چانگتسه قله ای در تبت در توده اورست است که به ندرت صعود می شود، که توسط یخچال های طبیعی رونگبوک و رونگبوک شرقی محدود شده و توسط قطب شمال به مرتفع ترین کوه جهان متصل است. چانگتسه با برجستگی تنها 497 متر، تابع قله اصلی خود است.
نقشه برداری چینی مدرن چانگتسه را در ارتفاع 7543 متری نشان می دهد، اگرچه منابع قدیمی تر ارقامی را تا 7583 متر ذکر کرده اند. یخچال چانگتسه در منظومه رونگبوک شرقی به سمت شمال جریان دارد و برخی مطالعات جغرافیایی دریاچه ای یخبندان را در نزدیکی 6216 متر بر روی یخچال ذکر می کنند که آن را در میان مرتفع ترین ها در جهان قرار می دهد.
چانگتسه و اورست عکس: ویکی پدیا
تحقیقات اولیه
به دلیل ارتباط چانگتسه با رویکرد شمالی کلاسیک به اورست، گروه های صعود کننده اولیه بارها از جناحین آن عبور کردند، قبل از اینکه آن را به عنوان یک هدف مستقل در نظر بگیرند.
در سال 1924، جورج مالوری و اندرو اروین اولین کوهنوردانی بودند که پا به چانگ تسه گذاشتند. آنها در حین جستجوی مکان های کمپ در طول اکسپدیشن بریتانیایی اورست از ریج شرقی صعود کردند.
اولین صعود ویژه
در طول اکسپدیشن شناسایی بریتانیایی اورست در سال 1935 به رهبری اریک شیپتون، تیم از هم جدا شد تا پیش از رفتن به چانگتسه صعودهای احتمالی را شناسایی کنند. بیل تیلمن و ادموند ویگرام ریج شمال غربی قله را در نظر گرفتند، اما آن را غیرعملی یافتند و از چانگتسه به سمت شمال به کمپ 2 رفتند.
در همین حال، مایکل اسپندر و چارلز وارن ایستگاه های رصدی در ارتفاعات را ایجاد کردند و شیپتون و دن برایانت یخچال غربی رونگبوک را کاوش کردند. هدف اصلی شیپتون عکاسی از قسمت‌های بالای اورست و جمع‌آوری داده‌ها در مورد رفتار برف‌های موسمی بود. با وجود بدتر شدن آب و هوا و برف تا کمر، آنها سه کمپ مرتفع ایجاد کردند.
در 21 اوت 1935، شیپتون، تیلمن، ویگرام، برایانت و وارن اقدام به چانگزه کردند. آنها به 460 متری قله صعود کردند قبل از اینکه برف موسمی بسیار عمیق و نرم آنها را مجبور به بازگشت کرد. آنها یک شب سرد را در کمپ مرتفع گذراندند. سپس در مواجهه با شیب های ناپایدار و چادرهای مدفون، تلاش خود را برای رسیدن به قله رها کردند.
کوهنوردان با حرکت به سمت پایین یخچال شرقی رونگبوک در 23 آگوست، دوباره با اسپندر که کار بررسی دشوار خود را به پایان رسانده بود، متحد شدند و به سمت گذرگاه هارتا چانگری رفتند.
کمپ اصلی اکسپدیشن اورست در سال 1924. عکس: انجمن جغرافیایی سلطنتی
عبور غیرقانونی
در سال 1952، در طول اکسپدیشن بریتانیایی چو اویو، ادموند هیلاری، جورج لو و سه شرپا پس از رها کردن صعود خود به چو اویو، به طور غیرقانونی از گذرگاه نوپ لا به تبت تحت کنترل چین عبور کردند.
این گروه به سمت شمال اورست سفر می کند، یخچال طبیعی رونگبوک شرقی را کاوش می کند و از کمپ های اصلی بریتانیا قبل از جنگ بازدید می کند. متعاقبا، آنها یخچال چانگتسه را برای تلاش مستقیم برای صعود به قله چانگتسه به بیرون راندند. آنها به ارتفاع 6600 متری رسیدند قبل از اینکه کمبود مواد غذایی و آذوقه آنها را مجبور به بازگشت کرد. آنها از طریق گذرگاه بازگشتند تا شیپتون را ملاقات کنند.
صعود اول: غیر رسمی
در 3 اکتبر 1982، یوهان تاکس، کوهنورد هلندی، عضو اکسپدیشن اورست هلند، بدون اجازه و برخلاف میل رهبر اکسپدیشن خود، چانگتسه را صعود کرد. گزارش‌های هلندی معاصر او را توصیف می‌کنند که پس از اینکه به او دستور ندادند، به تنهایی به راه افتاد و بعداً همان روز برای اعلام موفقیت بازگشت.
چانگتسه از دامنه های بالایی Lhakpa Ri. عکس: Himalayanwonders.com
اولین صعود اجازه داد
یازده روز پس از صعود انفرادی غیرمجاز Tax، در 14 اکتبر 1982، اولین صعود رسمی به چانگ تسه توسط اعضای یک حزب آلمانی انجام شد.
تیم باشگاه آلپاین آلمان به رهبری مشترک ادوارد گایر و هانسیورگن تاوشر از طریق مسیر رونگبوک شرقی به کوه نزدیک شدند. این اکسپدیشن شامل کوهنوردان پل براون، توماس دانسر، مارتین انگلر، والتر ارنست، رودولف فریک، آندریاس هک مایر جونیور، لودویگ هسل، پیتر لهارت، اودو زهتلایتنر و ویلفرد زینک بود.
این تیم از لهاسا به راه افتاد و کمپ اصلی خود را در نزدیکی مورن انتهایی یخچال رونگبوک در ارتفاع 5105 متری ایجاد کرد. از آنجا آنها اورست و چانگ تسه را بدون کمک باربران در ارتفاع بالا هل دادند. کوهنوردان به نیروی خود و یک تیم شش نفره برای ایجاد کمپ 1 در ارتفاع 5601 متری در 2 اکتبر متکی بودند و پس از آن دو روز بعد کمپ 2 در ارتفاع 6096 متری در پای خط الراس طولانی شمال شرقی چانگتسه قرار گرفت.
برای صعود به بالاتر، کوهنوردان ابتدا باید از یک شیب سخت 610 متری برف و یخ مخلوط با سنگ های آشکار بالا می رفتند. آنها کمپ 3 را در ارتفاع 6400 متری در پشت یک سنگ محافظ ایجاد کردند. در بالای این نقطه طناب هایی را در امتداد شیب تند یک یال وسیع که ابتدا به سمت شمال خمیده و سپس به سمت شرق شیب داشت، محکم کردند. در 13 اکتبر، آنها با موفقیت کمپ 4 را بر روی خط الراس در ارتفاع 6903 متری برپا کردند.
نشست سران
در 14 اکتبر، Zeheteleitner اولین صعود رسمی را انجام داد و از خط الراس چهار کیلومتری شمال شرقی که از محل اتصال یخچال های Rongbuk شرقی و Changtse شروع می شد، صعود کرد. دو روز بعد، در 16 اکتبر، براون، فریک، هسل و انگلر نیز به قله رسیدند. آنها ارتفاع چانگزه را 7550 متر ذکر کردند.
اورست و چانگتسه عکس: Himalayanwonders.com
یک صعود انفرادی غیر رسمی دیگر
در ماه مه 1983، اولین سفر شیلیایی به اورست به دلیل ارتفاع زیاد و تدارکات شدید خسته شده بود، زمانی که اصطکاک داخلی تیم را از لبه خارج کرد. در میان کوهنوردان، ژینو کاساسا، یخ‌شناس 25 ساله بود که به‌دلیل بیماری ارتفاع موقتاً کنار گذاشته شد و برای بهبودی به کمپ اصلی فرستاده شد.
همانطور که سلامتی او بهبود یافت، کاساسا تحت دستورات شدید رهبر اعزامی خود، گاستون اویارزون، بیقرار شد. کاساسا که از ریسک های غیرضروری منع شده است، در عوض چانگزه را مورد توجه قرار می دهد. در ساعت 3:30 بامداد 14 مه، کاساسا مخفیانه به تنهایی از کمپ خارج شد و شروع به تلاش انفرادی غیرمجاز از خط الراس طولانی شمال شرقی کوه کرد – همان مسیری که آلمانی ها از آن استفاده می کردند.
او که به سرعت در تاریکی زیر صفر بدون مجوز، ارتباط رادیویی یا پشتیبان حرکت می کرد، همه چیز را روی سبک وزن سبک قمار کرد. تا ساعت 3:30 بعد از ظهر، تنها 10 متر زیر قله بود. با این حال، بخش بالایی خط الراس به لبه های برفی ناپایدار و پودر عمیق تبدیل شد. کاساسا با شکستن کوله برف و سقوط 15 فوتی (4.5 متری) زیر چکمه‌هایش، به سختی فاجعه را از دست داد و بهمن عظیمی را تهدید کرد.
جینو کاساسا عکس: ویکی پدیا
کاساسا ادامه می دهد
کاساسا که از عقب نشینی امتناع کرد، با رفتن مستقیم به سمت شمال شیب دار و در معرض دید، از یال ناپایدار عبور کرد. او سرانجام در ساعت 5 بعد از ظهر به قله رسید. او پس از یک فرود سخت در تاریکی، در ساعت 23:00 شب، خسته و بی آب به کمپ 2 رسید.
در بازگشت به اردوگاه، بازگشت غیرمنتظره او بیشتر باعث خشم شد تا جشن. در حالی که کاساسا در صدر قرار داشت، هم تیمی هایش در حال مدیریت یک اورژانس پزشکی در ارتفاع بالا بودند و ناپدید شدن غیرمجاز او باعث وحشت شدید شد.
از آنجایی که این صعود مجوز رسمی از چین نداشت، خطرات دیپلماتیک برای سفرهای آتی شیلی نیز به همراه داشت. فدراسیون کوهنوردی شیلی رسما کاساسا را اخراج کرد و به یکی از شگفت‌انگیزترین شاهکارهای انفرادی آن دوران با جنجال‌های فوری پایان داد.
اولین زنی که به قله رسید
در ماه مه 1986، یک اکسپدیشن عظیم چینی-ژاپنی (17 کوهنورد ژاپنی و 19 کوهنورد چینی) به بالای کوه رفتند. پس از ایجاد یک پایگاه رو به جلو در محل تلاقی یخچال های چانگتسه و رونگبوک شرقی، یخچال های طبیعی چانگتسه و خط الراس شمال شرقی را بالا بردند.
در 10 می، 16 کوهنورد به قله رسیدند. در میان آنها کوهنورد تبتی Gunsang (همچنین Guisang نوشته می شود) بود که اولین زنی بود که چانگ تسه را صعود کرد. موج دوم هشت کوهنورد چینی روز بعد به قله رسید، در حالی که کوهنوردان ژاپنی باقی مانده برای کمک به هم تیمی خود که از بیماری ارتفاع رنج می برد، عقب نشینی کردند. بر اساس پایگاه داده هیمالیا، گونسانگ تنها زنی است که به قله صعود کرده است.
عکس اد وبستر در 26 اوت 1986، در اولین تلاش خود در خط الراس شمال شرقی چانگ تسه. دو روز بعد او مسیر جدیدی را ایجاد کرد و به تنهایی از دیوار جنوب شرقی عبور کرد. عکس: اد وبستر
صعود انفرادی جبهه جنوب شرقی
اواخر همان تابستان، کوهنورد آمریکایی، اد وبستر، وارد شد تا یک صعود جسورانه و ملایم را انجام دهد.
در 26 آگوست 1986، او ابتدا از ارتفاع 7163 متری سمت راست دیوار به دلیل برف نازک خطرناک روی شیل های شکننده بازگشت. پس از تنها یک روز استراحت، او تلاش دیگری را در 28 آگوست انجام داد و مسیر جدید قابل توجهی را در سمت جنوب شرقی ایجاد کرد.
وبستر با شروع از یک پایگاه آزمایشی در ارتفاع 6126 متری نزدیک پایه قطب شمال، از بخش های پایین تر و بسیار مستعد بهمن در تاریکی کامل بالا رفت تا از سرمای پایدار شبانه استفاده کند. او از میان خندق برفی بین دو تکیه سنگی عظیم حرکت کرد، بالای دیوار را طی کرد و با مسیر شمال شرقی ریج آلمان پیوند خورد تا برای یک سفر رفت و برگشت 15 ساعته به تنهایی به قله برسد.
سایر صعودهای قابل توجه
در سپتامبر 1987، یک اکسپدیشن استرالیایی به رهبری رابرت ترنر به شرق رونگبوک در دامنه کوه رسید. در 29 سپتامبر، با وجود وزش بادهای بلند و شرایط بد، ترنر و گلن نش به قله رسیدند. آنها از طریق یک کولور مرکزی در سمت چپ آبشار یخی شمالی بالا رفتند. این خطی را تکمیل کرد که نزدیک به مسیری بود که یک تیم ژاپنی در سال قبل کاوش کرده بود.
چانگتسه در اواخر تابستان 2016 برای دو صعود انفرادی قابل توجه توجه جهانی را به خود جلب کرد. جوردی توساس از اسپانیا در 27 آگوست از طریق خط الراس شرقی به قله رسید و کیلیان جورنت در 11 سپتامبر از طریق یک خط متفاوت در جبهه شمال شرقی به قله رسید.
تعداد کل قله های چانگزه کم است، حدود 60. خط استاندارد خط الراس شمال شرقی باقی می ماند.
عکس مصور اکسپدیشن 2016 برای مجله آمریکایی آلپاین. از سمت شمال: (الف) نقطه 6822 متر; (ب) اورست؛ و (C) Changtse. (1) نزدیک شدن به خط الراس شرقی چانگتسه (اولین صعود 1982). (2) نوع ژورنت روی دیوار شمالی (2016). (3) نسخه ژاپنی دیوار شمالی (1986). عکس: جوردی توساس
