اکنون یا هرگز برای تیم روسیه در ریج غربی اورست است. آندری واسیلیف، سرگئی کوندراشکین و ویتالی شیپیلوف بدون اکسیژن عازم قله شده اند، به امید اینکه هوا حفظ شود. آنها در کوهستان کاملاً تنها هستند و ازدحام پر خطر است.
اورست پس از دو طوفان همچنان مملو از برف تازه است و تنها سه مورد از آنها برای شکستن مسیر و یافتن بهترین مسیر بالای 7500 متر وجود دارد. این بالاترین نقطه آنها در طول سرمایه گذاری قبلی آنها در اکتبر بود. ویتور بایا، هواشناس پرتغال در ارتفاعات، به ExplorersWeb گفت: همچنین، وزش باد در روز پنجشنبه می تواند به طرز چشمگیری افزایش یابد.
یک پنجره باریک
رهبر آندری واسیلیف به آنا پیونوا از باشگاه کوهستانی گفت: “به نظر می رسد که ما یک پنجره هواشناسی حدود یک هفته داریم و به دنبال آن افزایش قابل توجهی باد وجود دارد.”
سوال این است که دقیقا چه زمانی باد می‌وزد و آیا کوهنوردان زمان کافی برای صعود به قله و فرود به ارتفاع امن‌تری خواهند داشت؟
آنها تا چهارشنبه سه روز کم باد دارند [November 11]بایا گفت، اما پس از آن باد ناگهان افزایش می یابد.
او می گوید بهترین روز برای این قله روز سه شنبه با آسمان صاف و باد ملایم خواهد بود. او افزود: “سپس آنها می توانند از چهارشنبه برای پایین آمدن استفاده کنند.” “[That day will have] مقداری ابر اما هنوز سرعت باد قابل قبول است.
وضعیت در روز پنجشنبه به شدت بدتر می شود که باد از سمت غرب به شمال غربی تغییر می کند و سرعت آن به 50 کیلومتر در ساعت در 8000 متر و 60 کیلومتر در ساعت در قله افزایش می یابد.
علاوه بر این، به دلیل حجم زیاد برف از آخرین طوفان دو هفته پیش، خطر ریزش بهمن همچنان بالاست. کوهنوردان گزارش دادند در نهایت با نزدیک شدن به زمستان، هر روز سردتر می شود.
تلاش دوم
پس از اینکه اولین سفر آنها به عقب نشینی تاکتیکی منجر شد، آنها به کاتماندو عقب نشینی کردند تا از برخی مشکلات سلامتی بهبود یابند. اکنون آنها دوباره آماده هستند و برای دومین بار آماده هستند. آنها پنجشنبه گذشته به کمپ اصلی بازگشتند. جای تعجب نیست که آنها آن را پوشیده از لایه ضخیم جدیدی از برف یافتند. واسیلیف گزارش داد که با شکستن مسیرها، در جاهایی تا کمر فرو می روند.
کوندراشکین گزارش داد: «چکمه‌های ما در ارتفاع بالا دو ساعت قبل از ما در انبار بودند، بنابراین از چسب نواری برای چسباندن سرآستین‌های شلوارمان به کفش‌های کوهنوردی‌مان استفاده کردیم و سعی می‌کردیم از برف جلوگیری کنیم. در نهایت آنها به انبار رسیدند و در تلاش طاقت فرسای 14 ساعته به سمت یک انبار دوم (کمپ 1 خود) که چادر و کیسه خواب خود را در آن جا گذاشته بودند، ادامه دادند.
بهمن و مسمومیت غذایی
آنها در نزدیکی یک منطقه خطر بهمن قرار داشتند و چندین بهمن در آن نزدیکی را درنوردیده بود و آنها را مجبور کرد قبل از ادامه یک روز منتظر بمانند. در همین حال، شیپیلوف علائم مسمومیت غذایی را نشان داده است. کدراشکین به یاد می آورد که صبح شنبه با گفتگوی زیر آغاز شد:
ساعت 4 بیدار می شوم تا آب را بجوشانم.
“ویتالیچه احساسی داری بریم بالا؟
“ما داریم می رویم.”
این پاسخ نیاز به توضیح دارد. حرفه ای مثل ویتالی ویکتورویچ [Shipilov] واقعاً فقط دو حالت وجود دارد: We Go و I Die.
در واقع، شیپیلوف تب و درد شدیدی در ناحیه کمر داشت، بنابراین تیم به پایگاه خود در لوبوچه رفت. در حالی که این اتفاق می افتاد، برف فرصت داشت تا از منطقه مستعد بهمن جدا شود.
پس از تنها یک شب استراحت، واسیلیف تأیید کرد که آنها دوباره سوار می شوند. اگر همه چیز طبق برنامه پیش برود، آنها آن شب را در چادر خود در بالای Lho La سپری خواهند کرد. در سفر قبلی خود به بالا، آنها به ارتفاع 7500 متری در شانه غربی اورست، در نزدیکی ابتدای خط الراس غربی و مسیر انحرافی احتمالی به هورنبین کولویر رسیده بودند.
جبهه شمالی اورست از پایه وست ریج. عکس: سرگئی کوندراشکین
