بیل آیتکن، نویسنده، مسافر و کوهنورد اسکاتلندی الاصل که عاشق هند شد و شهروند هند شد، در موسوریه زندگی کرد تا اینکه در 18 مارس 2025 در سن 90 سالگی درگذشت. سال گذشته چند نفر از ما دور هم جمع شدیم تا 90 سالگی او را جشن بگیریم. او با قدرت از پله های هتل ما پایین آمد و حتی پس از نوشیدن ویسکی مورد علاقه اش، با همان قدرت بالا رفت. او تا زمان مرگش هولناک و دلسوز ماند. او به هوای تازه هیمالیا و قدم زدن در تپه ها می پرداخت. او را دهه‌ها می‌شناختم، او را به خانه‌ام در بمبئی دعوت کردم و از همراهی او و شریک زندگی‌اش، ماهارانی جیند، لذت بردم. ما مسیر هیمالیا را در چندین سفر یا اطراف خانه او در Mussoorie به اشتراک گذاشتیم. او در بسیاری از رویدادهای سازماندهی شده توسط سازمان های مختلف شرکت کرد و با دیدگاه های جسورانه، شوخ طبعی و شوخ طبعی خود همیشه یک سخنران مورد توجه بود.
همه شرکت او را لذت بخش می دانستند و او همیشه داستانی برای گفتن از تجربه فراوانش داشت. او یک بار به زیارتگاه ناندا دیوی رفته بود و از جانبازان سرسخت الهه شده بود. سبک کوهپیمایی او ساده بود و بیشتر اوقات با مردم محلی یا چوپانان می ماند. او به زبان هندی روان صحبت می‌کرد و حس مشاهده‌گری بالایی داشت. من در چندین سفر در هیمالیا به او پیوستم و از داستان ها و همراهی او کاملاً لذت بردم. در سفری به بودا پینات، در نزدیکی کاوسانی، او در بهترین حالت خود بود.
بهترین مکالمه‌ای که از آن لذت بردیم، زمانی بود که با هم آبجو می‌نوشیدیم در میخانه‌ای نزدیک خانه‌اش در Friends Colony در دهلی نو. در یک موقعیت، کورتنی امبروز، پرتاب کننده سریع هند وست، قبل از اینکه کار را تمام کنیم، کل تیم تست بریتانیا را طی کرد. به عنوان یک اسکاتلندی او در این مورد چیزی برای گفتن داشت!
در میان بسیاری از کتاب‌های خوب او، یکی در مورد تاریخ راه‌آهن هند و دیگری درباره سفرهایش در راه‌آهن Meter Guage در هند بود. او به عنوان نویسنده تعداد زیادی کتاب، مجموعه بزرگی از آثار خود را از خود به جای گذاشته است. من این امتیاز را داشتم که زندگی او را به عنوان یک تاریخ شفاهی برای باشگاه آلپاین ثبت کنم. واقعا تجربه ارزشمندی بود. (به https://www.youtube.com/watch?v=HEwjjxoxYbI در YouTube مراجعه کنید).
او که بی تکلف و صمیمی بود، با گردشگران و کوهنوردان زیادی که به بمبئی، کلکته و دهلی (جایی که سال ها در آنجا زندگی می کرد) سفر می کردند، ملاقات کرد. دو سازمان بزرگ هندی، بنیاد کوهنوردی هند و باشگاه هیمالیا با افتخار او را به عنوان عضو افتخاری خود معرفی کردند. زندگی چندوجهی او حاوی تجربیات و بینش های قابل توجهی است و نمی تواند حجم ها را پر کند.
او در اقامتگاه محقر خود در موسوری، پوستری را نصب کرده بود. “خداوندا، بنده خود را قبل از اینکه آخرین بطری گلنفیدیچ خود را بنوشد، نگیر.” بیل با چشیدن طعم آخرین درام زندگی، احتمالاً راضی و خوشحال بود که همان طور که زندگی می کرد خوشحال بود.
هاریش کاپادیا
