چگونه کابوس Waskaran سه کوهنورد را مرد

نام من جان “هونزا” شپیکا است. من و شریک کوهنوردی من ماتی ژاک، دو کوهنورد، صخره نورد، کوهنورد، اسکی باز و ورزشکار استقامتی از شهر کوچک نوو استراچی در جمهوری چک هستیم. اگرچه ما از کودکی از طریق خانواده‌هایمان (و تیم محلی هاکی روی یخ) یکدیگر را می‌شناسیم، مسیرهای کوهنوردی ما تنها چند سال پیش با هم تلاقی کردند. از آن زمان ما سه فصل را با هم در کوردیلرا بلانکا در پرو و ​​دو فصل را در پاتاگونیا آرژانتین گذراندیم. ما چندین بار با هم روی شن بار چک صعود کرده ایم. با این حال، ما حرفه ای نیستیم. به جای خطوط افراطی، آنچه پشت سرمان است مسیرهای نسبتاً دشواری است که به سبک خودمان صعود کرده ایم: تمیز و سریع.

تخصص ما؟ روزهای طولانی در کوهستان و رویکردی سریع و سبک. ما در یک سفر کاری که نتوانیم آن را روی پشت خود حمل کنیم، نمی بریم.

افسانه واسکاران

Huascarán بلندترین کوه پرو و بلندترین نقطه در کل مناطق استوایی است. قله جنوبی آن به 6768 متر و قله شمالی 6655 متر می رسد. این دو توسط یک ستون عریض به نام La Garganta (به اسپانیایی گلو) در حدود 6000 متر از هم جدا شده اند. Huascarán در قلب Cordillera Blanca، شدیدترین رشته کوه استوایی یخبندان در جهان قرار دارد، و نام خود را به پارک ملی اطراف، که از سال 1985 در فهرست میراث جهانی یونسکو به ثبت رسانده است. یک فرد در آنجا به طور قابل اندازه گیری وزن کمی کمتر از سطح دریا دارد، چند گرم. قله Huascarán همچنین دومین نقطه دور از زمین از مرکز سیاره است، درست بعد از Chimborazo.

نام این کوه از نام Huascar، حاکم اینکاها گرفته شده است که چندین سال با برادر ناتنی خود Atahualpa برای کنترل امپراتوری اینکاها جنگید. در نهایت آتاهوالپا برادرش را شکست داد و او را اعدام کرد. کوهنورد آمریکایی آنی اسمیت پک که در آن زمان پنجاه ساله بود، قله شمالی را در سال 1908 صعود کرد. قله بلندتر جنوبی تا سال 1932 برقرار بود، زمانی که یک اکسپدیشن آلمانی-اتریشی اولین صعود را انجام داد.

با این حال، Huascarán جنبه تاریک تری نیز در تاریخ خود دارد. در سال 1962، توده عظیمی از یخ از کوه جدا شد و بهمن زباله های ناشی از آن بر روی شهرهای رانراهیرکا فرود آمد. سپس، در 31 مه 1970، زمین لرزه ای در سواحل باعث بهمنی بسیار بزرگتر و بزرگتر از قله شمالی شد که در عرض چند دقیقه، در میان جاهای دیگر، کل شهر یونگای را مدفون کرد. زمین لرزه و بهمن در مجموع حدود 67000 کشته بر جای گذاشت. این مرگبارترین فاجعه تک بهمن از نظر تعداد کشته در تاریخ ثبت شده بود.

متأسفانه، این رویداد غم انگیز نیز تأثیر قوی چکسلواکی دارد. اینجا بود، در دره بین قله شمالی Huascarán و Juandoy Sur، که یک اکسپدیشن چکسلواکی اردو زد – و کل اکسپدیشن قربانی این کوه شد.

اگر تلفات از سال 1970 و تمام کوهنوردانی که در دامنه آن جان باخته اند را در نظر بگیریم، احتمالاً این کوهی است که بیش از هر کوه دیگری در تاریخ مدرن مسئول زندگی انسان ها است.

خود صعود، از طریق مسیر معمولی، به خصوص دشوار نیست، اما یخچال های طبیعی Huascarán به سرعت در حال عقب نشینی هستند، و بنابراین امروزه برخی از مسیرها که صعود نسبتا آسانی فقط یک نسل پیش بود، خطرات عینی قابل توجهی را در بر دارند. در شش سالی که در پرو زندگی کرده ام، نمی توانم سالی را به یاد بیاورم که هوآسکاران قربانی دیگری نکرده باشد. حتی سالها بود که نمی گذاشت کسی به اوج برسد.

خدمه کیش

شروع سفر ما در روز جمعه 11 جولای، عصر در رستوران مورد علاقه ما “pollo a la brasa” آغاز شد. کل گروه ما، که ما آن را «خدمه کایش» نامیدیم، برای یک شام جمعی جمع شدیم تا قبل از چیزی که هدف اصلی صعود فصل برای همه ما باشد: Huascarán Sur، با دوز جامد پروتئین تغذیه کنیم. اما باید گفت که برای هیچ یک از ما وسکران مرکز جهان نبود. همه ما او را در حالت “یک روز، شاید دوست داشتم اگر به آن رسید…” داشتیم، اما مطمئناً هیچ وسواسی در مورد این “چاق” وجود نداشت. من قبلاً سه تلاش ناموفق پشت سر داشتم، اما هنوز اصرار نداشتم که آن را جمع کنم. با این حال به نوعی اشتها، انگیزه، گرسنگی برای آن رسید. و اساساً به طور تصادفی نه تنها برای من و ماتیج، بلکه برای دوستانمان از پرو نیز رسید. در نهایت سه تیم دو نفره تشکیل دادیم.

• تیم چک: Honza & Matej
• تیم اروپا: سائول (پرو) و آگنیشکا (لهستان)
• تیم پرو: چیچو و هنر

از سال 2021، سائول را می شناسم – به طور رسمی فردی سائول مندوزا لیزانا. او در واقع اولین همکار من در کوهنوردی اینجا در پرو بود. از آن زمان، ما چیزهای زیادی را با هم گذرانده ایم – در کوه، روی صخره ها، در خانه، و در میخانه. او مثل برادر پرویی من بود. آنقدر صمیمی بودیم که من و همسرم آلچا قبلاً روی یک اتاق کوچک برای شائول حساب کرده بودیم، وقتی یک روز به جمهوری چک برگشتیم و در جایی مستقر شدیم.

Agnieszka یک “ماشین” لهستانی با چندین مسیر ورزشی 8a/5.13b به نام خود است. او همچنین در کوهستان چیزهای زیادی دیده بود. قطعا آسان نیست.

آلخاندرو “عمو” اوگارته جردن یک عکاس حرفه ای اهل لیما بود. علاقه اصلی او تصاویر کوهستانی منحصربه‌فردی بود که با DSLR یا پهپاد او گرفته شده بود. ما از سال 2022 از طریق پروژه اسکی پرو که هر دو بخشی از آن بودیم، یکدیگر را می شناختیم. ما اغلب اوقات را با دوست دخترمان در لیما و خارج از فصل می گذراندیم.

آرتیدورو “آرتی” سالاس گایتان یک هوآراسینوی خالص بود – کسی که از هوآراز آمده بود. او در شهری در پای Cordillera Blanca به دنیا آمد و تمام عمر خود را در آنجا زندگی کرد. او هاستل کوه بزرگ را اداره می کرد که در بین کوهنوردان مشهور بود. من او را از سال 2021 که اولین فصلم را در هوآراز در خوابگاه او گذراندم، شخصاً می شناسم.

آغاز سفر

اکسپدیشن ما از صبح روز شنبه 11 جولای شروع شد، زمانی که ون را با کوله های سنگین بار کردیم. تحت نظارت – همانطور که ماتی او را صدا می کرد – پدر خوانده ما پل، دوست ما و صاحب مهمانخانه دنج Cayesh، به نقطه شروع خود، روستای آرماپامپا در منطقه یونگای رفتیم. از هواراز حدود دو ساعت با ماشین راه بود. علاوه بر ما شش نفری، آلنکا نیز همان روز صبح از لیما وارد شد، میشا، زن چکی مقیم نپال که به تازگی برای دیدن دوستان به پرو رفته بود. با این حال، دختران فقط به یک سفر یک روزه به کلبه می رفتند و روز بعد برمی گشتند.

در انتهای دهکده زیبای آرماپامپا، وسایلمان را از ون پیاده کردیم، آخرین رول دارچینی بدون گلوتن را که آلنکا برای سفر پخته بود خوردیم و کوله پشتی های سنگینمان را بر دوش گذاشتیم. Matěj یک عکس دسته جمعی گرفت و ما به سمت Refugio Huascarán، کمپ اصلی ما حرکت کردیم. ما در ارتفاع 4650 متری به پناهگاه رسیدیم، در محدوده زمانی نسبتاً وسیعی (ماتج ابتدا در 2 ساعت و 45 دقیقه، و سائول و آگا کمی بیش از 6 ساعت دوام آوردند). چه کسی می داند کجا و چرا معطل شدند. آنها به وضوح آووکادوی خود را می خوردند. به هر حال مسیر آسان بود و عجله ای در کار نبود بنابراین هرکس با سرعت خودش رفت.

هیچ کس جز ما در اقامتگاه نبود، بنابراین واقعاً از آن لذت بردیم. شب بسیار دوستانه بود: شام، آبجو، گیتار و آواز خواندن به چهار زبان با هم. و البته برنامه ریزی برای صعود.

در اینجا اولین نکته نسبتاً کلیدی مطرح شد. آقا حالش خوب نبود – به عبارت دقیق‌تر، خیلی بیمار بود – بنابراین تصمیم گرفت با دخترها برود. بنابراین ما پنج موهیکان باقی ماندیم. شائول بلافاصله با پسران موافقت کرد تا یک تیم سه نفره تشکیل دهند. آن موقع ایده خوبی به نظر می رسید. سائول باتجربه ترین از این سه نفر است و تیم فقط برای آن قوی تر خواهد بود. وقتی به گذشته نگاه می‌کنم، خودم را سرزنش می‌کنم که به او نگفتم با آگنیشکا بماند. آقا «پروژه» بزرگ او بود.

روی یخچال

بعد از صرف صبحانه در اقامتگاه، کوله پشتی هایمان را جمع کردیم، عکس دسته جمعی گرفتیم و به راه افتادیم. دخترها به سمت پایین حرکت کردند. پسرها به طبقه بالا رفتند هیچ‌کدام از ما نمی‌دانستیم که این آخرین عکس با هم ما خواهد بود و دختران دیگر هرگز ساول، عمو و آرتی را نخواهند دید. فقط نوشتن این جمله اشک در چشمانم جاری می شود.

روز دوم صعود از Huascarán آسان بود. چند صد متر عمودی به یخچال منتهی شد، سپس چند صد متر دیگر از یک یخچال با شیب ملایم و نسبتاً ایمن به جایی که کمپ 1 واقع شده است، در حدود 5300 متر منتهی شد. من و ماتج ابتدا رسیدیم، پس از مدت کوتاهی آرتی و چیچو با سائول پشت سرشان آمدیم. چادر زدیم، آب جوشیدیم، غذا پختیم، عکس گرفتیم، استراحت کردیم و جزئیات اجلاس فردا را بررسی کردیم.

کوهنوردی Huascarán معمولاً از طریق زین گارگانتا انجام می شود، جایی که کمپ 2 در ارتفاع 5950 متری قرار دارد و از آنجا کوهنوردان به سمت قله می روند. با این حال، همه ما به سمتی می رفتیم ال اسکودو (“سپر”) مسیر، که از نظر فنی دشوارتر است، اما از نظر عینی امن تر و البته سرگرم کننده تر است. حدود 600 متر سطح یخی با 60 تا 70 درجه است. به لطف شکل آن، هیچ سراک آویزان، قرنیز و چیزهای کمتری وجود ندارد که روی سر شما بیفتد. متأسفانه فضای کمی برای کمپ 2 وجود دارد، بنابراین اسکودو معمولاً از کمپ 1 مستقیماً به سمت بالا صعود می کند و از بین می رود. مسیر معمولی.

ساعت 10 شب حرکت می کنیم. در حالی که آفتاب هنوز طلوع کرده بود، خودمان را در کیسه خواب فرو کردیم تا حداقل کمی بخوابیم و باتری هایمان را شارژ کنیم. همه ما می دانستیم که کار سختی در پیش داریم.

یک روز در اوج

این بود: روز قله. من و Matěj ساعت 21:30 بیدار شدیم. برای رفتن در ساعت 10. می توانستیم صدای پسرها را قبل از ساعت 9 بشنویم. در نهایت کم و بیش با هم رفتیم: پسرها حدود ساعت 10:15 شب، ما چند دقیقه بعد از آنها.

با توجه به مشخصات آهنگ بالا اسکودو، برنامه از ابتدا صعود دوتایی بود. بعداً زن و شوهر و سه نفر شدیم. شما نمی توانید با پنج نفر روی یک طناب از این بالا بروید و هیچ یک از ما هرگز آن را پیشنهاد نکرده ایم. در مورد نزول هم همینطور.

قسمت اول مسیر احتمالا خطرناک ترین قسمت کل صعود بود. این منطقه از شکاف‌ها و سراک‌هایی به اندازه‌ای بود که در اروپا نخواهید یافت. چندین تکه یخ شیب دار وجود داشت، اما کاملاً جامد نبود. هر لحظه ممکن است چیزی بیفتد. این بخش با مسیر معمولی، که سپس به سمت چپ به کمپ 2 منشعب می شود و به سمت راست می رویم ال اسکودو.

ما در کمتر از دو ساعت به برگشروند می رسیم و پسرها حدود یک ساعت از ما عقب می مانند. در اینجا دوباره تمام طول طناب 60 متری را بستیم و همه وسایلمان را روی هم انباشته کردیم. در این راه، رادیو را در جایی در روده های یخچال انداختم و متی بالا رفت. زمین سخت نبود، بنابراین همزمان روی یک طناب بالا می رفتیم. Matěj سه تا چهار طناب را از این طریق بالا رفت تا زمانی که پیچ های یخ او تمام شد. روی دو پایه برف آخرش، یک عقب انداخت و اجازه داد من بگذرم. بخش من برف سخت‌تر بود تا یخ: صعود آسان‌تر، سرگرمی کمتر، اما با محافظت به نسبت بدتر. من سه پایه برف در بسته‌ام داشتم، اما می‌خواستم آن‌ها را برای بعد، برای لنگرهای نگهدارنده نگه دارم. پس از بالا رفتن از حدود شش طناب فقط با تعداد انگشت شماری پیچ، از بالای اسکودو عبور کردم، جایی که ماتیسک را بیرون آوردم. (یادداشت سردبیر: “Matýsek” نام مستعار چکی “Matěj” است.) در آن زمان ما در 6300 متر بودیم. هوا به شدت سرد بود و خورشید هنوز دیده نمی شد. دستکش را انداختم و از ارتفاع احساس بیماری کردم. از آن لحظه به بعد مثل یک حیوان عذاب کشیدم. بخش از بالای اسکودو تا اوج بی پایان بود. دیگر آنقدر تند نبود، اما طولانی بود و برف نرم اصلا به پیشرفت ما کمک نکرد.

مدتی قبل از ساعت 9 صبح روز دوشنبه، 13 ژوئیه، ما روی قله Huascarán Sur ایستادیم. ما احساس شادی زیادی نداشتیم زیرا می دانستیم که بدترین چیز هنوز در راه است: مسیر پایین. علاوه بر این، قله یک فلات کاملا مسطح بود. شما می توانید با آن فوتبال بازی کنید، اما برای یک توپ سرگردان باید راه زیادی را طی کنید. با این وجود احساس ضعف کردم و گریه کردم. این چهارمین تلاش من با شریک دوران کودکی و دوستم بود و دقیقاً یک ماه از روزی که سگ ما پیسکو مسموم شد. دوباره به یاد او گریه کردم. اما شادی هم وجود داشت، اگرچه قسمت اعظم آن باید پایین می آمد. و آمد. اما فقط برای یک لحظه.

ما در اوج نماندیم. واقعا هیچی اونجا نبود بعد از صرف صبحانه سبک، چای و عکس از بالا، به سمت پایین حرکت کردیم. حدود دو تا سه هفته بود که هیچ کس روی قله نبود، بنابراین هیچ علامت یا مسیری وجود نداشت. تنها راهنمای ما برنامه آفلاین mapy.cz بود که ردیابی می کرد مسیر معمولی. اما این مسیری بود که چندین سال پیش طی شده بود، بنابراین ما آن را تنها به عنوان یک نشانه تقریبی در نظر گرفتیم. ما دوباره در حالت کلاسیک سفر یخچالی، با فاصله تقریباً 15-20 متر از هم، با بقیه طناب دور هر یک از بدنمان بسته شدیم.

چند دقیقه از قله، در فلات خالی، سفید و صاف، چیزی را دیدم که شبیه یک مسیر باد بود. حتی قبل از اینکه به آنجا برسم، اتفاقی افتاد و من از طریق هوا در یک جهنم یخی سقوط کردم.

ترک

کرک بدون هیچ نشانی از وجودش، بی صدا منتظر قربانیش بود. دقیقاً احساس پرواز در خلأ را به یاد دارم. انگار برای همیشه دارم زمین میخورم. ناگهان احساس کردم طناب سفت شد و فهمیدم که ماتیسک است. اما من به سقوط ادامه می دهم. در آن لحظه مطمئن بودم که یک لحظه ماتیسک به دنبال من پرواز خواهد کرد و هر دو خواهیم مرد.

اما یک معجزه اتفاق افتاد – معجزه ای به نام متی. طناب دوباره گاز گرفت و من ایستادم. او جهنم را از من گرفت. من حدود 12 تا 15 متر در شکافی آویزان بودم که در هر جهت 100 متر است و به راحتی می توانست 50 متر، 100 متر یا 300 متر عمق داشته باشد. چه کسی می داند زیر من چیزی جز جهنم یخی ندیدم. شکاف کاملاً با کلاهکی از برف ریز پوشیده شده بود. شانس دیدنش صفره

در کمال تعجب، وحشت نکردم. دقیقا میدونستم چیکار کنم تنها ارتباط من با دنیای ما طنابی بود که به آن آویزان بودم و همه چیزهایی که متیو آنجا نصب کرده بود تا من را در این دنیا نگه دارد. Micro Traxion را به عنوان یک بند به کمربندم وصل کردم و تا جایی که توانستم از دیوار یخی عمودی به سطح بالا رفتم. آنقدر احساس خوبی داشتم که حتی سه عکس از داخل کرک گرفتم. وقتی طناب مانع از صعودم شد، به بیرون چرخیدم. بقیه را روی پروسیک ها صعود کردم.

در کمتر از نیم ساعت من بیرون بودم، روی سطح زمین، به دنیا برگشتم. تازه نفس های آخرم را کشیدم.

من و ماتژ در آغوش هم افتادیم و شروع کردیم به درک آنچه که تازه از آن جان سالم به در برده بودیم. زمان خیلی کمی طول می کشد تا او به دنبال من بیاید و هیچ کس ما را پیدا نکند. در نگاهی به گذشته، من این را یک معجزه بزرگ و معیاری از مهارت فوق العاده از طرف متیو می بینم. او جان ما را نجات داد. و شاید در همان لحظه بود که متوجه شدیم این واقعا شوخی نیست و همه چیز در حال جدی شدن است. فرود را با احتیاط ادامه دادیم و واقعاً ترسیده بودیم.

نزول

به لبه یک دیوار یخی رسیدیم که در آن مسیر معمولی باید می‌بود، اما هیچ چیز آنجا نبود – مطلقاً هیچ. هیچ بحثی برای یافتن راهی برای عبور از این پیچ و خم وجود نداشت. به نظر می رسید که دیوار حدوداً 20 متر ارتفاع داشته باشد، با یک سطح شیب دار که در زیر آن امیدوار بودیم به سمت چپ به سمت آن عبور کنیم. مسیر معمولی.

ما از دو قطب برف به یک مکان نسبتا امن که توسط سراک احاطه شده بود، حرکت کردیم. یادم می آید که به برج های کج کنارمان نگاه می کردم و فکر می کردم که یک نفس عمیق برای سرنگونی کل دسته کافی است. با این حال، ما امنیت خاصی را در حفره کوچک خود احساس می کردیم. بالاخره کمی وقت داشتیم تا نفس بکشیم، کمی بخوریم و بنوشیم و با پسرها ارتباط برقرار کنیم.

قبل از اینکه بتوانم این کار را انجام دهم، با من تماس گرفت. آنها گفتند که حدود 200 متر عمودی زیر قله هستند. اما دیگر دیر شده بود، حدود 12 تا 1 بعد از ظهر، بنابراین برنامه آنها برای سفر بود مسیر معمولی و از آن پایین بروید.

به آن‌ها گفتم که سعی کنند آهنگ‌ها و راپل‌های ما را پیدا کنند و واقعا مراقب ترک‌ها باشند، زیرا من به تازگی در یکی از آن‌ها افتاده بودم. ما تایید کردیم که همه چیز خوب است و با توجه به زمان و توانمان عصر در کمپ 1 یا در صورت لزوم در بیس کمپ ملاقات خواهیم کرد. اگر می دانستم این آخرین باری است که با آنها صحبت می کنم، خیلی بیشتر به آنها می گفتم.

کمی بعد در حالی که داشتم روی نقشه دنبال مسیر می گشتم، گوشیم از دستم افتاد و در جایی پایین ناپدید شد. اما به همین جا بسنده نکردم. می دانستم که نگرانی های دیگری هم داریم. فقط شرم آور بود که عکس ها را از داخل شکاف گم کنیم.

یک راپل ناخوشایند دیگر از یک سراک 25 متری و ما در شیب منتهی به گارگانتا بودیم. اکنون هوا تغییر کرده و دید به چند ده متر کاهش یافته است. اما ما قبلاً در گارگانتا، در 6000 متری بودیم. اکنون تنها چیزی که نیاز داشتیم این بود که کمپ 2 را پیدا کنیم که فقط یک نقطه مسطح بود که دو روز پیش در آن چادرها وجود داشت. از آنجا باید چندین مسیر و یک مسیر به پایین وجود داشته باشد.

ما کمی در اطراف پرسه زدیم اما در نهایت کمپ 2 را پیدا کردیم و در واقع نشانه ای از مسیر وجود داشت. کمی قبل از آن، قله ابر خود را تکان داد و ما بچه ها را بالای سر خود در حدود 6300-6400 متر دیدیم. حتی به نظرمان می رسید که آنها به آنها نزدیکتر هستند مسیر معمولی نسبت به ما واقعا راحت شد

مسیر کمپ 2 تا کمپ 1 خطرناک ترین قسمت صعود است. این منطقه ای از بهمن ها، سراک ها و شکاف ها در حال فروپاشی است. بعداً، ماتیج و من توافق کردیم که هر دو احساس می‌کردیم در نوعی واقعیت مجازی زندگی می‌کنیم، بیرون از بدن‌مان، فقط منتظر پایان بازی ویدیویی هستیم. شاید به همین دلیل ریسک را ثبت نکردم.

با غروب آفتاب به کمپ 1 برگشتیم. با آخرین توانمان وسایل را جمع کردیم و به سمت پناهگاه ادامه دادیم. یک شام گرم و یک تخت در نهایت یک قرعه کشی بزرگ بود. و فقط کمی کمتر از دو ساعت بیشتر بود.

ساعتی قبل از نه شب بعد از 23 ساعت پیاده روی به کلبه رسیدیم. ما چیزی برای خوردن و یک آبجو خواستیم، سپس خوابیدیم. ما به پسرها فکر کردیم و به نوعی شک نداشتیم که همه آنها خوب هستند و در کمپ 1 هستند. هر چند ما آنها را درست بالای کمپ 2 دیدیم.

جستجو آغاز می شود

صبح در اقامتگاه کاملاً ویران شده از خواب بیدار شدیم، اما ناگهان از آنچه به دست آورده بودیم خوشحالیم. انتظار داشتیم هر لحظه پسرها ظاهر شوند و بعد به سمت دره بدویم. اخبار پسرها اما متفاوت بود.

سائول نوشت که آنها نتوانستند راه خود را پیدا کنند و باید جایی بالاتر از کمپ 2 بیواک کنند. آنها شب را در آنجا بدون هیچ گونه تجهیزات کمپینگ زنده ماندند. آنها خسته بودند، عمو ظاهراً حالش بد بود، اما همه خوب بودند. آنها سعی می کردند مسیر فرود را پیدا کنند. از آن زمان ما مجبور شدیم با عمو ارتباط برقرار کنیم زیرا باتری شائول تمام شده بود.

ما هنوز نمی دانستیم که اوضاع بد است. اما پسرها هم این کار را نکردند. چون اوضاع هنوز بد نبود. ما توانستیم مسیر GPS خود را روی یک تلفن دانلود کنیم و آن را به عنوان پیوند به mapy.cz برای بچه ها ارسال کنیم. بالای کمپ 2 گاهی اوقات سیگنالی می آمد، بنابراین ما از طریق واتس اپ با بچه ها در ارتباط بودیم.

ساعت 9:10 صبح عمو به ما پیام داد و از ما خواست که برنامه سفر خود را بفرستیم. ساعت 9:15 صبح لینک mapy.cz را ارسال کردیم و تحویل داده شد.

در ساعت 10:16 چیچو عکس و فیلمی از محل حضور آنها ارسال کرد. صدای خوبی داشتند. کمپ 2 در زیر آنها دیده می شد. در ساعت 10:18 صبح برای آنها یک برگه تخت نوزاد فرستادیم که نشان می داد تقریباً کجا باید پیاده شوند، از جمله طرحی که بالای عکس آنها کشیده شده بود. این تحویل داده شد. در ساعت 10:21 صبح از عمو پرسیدیم که آیا مسیر ما را در mapy.cz دارد یا خیر. این آخرین پیامی بود که به چیچو رسید. بعد از ساعت 10:21 صبح دیگر پیامی ارسال نشد. از آن به بعد هیچ ارتباطی از سوی آنها وجود نداشت.

از آنجایی که هوا زیبا بود، پسرها خوب بودند، و هیچ سیگنالی در پایین‌تر از کمپ 2 وجود نداشت، هرگز به ذهنمان خطور نکرد که ممکن است پسرها به مشکل برسند. ما مطمئن بودیم که آنها پایین تر رفته اند، سیگنال را از دست داده اند، تلفن های تخت دارند، و غیره، اما آنها پایین می روند. اساساً دلیلی نداشت که غیر از این فکر کند. آنها “bujakos” بودند – بچه های سرسخت. آنها یک شب بدون کیسه خواب در ارتفاع 6400 متری زنده مانده بودند و حالا فقط می رفتند پیش ما، دخترها، برای ناهار، برای آبجو.

با توجه به این فرضیات، می‌دانستیم که چند ساعت فرصت داریم تا آنها در بالای کمپ 1 ظاهر شوند، که از کلبه قابل مشاهده است. در این بین سعی کردیم از طریق رادیو و تلفن با آنها تماس بگیریم تا سیگنالی دریافت کنند. اما با این حال ما کاملاً آرام بودیم.

وقتی حدود ساعت 3 بعد از ظهر آمدند و اثری از آنها نبود، اما برای ما عجیب بود. خیلی طولانی شده بود تصمیم گرفتیم بریم بالا و دنبالشون بگردیم. آنها احتمالا خسته و یخ زده بودند و یک شب دیگر آنجا واقعاً بحرانی خواهد بود.

خوردیم، چای درست کردیم و تمام لباس هایی که داشتیم را برداشتیم. در همین حین، با یکی از دوستان، راهنما، در شهر تماس گرفتم تا به او اطلاع دهم که چیزی در حال رخ دادن است و در صورت نیاز شروع به جمع آوری کمک کنم. اما در ما هنوز این شانس وجود داشت که آنها در کمپ 1 بودند و در چادر می خوابیدند و هیچ راهی برای آنها وجود نداشت که به ما اطلاع دهند. در پایین شهر، گروهی از داوطلبان در حال آماده شدن برای کمک بودند. هیچ سازمان امداد و نجات کوهستانی حرفه ای در پرو وجود ندارد.

اما هیچ کس در کمپ 1 نبود. در آن زمان ما احساس کردیم که اوضاع بد است. ما فقط نمی دانستیم چقدر بد است. علاوه بر آن، کولاکی در راه بود.

پیامی که فرستادیم واضح بود: رسمی است، به کمک نیاز داریم. پسرها جایی در طبقه بالا بودند. ما برای آنها کوهنوردی می کردیم. ما می دانستیم که کارها در پایین دره از قبل در حال انجام است و بدون ما ادامه خواهد داشت. اما ما وظیفه دیگری داشتیم: پیدا کردن آنها و پایین آوردن آنها.

همه کیسه های خواب آنها را جمع می کنیم و به سمت طوفان می رویم. Matěj یک گروه پیام گارمین ایجاد کرد و موقعیت ما را به صورت آنلاین قابل ردیابی کرد. او بیشتر از من متوجه شد که ما به سمت دردسر واقعی می رویم.

من دوستانی در آن بالا دارم – “بچه ها”، “هرمانوس” من. من چیزی ثبت نام نکردم

برای اولین بار در زندگی ام سریعتر از متی بودم. در ذهنم می دانستم که آنها آنجا هستند، یخ زده و خسته اما زنده هستند و ما تنها شانس آنها هستیم.

در این شرایط من هر صعودم را می چرخاندم. من هرگز ادامه نمی دهم. اما حالا به من مربوط نمی شد. در مورد پسرها بود. لحظه ای که ما تسلیم شویم، آنها فرصتی نخواهند داشت.

ما به بالای کمپ 2، تا ارتفاع 6000 متری رسیدیم، اما هیچ جایی نبود. درست قبل از نیمه شب بود. فقط یک طوفان، برف، دمایی که من تخمین می زنم حدود منفی 30 درجه باشد، و هیچ نشانه ای از پسرها نیست.

در این زمان می دانستم که اوضاع خیلی بد است. هیچکس در این هوا حتی یک ساعت هم زنده نمی ماند. ماتیسک به دلیل خطر سقوط بهمن بسیار می ترسید که پایین بیاید و اصرار داشت که در کمپ 2 بمانیم و به نوعی با آن همه کیسه خواب بیرون بنشینیم. می دانستم اگر بمانیم در عرض یک ساعت می مردیم. بالاخره متقاعدش کردم که باید بریم پایین. حدود 50/50 بود. اما ماندن در آن بالا احساس 90/10 بود.

فرود وحشتناک بود. به هر طرف که نگاه می‌کردیم زمین‌های بهمنی بود، با سراک‌های غول‌پیکر تقریباً در تمام مسیر. دید تقریبا صفر بود و مسیرهای ما پوشیده از برف بود. با این حال، فرشته نگهبان ما دوباره در حال انجام وظیفه بود و ما را به پایین هدایت کرد. حدود ساعت 3 صبح روز چهارشنبه 15 جولای به کمپ 1 باز می گردیم. من واقعاً آنجا از نظر روحی و جسمی شکست خوردم. کمی به داخل چادر خزیدیم و منتظر اولین گروه از امدادگران داوطلب شدیم که همانطور که می‌دانستیم از پناهگاه در راه بودند.

حتی در چادر و کیسه خواب، 700 متر پایین تر، هوا وحشتناک بود و اینجا بود که ماتیسک به من گفت که ما یکی هستیم – همه. او ما را از روی آن شکاف نجات داده بود و من با اصرار به پایین رفتن این کار را انجام داده بودم.

جستجو ادامه دارد

اولین تیم نجات کمی پس از طلوع آفتاب، ساعت 6 صبح به کمپ 1 رسید. در مجموع پنج نفر بودند، سه رهبر و دو رهبر نامزد، و در میان آنها دوست خوب من، شیمون، که تنها کسی بود که از شائول به من نزدیکتر بود. این همه بود. ما تمام اطلاعاتی که داشتیم را منتقل کردیم و اجازه دادیم سوار شوند. قرار بود به پناهگاهی برویم که قرار بود تیم‌های دیگری در آنجا فرستاده شوند: یکی برای ایجاد پایگاه در کمپ 2، دیگری در کمپ 1. ظاهراً افراد زیادی می‌آمدند.

متأسفانه ما در پرو بودیم که همه چیز درست کار نکرد. ما تیم را در کمپ 1 زیر یخچال ملاقات کردیم – پنج نفر، همه دوستان، کوهنوردان و داوطلبانی از پرو، کلمبیا، اسپانیا و جمهوری چک. هیچ تیمی در کمپ 2 نیامده است و در واقع هرگز وجود نداشته است. پنج پسر بالا در اواخر عصر وسایل خود را جمع کرده بودند و برای کمک به دوستان نیازمند از هوآراز حرکت کرده بودند. در یک فشار آنها به بیش از 6000 متر صعود کردند. اما به دلیل عدم پشتیبانی و شرایط موجود در آنجا، آنها مجبور شدند بعد از ظهر به عقب برگردند و به کمپ 1 بروند. این اساساً به هر شانس واقعی برای زنده یافتن پسران پایان داد. من شخصاً در کمپ 2، که در تلاش برای یافتن آنها به آن صعود کرده بودیم، می دانستم که تقریباً هیچ شانسی وجود ندارد.

هرج و مرج و بیهودگی

از آن زمان، هرج و مرج بزرگی در سراسر سازمان امداد و نجات وجود داشته است. همانطور که قبلاً اشاره کردم، پرو خدمات نجات کوهستانی ندارد. بدون هلیکوپتر نجات، بدون امدادگر، بدون سیستم، بدون پروتکل، بدون شخص تعیین شده مسئول هیچ هماهنگی. همه اینها از طریق گروه واتس اپ که Matěj وقتی به سراغ پسرها رفتیم ایجاد کرد. همه چیز بر اساس داوطلبان، دوستان، راهنماها و اعضای خانواده انجام شد.

در نهایت پلیس، پلیس هایلند (Policía de Alta Montaña) و ظاهراً حتی ارتش برای کمک به آن ملحق شدند. اما کمک آنها فقط شامل انتقال داوطلبان با هلیکوپتر از شهر کراز به پناهگاه در ارتفاع 4650 متری بود که اولین هلیکوپتر 24 ساعت پس از تماس رسمی برای کمک به پرواز درآمد. علاوه بر این، او برای ارزیابی وضعیت، خالی از زمین بلند شد، اما متوجه شد که یک هلیکوپتر پلیس دیگر چند روزی است که روی «بالگرد» کنار پناهگاه نشسته و بد پارک شده است و خلبانانش می‌ترسیدند با آن بلند شوند.

در نهایت، برخی از حمل و نقل به سمت بالا انجام شد، اما تنها در روزهای بعد به طور موثر. اگر کسی آن پایین می‌توانست آن را هماهنگ کند، می‌توانست در همان روز اول جستجو (15 ژوئیه) صف داوطلبان را با یک گله الاغ به کمپ بیس بفرستد و خیلی زودتر از آن‌که منتظر بماند تا روز بعد ببینند آیا کسی می‌تواند جایی در هلیکوپتر پیدا کند یا خیر.

کل نجات و متعاقباً جستجو توسط داوطلبان و خانواده ها هدایت شد. آنها شرکت های خصوصی را با پهپادهای پیشرفته استخدام کردند، همه چیز را هماهنگ کردند، عمدتاً با پلیس، آنها هر کاری که ممکن بود انجام دادند. من خودم با دو داوطلب چند روز بعد به نقطه ای درست بالای کمپ 1 برگشتم تا جستجوی پهپادهای بیشتری انجام دهم – بدون موفقیت. منطقه ای که تمام سرنخ ها به پایان رسید – سیگنال های GPS، محل آخرین عکس ها، اشاره آخرین آهنگ ها و غیره – حدود 6500 متر است. کمپ 1 در ارتفاع 5300 متری قرار دارد و اکثر پهپادها نمی توانند تا این ارتفاع و آن فاصله پرواز کنند. فقط پهپادهای پیشرفته پلیس می‌توانستند، و خلبان‌های باتجربه‌ای نداشتند که بخواهند ریسک کنند. رفتن به بالاتر به دلیل شرایط کوه امکان پذیر نبود. پس بن بست در نهایت فیلمی از منطقه مشکوک به دست آمد، اما هیچ اثری از پسران وجود نداشت.

چه اتفاقی افتاد

پس از کار تقریباً کارآگاهی بسیاری از دوستان – با استفاده از سیگنال GPS ساعت خود به درخواست گارمین HQ، فیلم از پهپادهای خصوصی و پلیس، به علاوه فیلم راهنماهایی که تمام مسیر را در طول جستجو پیاده روی کردند، اطلاعاتی از ما و عکس‌های اخیر پسران – به نظر می‌رسد که پسرها به معنای واقعی کلمه چند متری ایستگاه ما را از دست داده‌اند و در هنگام عبور از پل برفی از روی پل غول‌پیکر.

وقتی برای اولین بار این گزارش را نوشتم، از آخرین باری که پسرها را دیده بودم، از آخرین باری که با آنها صحبت کرده بودم، بیش از سه هفته می گذشت. امروز هنوز چیزی پیدا نشده و به نظر من پیدا کردن چیزی سخت خواهد بود. مقیاس همه چیز در Waskaran کاملاً پوچ است: شکاف های چند صد متری عرض و عمیق، سراک هایی به اندازه بلوک های آپارتمانی… البته اینجا هیمالیا نیست و شبیه آن نیست. Huascarán شبیه دو مرد چاق تنبل است که کنار هم دراز کشیده اند. اما مراقب این موضوع باشید. این کوه شیطانی و خصمانه است و اگرچه روی کاغذ دشوار نیست – مسیر معمولی طبق گزارشات، فقط AD/AD+ طبقه بندی شده است اسکودو D-این یک بازی نیست. شما در هر مرحله برای زندگی خود بازی می کنید.

درس ها و توصیه های ما

فکر نمی کنم نه ما و نه پسرها اشتباه اساسی مرتکب شدیم. فقط من و ماتیسک شانس زیادی داشتیم، در حالی که پسرها کمی کمتر.

• من فکر می کنم برای مردم مهم است که بدانند امداد و نجات کوهستان چگونه کار می کند – یا بهتر است بگوییم اینجا کار نمی کند – در وضعیتی که در آن هستند. در پرو، باید به خاطر داشته باشید که اساساً در آنجا تنها هستید. شما باید تنها به شرکای خود تکیه کنید و درک کنید که ما در کوه های آلپ نیستیم که در آن یک هلیکوپتر در کوتاه ترین زمان با شما باشد. او اینجا نمی آید چون رفته است.
• گارمین یا سایر ارتباطات ماهواره ای: تقریباً همه کوهنوردان اروپایی در حال حاضر از آن استفاده می کنند که بسیار عالی است. اما تا اینجا بود که متوجه شدیم پوشیدن آن برای همه چقدر مهم است. اگر من در آن شکاف با یک inReach در بسته‌ام لنگان ول می‌مانم و متی بدون آن بالا می‌ماند، چگونه می‌توانست درخواست کمک کند؟ ما هر دو یکی داشتیم، اما پسرها اصلا نداشتند. در شرایط آنها، احتمالاً به آنها کمک نمی کند، اما نکته ای برای آینده است. علاوه بر پوشیدن یکی از آن‌ها، اکنون فکر می‌کنم مهم است که همیشه ردیابی زنده داشته باشیم و کسی را در شهر داشته باشیم که مراقب آن باشد. یک جزئیات کوچک مانند این اغلب می تواند تعیین کننده باشد.
• رادیو: بسیاری از ما در حال حاضر از آنها استفاده می کنیم. اما هر چند وقت یک‌بار یکی را در کلبه رها می‌کنید و نه تنها با شریک طناب‌زنی‌تان، بلکه اگر یکی از تیم‌های دیگر دارید، آن را جفت می‌کنید؟ دست روی قلبم، تقریباً هرگز انجام ندادم. مال من همیشه طوری تنظیم شده بود که فقط با سر دیگر طناب ارتباط برقرار کند.
• شما کاملاً تمام اطلاعات تماس یکدیگر را در گروه دارید. این کافی نیست که شریک زندگی شما آنها را داشته باشد. ما این کار را نکردیم. یا بهتر است بگویم همه آنها را داشتم اما تلفنم را گم کردم. خدا را شکر یک پیام برای آلنکا کافی بود و او شماره های ساول، چیچو و آرتی را فرستاد. اما او ممکن است آنها را نداشته باشد.
• باتری های پشتیبان برای همه چیز یا پاور بانک ها.
• و سپس، البته، برای صعود آماده باشید: از نظر فیزیکی، فنی، ذهنی – و همچنین یک برنامه داشته باشید. دقیقاً بدانید که چه زمانی می خواهید حرکت کنید، کجا باید باشید، ضرب الاجل هایی را برای ایستگاه های صعود تعیین کنید و یک برنامه اضطراری در ذهن خود داشته باشید. همه اینها را در گروه بحث کنید.

من این داستان را برای احساسات گرایی نمی نویسم. این فقط یک داستان واقعی با یک پایان تراژیک است. اگر حداقل چند نفر از شما چیزی از آن بگیرید – در حالت ایده آل یک درس – به هدف خود رسیده است. همانطور که همه ما می دانیم، کوه ها می دهند، اما گاهی اوقات می گیرند. متأسفانه، ما قبلاً می دانیم که این یک عبارت خالی نیست، بلکه حقیقت سختی است.

یادداشت سردبیر: این گزارش سفر با اجازه نویسنده از چک اصلی به انگلیسی ترجمه شده است. نام مکان ها و اصطلاحات محلی (La Garganta، El Escudo، refugio، Huaracino، pollo a la brasa) از اسپانیایی اصلی ترجمه نشده اند.