کالب مک دانیلز، 25 ساله، و هنری پنفولد، 22 ساله، اکسپدیشن چشمگیر خود را در اطراف جزیره بافین به پایان رساندند. آمریکایی‌ها اسکی، پیاده‌روی و رفتینگ را برای دور زدن تقریباً پنجمین جزیره بزرگ جهان ترکیب کردند. مک دانیلز به ExplorersWeb گفت که آنها حدود 20 درصد اسکی می کنند و بقیه به طور مساوی بین کوله پشتی و رفتینگ تقسیم می شوند.
این زوج کار را در ایکالویت، پایتخت نوناووت آغاز کردند و به پایان رساندند. آخرین مرحله سفر آنها نیز طولانی‌ترین مرحله بود، امتدادی به طول 1130 کیلومتر بدون روستاهای بعد از ایگلولیک برای تامین مجدد. آنها کار سبکی از آن انجام دادند و در 40 روز آن را از بین بردند و مسافت کلی خود را در 145 روز به 3262 کیلومتر رساندند، از شروع در اواخر ماه مه تا بازگشت به ایکالویت در اواسط اکتبر. تا آن زمان، زمستان قطب شمال به آنها چند ساعت نور برای کار می داد.
مسیر تکمیل شده این زوج در اطراف جزیره بافین. عکس: کالب مک دانیلز
بارهای سنگین
این دو بدون نقطه عرضه، ایگلولیک را با 82 کیلوگرم غذا ترک کردند. کالب مک دانیلز توضیح داد که آنها امیدوار بودند این کار را در هفت هفته انجام دهند، اما حتی غذای بیشتری آوردند زیرا مطمئن نبودند که این کشش غول پیکر واقعا چقدر طول می کشد.
ما که نمی‌توانیم وزن زیادی را در کوله‌هایمان حمل کنیم، کوله‌هایمان را بار کردیم و 400 مایل اول را پیاده‌روی کردیم. [644km]. سپس برای 300 مایل آخر [483km]آنها توضیح دادند که کوله‌هایمان را برداشتیم تا در خشکی راه برویم.
بخش قایقرانی به سرعت پیش رفت، با کمک برخی نبوغ. “بیشتر اوقات می‌توانستیم با استفاده از میله‌های راهپیمایی خود به‌عنوان دکل‌ها و پانل‌هایی که از یک چادر بادبانی قدیمی بریده شده بودند، قایقرانی کنیم. با سرعتی بیش از پنج مایل در ساعت، یک رول باورنکردنی ایجاد کردیم، اسپری که از کمان‌هایمان پرواز می‌کرد.”
استفاده از بادبان های بداهه. عکس: کالب مک دانیلز
آنها همچنین به طور موثری مسیر 480 کیلومتری را با بستن چمدان در دو دریاچه بزرگ، از جمله نتیلینگ، بزرگترین دریاچه جهان در یک جزیره، به نصف رساندند. با این حال، هیچ راهی برای کاهش 100 مایل گذشته به ایکالویت وجود نداشت.
از میان برف های اولیه زمستان به ایکالویت برمی گردیم. عکس: کالب مک دانیلز
“این بیشتر یک جلسه سوراخ در یک بود – ما به آرامی از میان زمین‌های سنگی پوشیده از برف و باتلاق‌های نیمه یخ‌زده عبور کردیم. مدام از میان یخ‌های نازک بالای باتلاق‌های تندرا عبور می‌کردیم، با لباس‌های خشک راه می‌رفتیم تا پاها و پاهایمان را خشک نگه داریم. هر روز صبح به نیم ساعت شکستن یخ و آب کردن کفش‌هایمان نیاز داشت.”
یک سفر چشمگیر تقریباً در سراسر جهان
مک دانیلز و پنفولد یک مسیر تقریباً دایره‌ای در اطراف جزیره برنامه‌ریزی کرده بودند، اما مک‌دانیلز به ExplorersWeb گفت: «ما سعی نمی‌کردیم بافین را دور بزنیم. دو گروه قبلی جزیره را با سورتمه سگ گشته بودند، اما مسیر مک دانیلز و پنفولد به جای برآوردن تعریف یک سفر به یاد ماندنی، با ملاحظات زیبایی شناختی هدایت می شد.
سقوط در خشکی. عکس: کالب مک دانیلز
آنها مسیر خود را پس از تماشای تصاویر ماهواره ای انتخاب کردند و از مناظر شگفت انگیز و برخی از مشاهدات ویژه حیات وحش لذت بردند، از جمله حداقل یکی که برای راحتی خیلی نزدیک بود.
مک دانیلز نوشت: “یک روز صبح، وقتی برای پر کردن بطری های آب خود رفتم، با یک خرس قطبی خواب روبرو شدم که در پشت یک ارتفاع کم پنهان شده بود. فقط چند یارد دورتر، سر سفید عظیم خود را بلند کرد و قبل از بازگشت به چرت زیر نور خورشید، لحظه ای به من خیره شد.” “من با احتیاط پشت سربالا عقب نشینی کردم و هنری را صدا زدم تا تفنگ و شراره ها را در هر صورت بیرون بیاورد. ما سریع قایق هایمان را جمع کردیم و روی آب سوار شدیم.”
عکس: کالب مک دانیلز
در Foxe Basin آنها با یک شیر دریایی خفته مواجه شدند و در دریاچه نتیلینگ با یکی از فوک های ساکن روبرو شدند. “او فوق العاده کنجکاو بود و اصلا نمی ترسید. نیم ساعت دور قایق های ما شنا کرد و با خطوط سخت ما بازی می کرد و بین ما شنا می کرد. یک دفعه دستم را در آب فرو کردم و او آن را با دماغش پاک کرد!”
