دن استدمن و کودی وینکلر آمریکایی که پس از اولین صعود از یاشکوک سار جایزه طلایی 2025 را دریافت کردند، یک مسیر هیولایی جدید 1800 متری را در جبهه شمالی سوسبون براک (6414 متر) انجام دادند. این بار گرانت استوارت برای این صعود خارج از فصل در Karakoram به آنها پیوست.
این اولین صعود از جبهه شمالی قله شامل دشواری تا M7، WI5 است. کوهنوردان قبل از اینکه حتی پا بر روی دیوار بگذارند مجبور بودند بر موانع متعددی غلبه کنند. مانند بسیاری دیگر از تیم های سبک آلپاین در این فصل، آنها در ابتدا قصد داشتند یک قله دیگر را صعود کنند. اما به جای اینکه به دلیل مسیرهای شسته شده سازگار شوند، مشکلات اداری داشتند. مجوز آنها که 10 ماه قبل از آن گرفته شده بود، چند هفته قبل از خروج آنها لغو شد. آنها باید به سرعت هدف دیگری را پیدا می کردند.
در همین حال، خطوط هوایی چمدان وینکلر را گم کرد – کابوس هر ماجراجویی. خدمه او را چند روز بعد به کمپ اصلی فرستادند. سپس استدمن مجبور شد بر بیماری حاد کوهستانی در کمپ اصلی غلبه کند. سازگاری آنها با طلسم های عجیب آب و هوا مختل شد. در نهایت، خط Sosbun Brakk که آنها در ابتدا انتخاب کردند، به دلیل سرازیری که فقط پس از راه اندازی متوجه آن شدند، بسیار دشوار و پرخطر بود.
بیس کمپ تنها تیم. عکس: Dane Stedman
استدمن به یاد می آورد: «در بریتیش کلمبیا، زمان استراحت، سازماندهی مجدد و در نظر گرفتن خط کاملاً متفاوتی بود که از دیوار دیده بودیم و امید جدیدی به ما داد.
فشار
به دیوار شمالی. عکس: Dane Stedman
در اول اکتبر، سه کوهنورد در این خط جدید بالقوه حرکت کردند. استدمن توضیح داد: «به‌جای اینکه مانند قبل به سمت چپ و روی زمین‌های سخت مخلوط بالای مخروط بچرخیم، یک تراورس قوس دار به سمت راست، روی یک صفحه یخی انجام دادیم تا کانال‌هایی در سمت راست صورت به دست آوریم.»
این تیم در روز اول 800 متر مسافت را به دست آورد و اولین بیواک خود را در یک منطقه برفی راه اندازی کرد، درست به موقع که توسط طوفان شدیدی که آنها را برای کل روز بعد در چادر نگه داشت، برخورد کرد.
استدمن نوشت: «روز سوم روشن شد و رمپ‌های باورنکردنی ما را به نقطه عطف آشکار رساندند: دیواری به طول 250 متر که از دهانه شمال غربی محافظت می‌کند، که توسط یک دودکش شیب‌دار و مزین به قارچ شکافته شده است.
زمین مختلط شیب دار. عکس: Dane Stedman
کرک نوردی
گرانت استوارد به یاد می‌آورد: «زمین به زمین کوهنوردی فوق‌العاده پایدار و زیبایی‌شناختی، که از شکاف‌ها، خندق‌ها و قارچ‌ها با صعود به M7 انجام می‌شود». هرگز فراموش نخواهم کرد که چگونه بالاخره بعد از سه روز از قرنیز شکستم و نور خورشید را روی صورتم احساس کردم.
استدمن گفت: محور سخت «اما خوب» بود و به دومین نقطه بیواک آنها در خار منتهی شد.
استیدمن اعتراف کرد: «در روز چهارم، ما (عمدتاً من) تقریباً آن را منفجر کردیم. “مشکل در یافتن مسیر منجر به یک بن بست در ارتفاع 6000 متری شد. ما در آن روز تنها پس از افزایش 100 متری به سمت یک بیواک خوب در ارتفاع 5800 متری فرود آمدیم.” پیش بینی تنها یک روز دیگر آب و هوای قابل قبول را نشان می داد.
یک برزنت برای محافظت از بیواک تیم در برابر سقوط تاج گل. عکس: Dane Stedman
استوارد می‌نویسد: «صبح با ترک چادر و راه‌اندازی یک سیستم خندق عظیم برای قله قمار کردیم. “در قله آن، ما به بن بست دیگری در یک سد وسیع سراک رسیدیم. برای فرار از این، دن در یک گام رویایی درگیر شد و یک تخته خالی پرتاب کرد تا در نهایت به یک تکه یخ برسد.”
بخش های صخره ای آشفته و دشوار. عکس: Dane Stedman
استدمن می‌گوید: «یک سراک بزرگ در سمت راست و تخته‌های صاف در سمت چپ سؤالی جدی را مطرح می‌کرد؛ یک تاب هشت متری روی تاقچه‌های کوچک گنیس و یک نخ سنگی معجزه‌آمیز پاسخ بود.
استوارت ادامه داد: «ما به سمت یخچال عظیم معلق ادامه دادیم تا به دیواره نهایی توهم‌آمیز یخ‌های شیب‌دار/ کوهنوردی مختلط و جنون قارچ‌بافی رسیدیم. “یک تراورس نهایی با 1800 متر نوردهی زیر پای ما و یک زبانه یخی عمودی مرده جادویی ما را به خط الراس قله برد.”
بخش کاملا عمودی عکس: گرانت استوارت
بعد از ظهر اجلاس سران
استدمن اعتراف کرد: «زمین وحشی در بالای کوه بیشتر از آنچه می خواستیم طول کشید. وقتی بالاخره به قله رسیدند، ساعت 4 بعدازظهر بود، روز بعد طوفان در راه بود و هنوز راه طولانی (و راپل های زیادی) به پایین داشتند.
عکس قله سوسبون براک. از چپ به راست، دین استدمن، گرانت استوارت و کودی ویرینکر. عکس: Dane Stedman
نزول
استدمن به یاد می‌آورد: “خورشید حدود ساعت 6 بعد از ظهر غروب می‌کرد، بنابراین ما اولین راپل از 35 راپل را انجام دادیم و به سمت پایین حرکت کردیم. پس از تاریک شدن هوا بالاخره در حدود 5800 متری به لبه خود رسیدیم.”
قرار نبود طوفان تا ظهر روز بعد شروع شود، اما تا ساعت 8 صبح در حالی که 1200 متر عمودی مانده بود، برف بارید.
راپل در طول مسیر. عکس: Dane Stedman
استوارت توضیح داد: مدت زیادی نگذشت که در یک طوفان واقعی گرفتار شدیم. ما متعهد به فرود سریع‌تر و امیدواریم ایمن‌تر با فرود آمدن از دنده غربی به سمت زین سوخا/سوسبون شدیم. زمانی که به زین رسیدیم، به سختی می‌توانستیم از طریق باد زوزه‌آمیز جنوب غربی ارتباط برقرار کنیم.»
پس از چندین فرود ترسناک در وزش باد شدید در نوار سراک، کوهنوردان در نهایت به قسمتی از دیوار رسیدند. آنها هنوز باید با رانش سنگینی که از بالا می آمد دست و پنجه نرم می کردند تا اینکه سرانجام، حدود ساعت 4 بعد از ظهر، یخچال را لمس کردند. با این حال ماجراجویی تمام نشده است – به خصوص برای گرانت استوارت:
به دنبال دین، شاید 10 قدم برداشتم که احساس کردم زمین زیرم ترک خورد. به طور غریزی پریدم و روی شکمم فرود آمدم در حالی که شکاف بزرگی زمین را پشت سرم بلعید. خیس شده، شروع کردیم به سوراخ کردن در نور کم رنگ سفید مسحورکننده.
[We stuck] به مرکز یخچال، در حالی که بهمن ها در چرخش برف از همه جا فرود آمدند. پس از یک ابدیت عجیب، رنگ‌های خشن یک چادر ظاهر شد و با رقص و نشاط، آغوش‌های بزرگ و فنجان‌های بی‌پایان چای از ابراهیم و ادریس (تیم BC ما) استقبال شدیم.
خوشحالی کوهنوردان و خدمه کمپ پایه پس از بازگشت سالم از قله. عکس: Dane Stedman
عشق به مکان و مردم
این تیم تا زمانی که به خانه بازنگشتند موفقیت خود و جزئیات صعود را گزارش نکردند. و سپس اولین کلمات قدردانی برای خود مسیر نبود، بلکه برای کوه ها و مردم گیلگیت-بالتستان بود.
استدمن گفت: “این یک مکان منحصربه‌فرد است… جایی که قاره‌ها و فرهنگ‌ها با هم برخورد می‌کنند. سفر به آنجا، اگرچه اغلب دشوار است، اما به شیوه‌هایی که توصیف ساده آنها دشوار است، مفید است.” این سومین سفر او به قراقورام بود، جایی که عاشق آن شد.
