25 کیلومتر، مزرعه تا کمپینگ آزاد 307.5
خیلی آرام بلند شدم و حدود ساعت 8 صبح رفتم. یادداشت‌های مسیر اشاره می‌کردند که می‌توانم برخی مسیرهای مزرعه را دنبال کنم تا از پیاده‌روی در جاده رد شوم، بنابراین رفتم. واقعاً معلوم نبود کجا باید بروم، اما مسیر برگشت به جاده را پیدا کردم و آن را دنبال کردم. یعنی تا زمانی که چیزی باعث شد به لیستم فکر کنم. وقتی داشتم چمدان را می‌بستم آن را روی دروازه آویزان می‌کردم و ناگهان یادم نمی‌آمد که آن را گرفته بودم. کیفم را چک کردم رفت. پس برگشتم و برگشتم. من را در روحیه فوق العاده ای قرار نداد! خوشبختانه من خیلی دور نرفته بودم، اگرچه به طور واقع بینانه اگر راه طولانی را پیاده می رفتم برای آن برنمی گشتم. این فقط یک ورقه پلاستیکی است!
نمای مه آلود از جاده
تا زمانی که با عصبانیت به محل کمپینگ برگشتم و ملحفه ام را گرفتم، من هم گرسنه بودم. بنابراین من مقداری کراکر با سس مایونز خوردم که شبیه یک صبحانه واقعی کوهنوردی بود! بالاخره حوالی ساعت 9 صبح حاضر شدم دوباره بروم. پادکستم را گذاشتم و راه افتادم. باران نمی بارید، اما هنوز خیلی خفه بود و جاده بالا و پایین بود، اما نه به تپه روز قبل.
نکته برجسته این سواری تمام اسب هایی بود که دیدم.آنهایی که مرا می شناسند می دانند که من یک دختر اسب هستم! برخی از اسب ها بسیار دوستانه بودند، برخی کمتر. در حالی که من سعی می کردم چند اسب خجالتی را متقاعد کنم که با من صحبت کنند، چند نفر از گردشگران از آنجا عبور کردند و از من در مورد سفرم پرسیدند. زن می خواست به من بگوید که من خیلی شجاع هستم که به تنهایی سفر کنم. به او گفتم که نیوزلند کشوری امن برای سفر است.البته، هیچ جایی بدون خطر نیست، اما من هرگز واقعاً در اینجا احساس ناراحتی نکرده‌ام – اگرچه به طور کلی هرگز نگران نبودم که یک زن مجرد باشم.
این مرد گستاخ واقعاً می خواست کیف من را بخورد!
بالاخره وقت ناهار رسید و من تازه به خلیج هلنا رسیده بودم. تصمیم گرفتم از جاده به سمت ساحل بروم و ببینم آیا جای بهتری برای صرف ناهار از خندق کنار جاده وجود دارد یا خیر. و وجود داشت! یک نیمکت، یک سطل زباله و یک منظره زیبا مکانی عالی برای صرف ناهار است. گردشگران واقعاً مردم عادی هستند و این روز من را ساخت.
یک مکان عالی برای ناهار در خلیج هلنا
پوهوتوکاوا با شکوه
کمی بعد از تپه پیاده روی کردم و بالاخره به پیست واقعی برگشتم! پیست هلنا ریج ظاهراً اخیراً انجام شده بود، اما تعدادی از لغزش های بزرگ بخش هایی از پیست را از بین برده بود. با این حال، آنها به راحتی قابل عبور بودند و پیست به طور پیوسته به سمت سربالایی با برخی از بخش های پله های تندتر پیش می رفت. من هق هق کردم و به سمت بالا رفتم (بیشتر از تعداد پله ها آزار می دهم – آنها خیلی مزاحم هستند!) و از پیدا کردن یک نیمکت خوب در بالا خوشحال شدم که موقعیت خوبی برای لذت بردن از منظره دارد.
مسیر برای مدتی از میان بوته ها پیچید و از پله های بسیار بیشتری بالا رفت. در یک نقطه شروع به دیدن یک کوهنورد در جلو کردم و فکر کردم ممکن است کسی باشد که شب قبل در مزرعه ملاقات کرده بودم. اما معلوم شد کوهنوردی به نام گراهام است که در مزرعه بود اما من او را ملاقات نکردم. چادر خودش درست کرده که عالیه! بقیه تپه را با هم راه رفتیم و به داخل یک زمین چمنزار بیرون آمدیم. فکر کردم کمی دیرتر در یک کمپینگ آزاد بمانم که ممکن است آب داشته باشد یا نداشته باشد. من نظری را در برنامه TA در مورد یک ضربه در راه خروج از این قسمت دیده بودم، بنابراین آن را پیدا کردم و من و گراهام آن را پر کردیم. قرار بود تا پارک تعطیلات Wananaki برود اما حدس می‌زنم که به آب هم نیاز داشت. وقتی کارم را تمام می کردم، کشاورز با سگش در Gator ظاهر شد. او به ما هشدار داد که به تازگی چند گاو را در مزرعه ای رها کرده است که ما می خواهیم از آن رد شویم و بعد فقط به صحبت کردن ادامه داد! او چند بار برای ما آرزوی یک پیاده روی خوب کرد و سپس صحبت دیگری را آغاز کرد.
یک باند فرودگاه واقعی! بالاخره!
یکی از حذفیات بزرگ
مراحل برای روزها
نمای از روی نیمکت
در نهایت موفق به فرار شدیم و به سمت مسیر حرکت کردیم. گاوهایی که کشاورز ذکر کرده بود کمی هیجان‌انگیز به نظر می‌رسیدند، اما بدون مشکل از آن عبور کردیم. پس از کمی بالا و پایین رفتن، به “کمپینگ” جایی که قرار بود شب را در آنجا بمانم، رفتیم. یک پناهگاه، یک مخزن آب و مقداری زمین ناهموار و نه چندان مسطح وجود داشت. من قبلاً برای روز بعد در پارک تعطیلات Wananaki رزرو کرده بودم، در غیر این صورت به شدت وسوسه می شدم که مستقیماً به آنجا بروم. 18 کیلومتر دیگر بود، اما فقط 15:00 بود و من احساس شادابی می کردم. گراهام تصمیم گرفت قبل از ادامه دادن لقمه ای بخورد و من نیمی آرزو داشتم که او عجله کند و برود تا من تنها باشم و نیمی آرزو کردم که او بماند تا من تنها نباشم. با اینکه در طول روز به تنهایی پیاده روی می کنم خیلی راحت هستم، اما یک شبه به تنهایی کمپ نگذاشته ام. جو وهم انگیز، اما فکر می کنم بیشتر مه بود.
مثلث نارنجی که توسط یک درخت بلعیده شده است
من عاشق هر کسی هستم که این همه نیمکت بسازد
سس مایونز مخصوص توریستی روی کراکر
یک نقطه صاف برای چادرم پیدا کردم و قبل از درست کردن شام چند تنقلات خوردم. شام من در واقع بسیار عالی بود و مانند غذای “واقعی” بود – ماکارونی با سبزیجات، TVP، ادویه جات ترشی جات و رب گوجه فرنگی. سپس در چادرم مستقر شدم و مدتی به یک پادکست گوش دادم و سپس مجبور شدم در شب تاریک و ترسناک بیرون بروم تا ادرار کنم و دندان‌هایم را مسواک بزنم. خوانده بودم که اپوسوم وجود دارد و با توجه به تجربه ای که از اپوسوم داشتم، تصمیم گرفتم گوش گیر بگذارم تا حداقل بیدارم نکنند!
شام – خوشمزه!
این وب سایت حاوی پیوندهای وابسته است، به این معنی که The Trek ممکن است درصدی از هر محصول یا خدماتی را که خریداری می کنید از طریق پیوندهای موجود در مقالات یا تبلیغات دریافت کند. خریدار همان قیمتی را می پردازد که در غیر این صورت می پردازد، و خرید شما به حمایت از هدف دائمی The Trek برای ارائه مشاوره و اطلاعات با کیفیت کوله پشتی به شما کمک می کند. با تشکر از حمایت شما!
برای کسب اطلاعات بیشتر، لطفا به صفحه درباره این سایت مراجعه کنید.
