در اوج تابستان، فردریک، لوگان و نفر سوم (که به طور آزمایشی با نام کن کلی به یاد می‌آیند) به پایگاه جغد دوقلو رفتند. لوگان با پوشیدن شلوار جین آبی، تی‌شرت، بند کوهنوردی و کفش‌های کوهنوردی چرمی Kronhofer، در اولین زمین مسابقه قرار گرفت، اما با شروع فاصله تلاش کرد و به برتری پایان داد. لوگان پس از زدن یک بونگ 4 اینچی (بزرگترین قطعه ای که با خود داشتند)، سعی کرد تا خود را جمع کند، اما موفق نشد. لوگان به یاد می آورد: «من نمی دانستم دارم چه کار می کنم. “من فقط لاغر و عصبانی بودم.” فردریک صبر خود را از دست داد و به لوگان گفت که به پایین برود و او را از بونگ رها کرد. از آنجا فردریکز مسئولیت را بر عهده گرفت. او به اولین طاقچه صعود کرد، یک لنگر بلند کرد و لوگان و کلی را محکم کرد.
کلی خسته از جسمی مطلق اولین بخش کوچک از عرض زمین اول، روی طاقچه پرت شد و مجبور شد به زمین برده شود و لوگان و فردریکز را برای ادامه ماموریت رها کردند. 70 فوت بعدی مشکل واقعی بود. یک ریل پایه کوچک در شروع زمین دوم وجود دارد که به فردریک اجازه داد تا خود را در فضای باز ثابت کند. پس از خروج از ایمنی ریل، شکاف گسترده شد و فک های گرانیتی خشن آن باز شد و یافتن ایمنی برای فردریک دشوار شد. پاشنه های خود را به هم فشار داد و از زانوی داخلی خود برای ادامه پیشرفت استفاده کرد، به آرامی راه خود را به سمت بالا طی کرد. با انداختن یکی از پیچ‌های کور، او را هل داد و در یک نقطه دنده دیگر غرغر کرد. لوگان می گوید: «تو خیلی می خواستی روی پیچ بایستی»، اما آنها متعهد به صعود آزاد بودند. فردریک موفق شد شانه‌ای را پیدا کند که به شکل بال مرغ شکل می‌گرفت و گوشه‌ای یک اینچی را به شکافی نازک بالای سرش فرو برد. سپس قبل از اینکه دوباره وارد شکاف شود، روی صورتش راه رفت و سخت ترین مرحله را تکمیل کرد.
حالا نوبت لوگان بود که دوم شود. ضعیف‌تر از فردریک، می‌توانست خود را به عمق شکاف فشار دهد. من هر بار تقریباً یک چهارم اینچ پیشرفت می کنم [or] هر بار نیم اینچ لوگان می‌گوید، من از آنجا بلند می‌شوم و یادم می‌آید که این لبه کوچک را گرفتم و فقط آن را کار کردم. وقتی به پیتونی رسید که فردریک نصب کرده بود، برای تمیز کردن آن قدری تلمبه شده بود، بنابراین کارابین را از پین گرفت و به بالا ادامه داد، زیرا می دانست که بعداً یک اینچ زاویه به او بدهکار خواهد بود. او از شکاف به عنوان یک آشفتگی خونین و آشفته بیرون آمد، دستانش از دیوارهای گرانیتی تیز کنده شده بود.
فردریک گام نهایی را رهبری کرد و با هم اولین صعود آزاد را به پایان رساندند. لوگان به او گفت که نمی تواند صبر کند تا این خبر را با جامعه کوه نوردی بولدر به اشتراک بگذارد. فردریک پاسخ داد: “می دانید، واقعاً به این دلیل نیست که ما باید این کار را انجام دهیم.”
در آن زمان، Crack of Fear با 5.10 یکی از سخت ترین صعودهای کشور بود. امتیاز 5.10 صعود به این معنی بود که بسیار دشوار بود، اما پذیرش این رتبه زمان بر بود. لوگان به یاد می آورد که چگونه ریاضی دانان و دانشمندان زیادی در دهه 1960 در جهان سنگنوردی وجود داشتند که با خوشحالی استدلال می کردند که 5.10 یک عدد “واقعی” نیست، بنابراین به عنوان یک مقیاس صعود بی معنی است. کوهنوردانی مانند دیوید ریریک که به همراه باب کمپس اولین صعود از الماس روی قله لانگز را انجام دادند و مدرک دکترا داشتند. در ریاضیات، و فرانک ساچرر، یک کوه نورد آزاد افسانه ای یوسمیتی که به عنوان فیزیکدان نظری در CERN، سازمان اروپایی تحقیقات هسته ای کار می کرد، با گسترش سیستم اعشاری یوسمیتی بیش از 5.9 مخالفت کرد. اما با پیشرفت صعود و 5.9 و 5.9+ دیگر کافی نبود، 5.10 استاندارد جدید شد. در دهه 1970، جیم بریدول پیشنهاد کرد که نمرات حروف (a-d) را برای تمایز بیشتر سختی از 5.10 به بالا اضافه کنید.
کوهنوردی آزاد در ابتدای راه بود. به لطف کوهنوردان پیشگامی که یا از پین‌های زاویه‌ای نرم استفاده می‌کردند، یا بعداً پین‌های فولادی کرومولی خود را در شکاف‌ها و درزها فرو می‌کردند، صعودهای رایج آن دوران اغلب دارای تعداد زیادی پین ثابت بودند. با گذشت زمان، این مسیرها مملو از وسایل ثابت شدند، و به طور ناخواسته آنها را ایمن تر کرد و/یا نشانه هایی از پین باقی گذاشت که می توانست به عنوان گیره برای صعود آزاد استفاده شود. لوگان می‌گوید: «این دوره بین تعداد زیادی پین وجود داشت. با پین های بیشتر، صعود آزاد کارآمدتر از کوهنوردی کمکی شد. در آن زمان، بسیاری از کوهنوردان برتر دیوارهای بزرگ یوسمیتی را هدف قرار می دادند. بخش اساسی دستیابی به چنین اهداف بزرگی سرعت بود، و اگر یک کوهنورد به اندازه کافی قوی بود که بدون آویزان شدن یا استفاده از کمکی از بخش ها بالا برود، در زمان زیادی صرفه جویی می کرد – و همینطور انداختن پین های ثابت مانند یک حرفه ای. با گذشت زمان، کوهنوردانی مانند درک هرسی، یک مسابقه‌دهنده راک بریتانیایی که در انفرادی آزاد تخصص دارد، با شکاف ترس روبرو می‌شوند. شایعات حاکی از آن است که او آن را بدون حضور در محل به صورت انفرادی ارائه کرد، و معتقد بود که آن فقط 5.10 دیگر است، نمره ای که در چرخ خانه او بود. با این حال، او بسیار متوهم بود و ساعت ها برای زنده ماندن در مسیر صعود خود صرف کرد، متقاعد شد که ممکن است بمیرد، اما در نهایت به اوج رسید. او شب بعد سر کار حاضر شد، نیمی از بدنش خونی، خام و متورم از له شدن در شکاف بود.
امروزه امکانات به طرز چشمگیری بهبود یافته است. بادامک‌های مدرن سبک‌تر، جاگیری آسان‌تر، انعطاف‌پذیرتر و ایمن‌تر از بونگ‌بانگ‌های قبلی هستند – آنها طیف وسیع‌تری از اندازه‌های ترک، از جمله اندازه‌های باریک را پوشش می‌دهند. با این حال Crack of Fear هاله خود را حفظ کرده است. کلی کوردز، اسطوره محلی، کوهنورد و نویسنده استس پارک، آخرین بار 20 سال پیش از آن صعود کرد. کوردس می‌گوید: “من فقط یک بار از آن بالا رفتم، در واقع آنقدر لگد خوردم که دوستم مجبور شد دو پله سخت‌تر را طی کند، و از آن زمان تاکنون از آن اجتناب می‌کنم. این برای من کاملاً ناامیدکننده بود که دوباره تلاشم را رها کردم.” “من فکر می کنم جالب ترین چیز در مورد او این است که او هنوز چقدر احترام دارد. من فکر نمی کنم کسی فقط به او نزدیک شود و این کار را آسان کند. [5.10d] مدرک تقریباً بی معنی و پوچ است، اما به نوعی مناسب است.
برخلاف کوردز، ادی تیلور دچار وسواس شد. این کوهنورد، معلم و مربی مسیر اهل کلرادو تخمین می زند که او 15 بار این کار را انجام داده است، که بیشتر آن تلاش ها در پاییز 2024 بوده است. تیلور با اشاره به 200 فوتی 5.11d در نظر گرفته شده می گوید: «تنها دلیلی که واقعاً می خواستم آن را امتحان کنم این بود که کسی به من گفت که شبیه ساز واقعاً خوبی برای Monster Offwidth است. ال کاپیتان (31 زمین، VI 5.13a).
در سال 2024، در حالی که تیلور در حال تمرین برای فری رایدر بود، همراه با مربی کوهنوردی خود کودی اسکارپلا به سمت شکاف ترس رفت. همانطور که اسکارپلا، یک جادوگر گرانیتی، برای درک حقیقت تلاش می کرد، تیلور می دانست که باید بسیار دشوار باشد. یک سال بعد، تیلور بازگشت و توانست حرکتی را که قبلاً آنها را به هم ریخته بود، دریابد. او هدف خود را فرستادن کل صعود در یک فشار بدون ترک شکاف با گره زدن طناب ها به هم با یک طناب بلند قرار داد. انتخاب توقف نکردن در جایگاه‌های عقب، صعود را به تقویت استقامت تبدیل کرد. ایده این بود که برای پسر عمویش استقامتی فراتر از عرض Free Rider ایجاد کند.
اگرچه تیلور یک متخصص سنگنوردی نیست، اما یک کوهنورد خوب است، همانطور که هر دیواره نوردی بزرگ باید باشد. قطعاً برای مسیری که دارای رتبه 10d است، کار بیشتری انجام می دهم [into it] از…[any other] تیلور می گوید: مسیر 5.10. تلاش برای یافتن انحراف مداوم در نزدیکی برد جلو مانند جستجوی یک سوزن در انبار کاه است – تعداد کمی به جز Crack of Fear نبرد مداوم و مداوم را ارائه می دهند. مثل این است که تکه کوچکی از یوسمیتی گم شده و به جای آن به پارک استس ختم شده است.
تیلور و بسیاری از کوهنوردان دیگر موافق هستند که صعود به احتمال زیاد جایی در محدوده 5.11c است، که احتمالاً بسیاری از مسیرهای 5.10+ از آن دوران هستند. خود لوگان اعتراف می کند که با نمرات مدرن امروزی، جایی در محدوده 5.11 خواهد بود. تیلور در نهایت کرک ترس را آزاد کرد و او را با طناب بالا به یک پله پیوسته روی یک خط ثابت تکاند. این بخشی از روال او شد: ترک کار، رانندگی به سمت Lumpy Ridge و تلاش برای چهار یا پنج دور قبل از غروب خورشید. وقتی تیلور در نهایت Free Rider را امتحان کرد، متوجه شد که Monster Offwidth بسیار آسان‌تر است.
