ارتفاع: 2602 فوت
ارتفاع کل: 27016 فوت
سرعت (دقیقه در هر مایل): 27:38
یک روز بدون جست و خیز – چقدر غیر معمول!
بیدار شدن و دیدن سالی، سحرخیز
من در چادر کوچکم خوب و زود بیدار شدم، حدود ساعت 5:30 صبح، و سپس دو ساعت طول کشید تا به مسیر بروم. در این مدت، خورشید به نظر می رسد که کوه آن سوی دره را روشن می کند.
نمای صبح زود از کمپ من. من به سم زمین شناس نیاز داشتم تا رگه های سنگ را توضیح دهد…
بزرگترین تاخیر این بار این بود که ته چادر من خیلی مرطوب بود، بنابراین قبل از بسته بندی و برخورد به جاده، آن را پهن کردم تا خشک شود.
در حالی که من تمام این کارها را انجام می دادم، سالی آمد و به گرمی با من احوالپرسی کرد و سپس گذشت. در اینجا اطلاعات بیشتری در مورد سالی وجود دارد که روز گذشته آموختم: او در کانتون متولد شد و در تحقیقات پزشکی کار می کند. من قبلاً دیگری را گزارش کرده ام.
پایین نردبان طلایی
در ساعت 7:30 صبح رفتم و بلافاصله از پلکان بدنام طلایی پایین رفتم. میتونستم ببینم اسمش چجوریه اوه خدای من، این فقط یک لغزش رو به پایین از کلیدهای کوتاه به جلو و عقب، و عقب و جلو، و عقب و جلو، به ظاهر بی پایان بود. همین کافی بود که از تغییر ارتفاع، گوش هایت را بلند کنی. پایین رفتن به اندازه کافی بد بود، اما من واقعا برای مردم بیچاره ای که سعی در بالا رفتن داشتند متاسف شدم! من می توانم تصور کنم که چگونه می تواند روحیه آفرین و خسته کننده باشد.
دیدن آن کمی سخت است، اما دنباله ای وجود دارد که از این افت تقریبا عمودی پایین می رود!
من در نهایت به پایان رسیدم و در نهایت حتی به سالی رسیدم. ما با هم برای استراحت در آب توقف کردیم و سپس از زمانی که مسیر جان مویر را شروع کردم، در زیباترین و پرحرکت ترین مسیر از کنار او گذشتم.
وقتی مسیر شلوغ است بیشتر می بینید
پس از نزول تند به سمت رودخانه، چشم انداز مسطح شد و مسیر عمدتاً از مسیر ملایم رودخانه که به سمت غرب حرکت می کرد، دنبال می کرد. از آنجایی که یک مسیر باکیفیت هموار بود، به این معنی بود که می توانستم زمان بسیار خوبی داشته باشم. در ارتفاع پایین مارمولک ها دوباره ظاهر شدند و من در نهایت تعدادی عکس از آنها گرفتم.
در کودکی در مکزیکوسیتی، مارمولک‌ها را بزرگ میکردم، بنابراین جایگاه ویژه‌ای در قلبم برای آنها دارم!
همچنین از یک گوزن، چند مخروط کاج بسیار بزرگ و همچنین عکس چند آبشار عکس گرفتم.
احساس می کنم آنها به نوعی می دانند که من یک درنده نیستم…
ارتفاعات پایین‌تر نیز مخروط‌های کاج بسیار بزرگ‌تری تولید می‌کنند.
با این حال، عمدتاً حدود هفت مایل از دره Palisade Creek تا نهری که به رودخانه میدفورک کینگز می‌پیوندد، تند قدم زدم، جایی که مسیر به شدت به سمت شمال چرخید و دوباره شروع به صعود کرد.
قبل از صعود مجدد استراحت و انجام امور
حدود ساعت 10:30 به اینجا رسیدم و استراحت کردم و غذا خوردم. همراه با غذا، آخرین دوز آنتی بیوتیک را از بیمارستان مصرف کردم. باید اعتراف می کردم که دارو بسیار مؤثر بود، اما نه به طور کامل. حالا شب را می‌خوابیدم، اما هر از گاهی سرفه میکردم. با این حال، من به راحتی 95٪ بهتر بودم و از این بابت سپاسگزارم!
همچنین محل انجام کارهایی بود، از جمله فیلتر کردن آب، پر کردن ظروف نگهداری و شستن جوراب ها و دستمال هایم. انجام این کار کمی چالش برانگیز بود زیرا رودخانه به سرعت جریان داشت اما من کارها را انجام دادم.
کوله پشتی من روی یک کنده است. (منم داشتم استراحت میکردم…)
با این حال، همانطور که بعد از آن حساب میکردم، با یک جوراب روبه‌رو شدم و تصور کردم که در رودخانه شسته شده است. به جای اینکه از دست دادن او را بپذیرم، برگشتم و به دنبال او گشتم. در کمال تعجب متوجه شدم که ناخواسته آن را قبل از شستشو در مسیر رها کرده ام. پس برگشتم تا او را بشویم، سپس او را به شریک مجردش برگرداندم.
با نگاه کردن به این آسترهای جورابی، ناامید شدم. در گذشته فکر میکردم آنها غیرقابل تخریب هستند، اما اکنون سوراخ‌هایی را می‌دیدم که در اطراف انگشتان پا و جاهای دیگر، ظاهراً از اصطکاک ایجاد شده‌اند. آنها هنوز ارزش استفاده را داشتند، اما متوجه شدم که در بهترین حالت از پایان پیاده روی دوام نمی آورند.
سالی می رسد و من می روم… سر به بالا
سالی کمی قبل از رفتن من به محل حادثه رسید. به نظر می رسید امروز بیشتر از پریدن به صورت گروهی است، اما من از یک میان وعده با او لذت بردم و قبل از برداشتن کوله بار او را به محل جمع آوری آب هدایت کردم.
همانطور که شروع به بالا رفتن از رودخانه کردم، متوجه شدم که در ارتفاع 8000 فوتی قرار دارم، که پایین ترین نقطه من تاکنون در مسیر شمالی JMT است. گذر بعدی، گذرگاه جان مور، تقریباً 4000 فوت بالاتر خواهد بود. تصمیم گرفتم آن روز قبل از ایجاد کمپ سعی کنم بیش از نیمی از آن ارتفاع را بدست بیاورم.
من کاملاً مطمئن بودم که می توانم کانتور را از 10000 فوت تشخیص دهم. در سیرا، آتش‌سوزی از ارتفاع بالای 10000 فوت مجاز نیست. به همین دلیل به نظر می رسید که هر بار که از این یال عبور می کنیم تابلویی وجود دارد که حاکی از تغییر وضعیت آتش است. به این ترتیب بیشتر کوهنوردان می‌دانند که ارتفاع آنها بالای 10000 پا است یا کمتر.
این عکس در واقع در یک روز دیگر گرفته شده است، اما آنچه را که من در مورد آن صحبت می کنم نشان می دهد، بنابراین به هر حال آن را درج کردم.
سه ماهی کوچک در نزدیکی گذرگاه بیشاپ
همانطور که به آرامی بالا می رفتم، سرانجام به پیچ بیشاپ گذر رسیدم، که نشان می دهد قبلاً ده مایل را طی کرده بودم. احساس می کردم خیلی قوی هستم بدون استراحت برای جلوگیری از کم آبی مقداری آب خوردم و ادامه دادم. برای رسیدن به نقطه ای که قصد توقف آن را داشتم و فهمیدم هنوز برای چند مایل دیگر انرژی دارم، اعتماد به نفس را تقویت کردم.
روی پل روی رودخانه به پایین نگاه کردم و سه ماهی کوچک را دیدم که در گرداب رودخانه شنا می کردند. شروع کردم به خواندن “سه ماهی کوچک در یک استخر کوچک…” آیا این یکی را می شناسید؟ اولین بار در سال 1939 ضبط شد، پس شاید نه. در این لحظه چند گردشگر وارد شدند و بدون شک فکر کردند که من کاملاً دیوانه هستم که برای ماهی ها آواز می خوانم!
دو تا از سه مینو… سومی خجالتی دوربین بود. من کاملا مطمئن هستم که آنها قزل آلای طلا هستند!
من به کوهنوردی و بالا رفتن از جنگل‌هایی ادامه دادم که با بالا رفتنم تغییر کردند. برای مدتی ردیفی از بوته های خار مسیر را فرا گرفته بود. در شورت من ناراحت کننده بود. اگرچه آنها در واقع چرم را نشکستند، اما خراش های سطحی زیادی از خود به جای گذاشتند.
مرد از من پنهان شده است
توقف کردم تا بطری آبم را دوباره در یک مکان کمپ عالی پر کنم. در حالی که وسوسه شده بودم در آنجا بمانم، به این نتیجه رسیدم که هنوز خیلی زود است برای چادر زدنم. همینطور که داشتم می رفتم، پسری آمد و پرسید که آیا می توانم از او با تلفنش عکس بگیرم؟ به آن سوی رودخانه نگاه کردم و کوهی خیره کننده را دیدم. فکر کردم: “چقدر باحاله، من خیلی پایین خم میشم و به سمت بالا میرم و با اون صخره غول پیکری که پشت سرش قرار داره یه عکس عالی میسازم!”
اصلا قصدش این نبود. معلوم شد متوجه نشدم، اما در یک مسیر نمادین توقف کردم. مرد به سمت صخره ای غول پیکر حرکت کرد و من او را دیدم. یک چهره بود! چهره ای که به طور طبیعی توسط زمین شناسی مکان ایجاد شده است، اما با دهان بزرگ هیولا. در این ماوی شکاف، مردم ردیفی از سنگ های مثلثی کوچک برای نشان دادن دندان ها گذاشته بودند. آنها چند گوش به عنوان گوش های کوچک احمقانه بالای سر او اضافه کردند.
مرد وارد “دهان” شد و بین “دندان” دراز کشید. او گفت دوست دخترش در فرانسه چند سال پیش در آنجا عکس گرفته بود، بنابراین حالا عکس او را گرفتم تا برایش بفرستم. البته بعد از دیدن “The Thing” مجبور شدم از او بخواهم که با عکس پاسخ دهد! چقدر خنده دار بود که تقریباً بدون توجه به آن سایت را ترک کردم …
مردی برای ناهار پاپا جورج را می خورد!
یک کشف نفرت انگیز
با بالا رفتن از آن، جنگل به درختان برآمدگی گاه به گاه کاهش یافت و با تندتر شدن شیب از آبشارهای بیشتری رد شدم.
آبشاری که نور خورشید را با گل های وحشی در جلوی آن می گیرد؟ فوق العاده!
مدت کوتاهی پس از عبور از علامت نمادین از ارتفاع 10000 فوتی (“آتش ممنوع!”) به یک چمنزار سرسبز رسیدم. به نظر یک منطقه کمپینگ عالی بود و من جایی را پیدا کردم که به نظر یک نقطه عالی در خارج از مسیر بود.
بسته ام را رها کردم، برنامه AllTrails را خاموش کردم و آماده شدم تا در آن مستقر شوم. سپس متوجه شدم که علفزار صاف و سبز است و هیچ کنده یا سنگی وجود ندارد که بتوانم روی آن بنشینم. با خودم فکر کردم: “اجازه دهید کمی نزدیکتر اینجا قدم بزنم. مطمئن هستم که می توانم یک صخره بزرگ خوب پیدا کنم تا به چادرم بروم و روی آن بنشینم.” در واقع، من فقط چنین سنگی پیدا کردم. اما وقتی آن را برداشتم، متوجه شدم که زیر سنگ… دستمال توالت است! اوه!
سریع آن را دوباره در همان نقطه قرار دادم و در تصمیمم تجدید نظر کردم. ناگهان این مکان مانند کارمای بدی بود، بنابراین من دوباره AllTrails را روشن کردم، کوله‌ام را بر دوش گرفتم و به جستجوی مکانی برای گذراندن شب ادامه دادم.
تحقیق علمی
الان اواخر بعد از ظهر بود و من نگران بودم که کمپ های بالاتر پر باشد. تصمیم گرفتم کوهنوردان جنوب را که از کنارم عبور می‌کنند را بررسی کنم تا بفهمم چه انتظاری دارم. سوال من ساده و سرراست بود: “چند نفر را در آنجا ملاقات کردید که قبلاً آنجا کمپ زده بودند؟”
نفر اولی که رد شد جواب داد: یکی و خیالم راحت شد. اما مرد دومی که آمد جواب داد: شش. من نگران شدم در نهایت، سومین کوهنورد در سراشیبی دو زن بودند. آنها شبیه مادر و دختر بودند. مادر به سؤال من پاسخ داد: فکر می کنم پانزده ساله. پانزده! سپس، برای آرامش من، دختر زنگ زد: “اوه نه، فکر نمی کنم، شاید پنج؟”
این یک آزمایش شبه علمی بود که ثابت می‌کرد ما انسان‌ها چقدر در گزارش هر چیزی کاملاً غیرقابل اعتماد هستیم. با این حال من را با همان دوراهی رها کرد. دختر سپس ادامه داد: “یک نقطه زیبا درست در جلو وجود دارد، و هنوز به نظر می رسید که آنجا جا وجود دارد.”
جای بالاتر و بهتر
من به برنامه AllTrails نگاه کردم و نقطه ای در نزدیکی آن با چهار مکان چادر نشان داد. فکر کردم، “خب، حتی اگر دو نفر آنجا باشند، من بدم نمی‌آید که به اشتراک بگذارم، و این به من کمی ارتفاع بیشتر و کمی مسافت اضافی می‌دهد که فردا مجبور به طی کردن آن نباشم.”
رفتم بالا این سایت به زودی با سه چادر که قبلاً برافراشته بود، نمایان شد، اما فضایی برای یک چهارم در حدود بیست یارد آنها وجود داشت. به نظر می‌رسید که صاحبان چادر دوست یا شاید خانواده باشند، زیرا صندلی‌های کمپ داشتند و همه با هم ورق بازی می‌کردند.
رسیدن در اواخر بعد از ظهر و آسمان هنوز آبی عمیق!
جایم را گرفتم و با احساس خستگی زیاد چادر زدم. وقتی دونده ها و جوراب هایم را برداشتم، متوجه شدم که پاهایم خیلی بیشتر از کثیف است. من تخت و دوش می خواستم. نه لزوماً فوراً، اما به زودی.
بعد خراب شدم و به گارمینم به همسرم پیام دادم. چیزی شبیه این بود، “اگر می توانید برای پس فردا یک کابین یا اتاقی در مزرعه جان مویر برای من تهیه کنید، بسیار سپاسگزار خواهم بود. احتمالاً همه چیز گرفته شده است، اما در هر صورت، لطفاً سعی کنید.”
وقتی شامم را خیس کردم و دیگم را بیرون آوردم، گرگ و میش عمیق بود. از صبحانه ام لذت بردم و آن را تمام شده اعلام کردم. او احساس می کرد که ممکن است سرد باشد.
