5 درس از یک نشست نیمه شب

ارسال شده در 20 نوامبر 2026 ساعت 3:00 بامداد
در 4 ژوئیه 2026، آدری کالاوی اولین چند پله واقعی خود را صعود کرد: دیدره (5.8، 6 زمین) در Squamish، BC. گرفتن؟ او بازی اول را تقریباً تا ساعت 9:00 شب شروع نکرد، بنابراین به معنای واقعی کلمه داوطلب شد. داستان من فاجعه نیست! کالاوی توضیح می دهد. “این در مورد یادگیری، سرسختی، کمی سرسختی ذهنی و همراهی بسیار خوب است.”
پس از شروع ورزش در یک باشگاه در شیکاگو، کالاوی بعداً به شمال نیویورک در نزدیکی گانکس نقل مکان کرد. او هم اکنون در دانشگاه ورمونت در رشته جنگلداری تحصیل می کند. او درباره سه سرگرمی بزرگ خود می گوید: “من درختان را دوست دارم، کوهنوردی را دوست دارم، پرندگان را دوست دارم.” او در درجه اول یک سنگ نورد و ورزشکار است که می خواهد بیشتر وارد سنگنوردی سنتی شود. او همچنین در یک باشگاه کوهنوردی کار می کند.
کالاوی میخواست تجربهاش را به اشتراک بگذارد تا دردهای فزایندهای را که در «اولین بار اشتباه گرفتن» و اینکه چگونه شرکای مناسب این دردها را کاهش میدهند، برجسته کند. در زیر، او داستان خود را به اشتراک می گذارد و آنچه را که دیگرانی که اولین بازی چندگانه خود را آغاز می کنند می توانند از تجربه او بیاموزند، به اشتراک می گذارد.
واقعاً عالی است که دوباره نسبت به چیزی احساس بدی داشته باشید.
من قصد داشتم از دوستم لوسی که تمام تابستان در اسکوامیش بود دیدن کنم. سپس بهترین دوستم ویل، که با او در ورزشگاه کوهنوردی بزرگ شدم، به من گفت که او نیز به طور اتفاقی به اسکوامیش میرفت. من چند روز قبل از او به آنجا رسیدم و بولدرینگ انجام دادم.
وقتی ویل به آنجا رسید حتی از من هیجان زده تر بود. بعد از بولدرینگ تمام بعدازظهر، نشسته بودیم و شطرنج بازی میکردیم و راهنمای لوسی را نگاه میکردیم که یک صعود سنتی را دیدیم که خیلی جالب به نظر میرسید: دیدره (5.8، 6 مرحله).
ساعت 19:00 بود اما تا ساعت 21:00 خورشید غروب نمی کند. خیلی ناگهانی بود. ما فقط می گوییم، “ما باید این کار را انجام دهیم.” بنابراین ما به سرعت همه چیزهایمان را جمع کردیم.
می دانستیم که هوا تاریک می شود. اینطور نیست که او ما را دزدیده باشد. اما لوسی تجربه زیادی داشت. من و ویل نمی دانستیم چگونه صعود را در این نقطه عوض کنیم، اگرچه او بعداً در این سفر یاد گرفت. بنابراین او تیم را حمل می کند. سپس او به من گفت که فقط یک موضع آورده است تا بتواند حس ماجراجویی ما را به اشتراک بگذارد و “با عدم قطعیت همدردی کند.”
اول، ما در راه به آنجا گم شدیم. تا ساعت 8:45 شب به پایه صعود نرسیدیم، اما هنوز فوق العاده سبک بود.
خیلی سریع متوجه شدم که در مدیریت طناب چقدر بد هستم. من در وسط لوسی را ایمن می کردم و دو طناب داشتیم. مسیریابی چیزی است که وقتی برای مدتی در خارج از خانه کوهنوردی می کنید، امری بدیهی است. من راه بزرگترین مقاومت را در پیش گرفتم. یک ترک کاملاً محکم در زمین واقعاً خوب وجود داشت، اما من تازهتر در سنگنوردی هستم، بنابراین نمیخواستم دستم را در آنجا بگذارم و به آن اعتماد کنم. در عوض من داشتم این صفحه 5.10 بسیار ناب را درست می کردم. در نهایت شروع به استفاده از پاهایم کردم.
ما به اولین تله می رسیم و همه روی هم هستیم زیرا واقعاً نمی دانیم کجا باشیم. هیچ چیز خطرناکی نبود اما خیلی کند بود. لوسی شروع به بالا رفتن از این دال در 5.6 بسیار پاره کرد. اما من یک گره طناب دور جایی که خودم را محکم کردم بسته بودم. تا زمانی که به اندازه کافی غذا نخورده بودم متوجه این موضوع نشدم. بنابراین من به بریدن آن هر پنج فوت ادامه دادم. می دانستم راهی برای رفع این مشکل وجود دارد، اما نمی دانم چگونه.
سپس خورشید غروب کرد. این خوب است زیرا ما چراغ های جلو داشتیم، اما چراغ جلوی لوسی مرده بود. خنده دار بود زیرا قبل از شروع صعود، لوسی گفت: “بچه ها، مطمئن شوید که چراغ های جلو را روشن کنید.” اما وقتی آنها را پوشیدیم، گفت: “واقعاً می توانم مال شما را قرض بگیرم؟”

بنابراین او مال من را گرفت و حالا من در تاریکی از دال بالا می رفتم. خیلی نامشخص بود، اما زیبا بود. من الان خیلی ترسناک بودم اما شهر همانجا بود، ما در کلاسیک ترین 5.8 تا کنون هستیم و صد فوت از سطح زمین بالاتر هستیم – در واقع آنقدرها هم ترسناک نبود.
من و ویل هر دو در کفش های فوق رقابتی بودیم. دو ساعت از این زمان گذشته بود و ما روی این تخته ایستاده بودیم و پاهایمان ما را می کشت. هر بار که از بند خارج میشدم، ویل به من میگفت که «میخواهد کمی شروع به گریه کند» زیرا میدانست که به زودی باید بالا برود و درد بیشتری را در انگشتان پا تحمل کند. هر دوی ما کفشهایمان را درآوردهایم، زیرا بالا رفتن با پای برهنه آسانتر است. حالا من در تاریکی روی این تخته پا برهنه بودم.
هر بار که به بیمه جدیدی رسیدیم، سعی کردیم سیستم را بهتر کنیم. لوسی فقط سعی می کرد بالا برود، اما ما هر بار او را کوتاه می کردیم. حالا ویل حرفش را قطع می کرد. درست روی هم بودیم.

هیچ یک از این چیزها چالش های سختی نبودند. اگر می دانستیم چه کار می کنیم، می توانستیم هر یک از این مشکلات را در 30 ثانیه حل کنیم. داشتم برمی گشتم پیش لوسی و او گفت: “چرا این کار را نمی کنی؟” بعد یه چیز دیگه پیش میومد
در یک نقطه، احتمالا حدود ساعت 11:30 شب، ویل دوربینی را مسدود کرد. لوسی میگوید: «سعی کن آن را حرکت دهی». او به او گفت که بلند شود، اما او گفت که به معنای واقعی کلمه غیرممکن است. لوسی دستش را پایین آورد و در اولین تلاش او را بیرون آورد. باید چنین مواقعی وجود داشته باشد که لوسی ناامید شده باشد، اما او هرگز آن را نشان نداد. ویل لوسی را صبورترین فردی توصیف می کند که تا به حال دیده است.
نیمه شب به قله رسیدیم. روی پیش بند مسحورکننده بود. چراغ های شهر زیر ما غیر واقعی می درخشیدند. اولین سیگارم را بالای سر کشیدم.
به یاد دارم که برگشتم و واقعاً خلوت بود. به جاده برگشتیم و وسایلمان به صدا درآمد و ماه ناپدید شد. خیلی ساکت و آرام بود.

ساعت یک بامداد بود که به اردوگاه رئیس برگشتیم. ما نمی خواستیم با یک چراغ بزرگ بی احترامی کنیم، بنابراین زیر این شیشه ترشی که داشتیم، نورافکن گذاشتیم. با نور این چراغ ترشی ترشی و کنسرو سرد مینسترون خوردیم و پرسیدیم فردا چه کنیم؟
برای اینکه واقعاً گیج شوم، میتوانم بگویم که باید دزدکی به شما سر بزند. احساس می کردم روی من خزیده است. واضح است که ما به عنوان یک گروه میدانستیم که این اتفاق خواهد افتاد. اما تعجب کردم که ناگهان هوا تاریک شد و کلاه ایمنی نداشتم و با پای برهنه بالا می رفتم. این باعث شد من احساس کنم سمندر هستم، واقعاً در تماس با سنگ.
من و لوسی روز بعد یک مسابقه چند زمینی دیگر انجام دادیم، و از آن زمان به بعد وقتی به نیویورک برگشتم، چند صعود دو مرحله ای در گانکس انجام دادم. من احتمالاً در طول زندگیام چندین زمین واقعاً عالی را انجام خواهم داد که زیبا و منظره با صعودهای بسیار سخت باشد، اما هرگز دیگری به این بدی نخواهم داشت. من هرگز اول دیگری نخواهم داشت.

توصیه آدری به کوهنوردانی که اولین صعود چند زمینی خود را انجام می دهند
- به آرامی این کار را انجام دهید. با هر تصمیمی من کارهای زیادی انجام می دادم با صدای بلند گفتن.
- برای توقف کنید، یاد بگیرید و چیزها را اصلاح کنید. سپس لوسی به من گفت که باید فقط مشکلات سیستم طناب را حل میکردیم تا مدام آن را قطع نکنیم. اما ما در آن فضای اصلی “خوب، ما آن را انجام می دهیم” بودیم. ما فقط باید متوقف می شدیم و آن را رفع می کردیم. برای مقابله با مشکلات وقت بگذارید، زیرا در این صورت آنها را تکرار نخواهید کرد.
- همین است اشکالی ندارد که همه چیز به خوبی پیش نرود. من در واقع فکر می کنم وقتی همه چیز به خوبی پیش نمی رود بهتر است زیرا در آن صورت زود یاد می گیرید. انجام اشتباهاتی که از آنها درس می گیرید چیز خوبی است. نیازی به انتظار برای آب و هوای عالی یا شرایط عالی نبود. اشکالی ندارد که کارها را به سبک مطیع انجام دهید زیرا هنوز هم سرگرم کننده است.
- پیداش کن صعودی که واقعاً در مورد آن هیجان زده اید. من واقعاً می خواستم انجام دهم دیدره با اینکه ساعت 8 شب بود و ویل به تازگی از یک پرواز پنج ساعته پیاده شده بود. این زمانی بود که می خواستیم این کار را انجام دهیم. پس هر وقت خواستی حرکت کن، اما شاید باتری چراغ جلو خود را بررسی کنید همچنین.
- افرادی را پیدا کنید که واقعاً به آنها اعتماد دارید و شما مهم نیست که خود را در اطراف شرمنده کنید. راحت با هم سر و کله بزنید اگر این صعود را با افرادی که با آنها ناراحت بودم انجام می دادم، بسیار ناخوشایند بود. این غذای بزرگ من است.

همانطور که به مایا سیلور گفته شد. این داستان برای طول، ساختار و وضوح ویرایش شده است.
آیا شما هم داستان گیج شدن خودتان را دارید؟ اینجا بفرست.




