در دومین تلاش خود برای صعود به اورست، تیم روسیه به دنبال پیشروی بیشتر از خط الراس غربی است. این بار آنها فقط سه تیم خواهند بود: ناتالیا بلیانکینا دیروز به دلیل مشکلات سلامتی با هلیکوپتر خارج شد.
آندری واسیلیف، سرگئی کوندراشکین و ویتالی شیپیلوف یکی از طولانی ترین مسیرهای اورست را بدون اکسیژن تکمیلی، بدون تیم پشتیبانی و بدون ایده روشنی از خط دقیقی که دنبال خواهند کرد صعود خواهند کرد.
کوندراشکین اخیرا جزئیاتی از صعود قبلی خود به Lho La و شروع خط الراس در هفته گذشته منتشر کرده است. همانطور که او اشاره کرد، مسیر آنها از زیر سراک های غول پیکر معلق گذشت. آنها هنگام عبور از منطقه در مسیر بالا احساس امنیت می کردند زیرا هیچ آوار بهمنی ندیدند. با این حال، پس از اینکه آنها به Lo La رسیدند و چادر خود را بر روی تیرک پهن زدند، بوم سقوط سراک در زیر آنها خطرات را به آنها یادآوری کرد.
بعدی یال غربی است
صبح روز بعد کوهنوردان به اولین قسمت از یال غربی نزدیک شدند.
“[It was] کوندراشکین به یاد می آورد که یک صعود تند به خط الراس: ابتدا در یک شیب برفی 50 درجه و بیشتر از 100 متر از یخ یخبندان 60 درجه. سپس با بالا رفتن از یک برف خفیف، روی خط الراس بیرون آمدیم.
شیپیلوف و واسیلیف از یک طاقچه صخره ای بالاتر رفتند و به دنبال بهترین خط و یک کمپ بالقوه در خط الراس بودند. از قسمت های پیش رو هم فیلم گرفتند. کوندراشکین و بلیانکینا به پایین نگاه می‌کردند، «احساس می‌کردیم از پای کوه به آن نگاه می‌کنیم، چقدر بزرگ است»، کوندراشکین درباره نیمه بالایی اورست نوشت:
جبهه شمالی اورست از پایه وست ریج. عکس: سرگئی کوندراشکین
تیم روز بعد به کمپ اصلی بازگشت و مسیر بهتری را پیدا کرد که زمان کمتری را در زیر سراک‌های آویزان داشت.
پایان برای بلیانکینا
از آن زمان آنها در حال استراحت و آماده شدن برای حمله بعدی هستند. با این حال، بقیه برای ناتالیا بلیانکینا که قبلاً از یک مورد بد سرفه خمبو رنج می برد کافی نبود.
ناتالیا بلیانکینا در هلیکوپتر امروز به کاتماندو بازگشت. عکس: ناتالیا بلیانکینا
رهبر آندری واسیلیف امروز نوشت: «واقعاً حیف است. ناتاشا کارهای زیادی برای انجام این سفر انجام داده است، اما ادامه در این حالت غیرممکن است.
واسیلیف سپس تأیید کرد که کوندراشکین، شیپیلوف و او امروز دوباره برای حدود یک هفته به بیرون می روند.
یک هدف بلندپروازانه
روس ها تنها کوهنوردانی هستند که در حال حاضر در قله 8000 متری قرار دارند و هدف آنها از بلندپروازانه ترین کوهنوردان در اورست در سال های اخیر است. آنها قصد دارند به طور کامل از کوه بدون اکسیژن اضافی و به سبک سبک از طریق West Ridge بالا بروند.
در نمودار مسیرهای اورست پیت پستون، مسیر یوگسلاوی شماره 5 به رنگ صورتی و مسیر ایالات متحده در سال 1963 با رنگ سبز شماره 2 است.
خط الراس غربی اورست تنها سه بار صعود شده است که هر کدام از طریق تغییرات متفاوتی انجام شده است که همگی سفرهای حماسی و گاهی غم انگیز بودند. صعود از یال غربی شامل دو مسیر ممکن است. ابتدا یک صعود خط الراس بی پایان از نپال، مانند تیم یوگسلاوی در سال 1979 (آندری استرمفل، نیتز زاپلوتنیک، استیپ بوزیک، استان بلک-سراف و آنگ فو شرپا).
دوم، آنها می توانند در نقطه ای از تبت عبور کنند و از طریق Hornbein Couloir به سمت دیوار شمالی ادامه دهند. این مسیر قدم‌های آمریکایی‌هایی به نام تام هورنبین و ویلی آنسولد را دنبال می‌کند، که مسیر معمولی را به سمت کمپ 2 آغاز کردند، سپس به خط الراس غربی پیوستند و در سال 1963 به قله هورنبین رسیدند.
