفته شده بود که انتظار داشتند او – یک نماینده فرانسوی در پارلمان – به عنوان شرپا برای آنگلوساکسون ها و ژاپنی ها کار کند. او گفت فرانسه توهین شده است. ایوت ووشت این تصمیم را هیولایی خواند و گفت که اورست و دوستانش را همزمان از دست داده است.
طبق یک روایت، رابرتز به مازو گفت که در جریان یک مشاجره شدید، آنجا را ترک کند. این چهار نفر در اوایل ماه مه به خانه بازگشتند و به کار بیشتر در وست ریج پایان دادند. آیلس و تیگلند بعداً گفتند که تصمیم برای لغو صعود وست ریج که در زمان بسیار احساسی پس از مرگ باهگونا گرفته شد، یک اشتباه بزرگ بود. تیگلند گفت که او دو سال است که رویای وست ریج را دیده است.
بیماری و تجربه جدید
ویروسی که توسط برخی به عنوان مونونوکلئوز تشخیص داده شد، در کمپ ها پخش شد و بسیاری از کوهنوردان از جمله Dierenfurth را مجبور به فرود کرد. آب و هوای بد همچنان باعث مسدود شدن منابع شد. با از بین رفتن مهمانی وست ریج و باقی ماندن مردان کمتر، هاستون و ویلن به فشار بر روی جنوب غربی فیس ادامه دادند. کوهنوردان ژاپنی و شرپاها بارهای سنگین را به بالای کوه حمل کردند. کمپ ها به حدود. 8290 متر
هاستون و ویلنز در نیمه راه دودکش در راک بند طناب ها را وصل کردند، اما طناب، اکسیژن و غذا تمام شد. به گفته رابرتز، آنها کمپ 6 را در ارتفاع 8290 متری راه اندازی کرده اند و هر روز در حال پیشرفت هستند. او گفت که آنها می توانند از کنتراهای جنوبی عبور کنند و در عرض یک روز به قله برسند، اما این مسیری نبود که برای صعود آمده بودند. سرمای شدید مانع آنها شد. آنها به یک اردوی بالاتر نیاز داشتند. آنها در 21 می 450 متر از قله بازگشتند.
رابرتز بعداً گفت که زمان دلیل اصلی شکست بود: وقتی خراب شد، همه چیزهای دیگر را تحت تأثیر قرار داد. وی این سفر را 50 درصد موفقیت آمیز توصیف کرد. آنها به اوج نرسیدند، اما آنهایی که ماندند به خوبی با هم کار کردند.
نائومی اومورا. عکس: ویکی پدیا
نماهای مختلف بعد از صعود
رابرتز گفت که پس از سه سال کار به شدت ناامید شده است، اما به غیر از مرگ باهگونا، او هیچ پشیمانی ندارد. او از شلومر انتقاد کرد که تقریباً هیچ کمکی نکرده است و گفت که از Axt خواسته شده بود که بیاید و در دیوار جنوب غربی کمک کند اما نظرش تغییر کرد و به جای آن پایین رفت.
هاستون ادعاهایی مبنی بر آمادگی اتریشی ها برای کمک را “پر از توپ” خواند. او گفت که وقتی در کمپ 5 درخواست حمایت کردند، شلومر پاسخ داد که برای حمل وسایل شخصی خود به یک شرپا نیاز دارد. هاستون افزود که او و ویلنز تنها کسانی بودند که می توانستند به اندازه کافی برای پیشبرد مسیر تلاش کنند و ژاپنی ها تنها کسانی بودند که تجربه واقعی هیمالیا را داشتند.
اومورا گفت که او و ایتو به حمل بار کمک کردند زیرا این وظیفه آنها بود و اگر هوا خوب بود، اکسپدیشن می توانست موفق شود. پس از سفر 1971، اومورا تصمیم گرفت همیشه به تنهایی صعود کند.
اقتدار واقعی وجود ندارد
Axt و Schloemmer شکایت کردند که هیچ قدرت واقعی بر روی کمپ اصلی رو به جلو وجود ندارد. اکست گفت این دو بریتانیایی به مدت سه هفته در انحصار قرار گرفتند و بدون هماهنگی برای جابجایی افراد، جایی برای دیگران وجود نداشت. او گفت که اگر سازماندهی خوبی از شخص وجود داشت، موفق می شد. آیلز و تیگلند گفتند که جنبه بین المللی ربطی به شکست ندارد.
مشکلات ناشی از شخصیت و حل عاطفی پس از مرگ است. Mazeaud و Vauchers ادعا کردند که رهبران طرح اولیه دو مسیر را شکستند و به دلایل تبلیغاتی از رسیدن آنها به قله جلوگیری کردند. Dyhrenfurth گفت که آزمایش در سنگنوردی بین المللی فقط تا حدی موفقیت آمیز بود، اما همکاری تا زمان مناقشه مسیر خوب بود. وی خاطرنشان کرد که سازمان ملل مدت‌ها تلاش کرده است تا برای همکاری‌های بین‌المللی تلاش کند و عملکرد خوبی هم نداشته است.
پس از مرگ
در مقاله جالب و مفصل خود پس از صعود با عنوان پس از مرگ یک اکسپدیشن بین المللی برای کوه کن ویلسون و مایک پیرسون، نویسندگان مجله (که بعداً توسط The Himalayan Club تجدید چاپ شد)، دقیقاً چگونگی ادغام اولیه و بزرگی تیم را از همان ابتدا ردیابی کردند. آنها به این نتیجه رسیدند که فروپاشی اکسپدیشن 1971 عمدتاً ناشی از نیروهای خشن طبیعی، به ویژه آب و هوا و بیماری نامناسب بود تا اصطکاک بین فردی. آنها همچنین سازمان دهندگان را به خاطر ترکیب گروه های صعود کننده جداگانه در یک تیم غیرقابل مدیریت و بزرگ سرزنش کردند.
یادبود اورست در سال 1971 برای هارش باهگونا. عکس: Wolfgang Axt/The Himalayan Journal
سؤالات باقی می ماند: آیا مرگ باهگونا عمدتاً نتیجه اشتباهات دو مرد درگیر بود یا چیزی که رهبران باید از آن جلوگیری می کردند؟ آیا تصمیم به رها کردن وست ریج و تمرکز بر جبهه جنوب غربی، اکسپدیشن را نجات داد یا آن را نابود کرد؟ و آیا خود ایده بین المللی مشکل بود یا فقط ترکیب شخصیت های قوی، آب و هوای بد و فشار قرار گرفتن در اورست؟
