دونوان رایس تقریباً به طور تصادفی وارد پیاده روی شد. در حال حاضر در خارج از منزل، او مسیرهای طولانی را برای صعود به تمام 53 کوه از 14000 کوه کلرادو (کوه های بیش از 14000 فوت یا 4267 متر) تکمیل کرد. او در حین تحقیق در مورد کدام قله ها نیاز به کمپینگ شبانه داشت، متوجه شد که پیاده روی برخی از مردم همچنان ادامه دارد.
رایس توضیح داد: “من فکر می کردم، هیچ راهی وجود ندارد که کسی از مکزیک تا کانادا پیاده شود. این فقط مضحک است.” “من عاشق این ایده شدم.”
از آنجا سراشیبی لغزنده بود. ابتدا مسیر Pacific Crest Trail (PCT) از مرز مکزیک در کالیفرنیا به مرز کانادا در بریتیش کلمبیا آمد. او سپس مسیر Continental Divide Trail (CDT) را طی کرد و کوه‌های راکی را از نیومکزیکو تا مرز مونتانا و کانادا دنبال کرد. قبل از اینکه متوجه شود، او یک نام دنباله دار داشت – مرد یخی – و در اقتصاد گیگ کار می کرد تا وقت خود را برای ماجراجویی در بیابان آزاد کند.
اما اینجاست که شیب لغزنده اکثر مردم یکنواخت می شود. پیاده روی 4988 کیلومتری CDT به همان اندازه که بسیاری از ما می توانیم تصور کنیم، پروژه ای دشوار است. اما برای رایس، فقط دریچه‌های سیل را باز کرد. او مجذوب همه چیز خارج از مسیر بود، مخصوصاً برآمدگی‌ها و کوه‌هایی که در ایالت زادگاهش کلرادو عبور کرده بود.
او به ExplorersWeb گفت: “همه این چیزها وجود دارد که CDT به آنها ضربه نمی زند زیرا از شکاف قاره ای پیروی می کند.” “بنابراین وقتی به انتهای بخش کلرادو رسیدم، حدود 700 مایل، فکر کردم، مرد، اگر یک نسخه 2000 مایلی از این وجود داشت، این پیاده روی رویای من بود. فقط این وحشیگری بی وقفه و بی امان که کلرادو است.”
کلرادو دارای 14000 دقیقه قله، اما همچنین بیابان است. عکس: برنج دونوان
اول مسیر زیبایی
رایس به فکر یک تور عظیم در ایالت افتاد. ایده او این بود که مسیرهای موجود را به هم متصل کند و در صورت لزوم مسیرهای جدیدی را شکل دهد.
او توضیح داد: “من پین های زیادی را در مناطقی در کلرادو که می خواستم از آنها بازدید کنم، انداختم، سپس یک لایه زمین های عمومی را روی نقشه کشیدم تا ببینم چگونه می توانم مناطق را به هم وصل کنم.” “سه فلسفه اصلی طراحی زیبایی، وسعت و حماسه بود. من می خواستم مناظر زیبا را ببینم، می خواستم تا آنجا که ممکن است تنوع کلرادو را پوشش دهم، و می خواستم نمادین ترین و حماسی ترین مسیر ممکن را طی کنم.”
برخلاف مکان‌هایی مانند بریتانیا، در کلرادو «حق پرسه زدن» وجود ندارد، بنابراین اتصال مسیر برای جلوگیری از زمین‌های خصوصی دشوار بود. گاهی اوقات، او مجبور بود قطعاتی از زمین عمومی و بخش‌هایی از مسیرهای پیاده‌روی را به «بدترین شکل» با سفرهای کوتاه جاده‌ای که به نظر می‌رسید مالکیت خصوصی پیشرفت را متوقف می‌کند، به هم وصل کند.
همانطور که او به سمت قله‌های کوهستانی و پارک‌های ملی می‌رفت که می‌خواست کاوش کند، مسیر او به ارتفاع 3000 کیلومتری افزایش یافت. مسیر او اکنون شامل تمام 11 جنگل ملی کلرادو، سه پارک ملی، 13 جنگل 14000 و 47 جنگل 13000 است.
رایس اذعان می کند: «این مسیر کارآمدی نیست. شما می توانید کل محیط کلرادو را پیاده روی کنید و سپس مسیر کلرادو را طی کنید [an existing 885km trail from Waterton Canyon near Denver to Durango]، و پس از آن هنوز کیلومترها باقی مانده است [to complete the loop]”
بزرگراه بزرگ کلرادو. عکس: برنج دونوان
آزمایش جاده بزرگ کلرادو
این مسیر روی کاغذ حماسی به نظر می رسید، اما رایس هنوز باید ثابت می کرد که واقعاً می توان آن را انجام داد. پس از ماه‌ها برنامه‌ریزی، رایس در 14 مه 2026 از پارک ملی گانیسون راهی مسیر بزرگ کلرادوی خود می‌شود. او بسیار سبک سفر می‌کند و تنها 6 پوند وسایل حمل می‌کند و به جای کیسه خواب، فقط یک لحاف و به جای چادر یک برزنت دارد.
رایس گفت: «من می‌خواستم به اندازه کافی سبک باشد تا بتوانم در هنگام انجام این انتقال‌های فنی در کوه‌ها چابک باشم. سبک سفر عاقلانه بود. مسیر بزرگ کلرادو رایس، با کوهنوردی زیاد و زمان طولانی در ارتفاع، چالش برانگیز است.
“محل اصلی ممکن است بین بیلی و پارک ملی کوه راکی باشد. شما از میان طبیعت کوه ایوانز، دو 14000 نفری عبور می کنید، از چند 13000 دقیقه به محدوده Front Range و سپس Tenmile Range و سپس محدوده Gore کاملا وحشیانه می پرید.”
رایس 141 روز را صرف ردپایی کرد و در نهایت در 1 اکتبر پس از 3252 کیلومتر به پایان رسید. اگرچه او مسیر را به عنوان “قطعاً برای مبتدیان نیست” توصیف می کند – به دلیل فراوانی زمین های ناهموار، ناوبری خارج از مسیر و مسیریابی – این مسیر به هیچ مهارت کوهنوردی نیاز ندارد.
او می گوید: «برای من، نقطه شیرین واقعی کدنویسی درجه سه است. وقتی به کلاس چهارم می‌رسی، واقعاً ترسناک می‌شود، و من از کلاس پنجم تحمل صخره‌نوردی واقعی را نداشتم.»
با این حال، او یک تبر یخ، میکرو سنبله، گتر برفی و یک کلاه ایمنی سبک برداشت تا از سقوط سنگ ها محافظت کند. او همچنین تلاش کرد تا مسیر را برای ایجاد آرامش بین چالش‌برانگیزترین بخش‌ها، ایجاد کند، و به مسیر حرکت جزر و مد می‌دهد و به کوهنوردان بالقوه زمان استراحت می‌دهد.
تراورس از بالارد به لا جونتا. عکس: برنج دونوان
یک بخش را امتحان کنید
به طور کلی، تمرکز آن بر زیبایی منظره بیش از دشواری ساختگی کمک کرد تا مسیر تا حدودی در دسترس باشد. این مهم است زیرا رایس امیدوار است که سایر کوهنوردان نیز این کار را انجام دهند. او در حال ساخت وب سایتی است که مسیر را، بخش به بخش، با مختصات GPS ترسیم می کند تا به کوهنوردان کمک کند تا بهترین مکان ها را برای کمپ یا مسیرهای جایگزین بسته به شرایط مسیر پیدا کنند. این مسیری از ماه می تا اکتبر است، اما رایس تاکید می‌کند که انتظار شرایط عالی برای چهار ماه و نیم غیرواقعی است.
رایس توضیح داد: «این یکی از آن مسیرهایی است که در آن باید یک نجات اتفاق بیفتد. “شما باید یک مسیر کم ارتفاع یا یک مسیر جایگزین را انتخاب کنید. امیدوارم در آینده برخی از مناطق را بازبینی کنم و برخی از آن مسیرهای جایگزین را ایجاد کنم.”
او قصد دارد تا پایان سال تمام 29 بخش مسیر اصلی را به طور کامل در وب سایت The Great Colorado نقشه برداری کند. این یک پروژه بزرگ است، تقریباً به اندازه خود پیاده روی.
“من باید ببینم واقعاً چند نفر تلاش خواهند کرد. مردم می توانند بخش هایی را انجام دهند. من دوست دارم گردشگران بیشتری این کار را انجام دهند، اما چالش بزرگ این است که فکر می کنم بیشتر گردشگران به این موضوع نگاه می کنند و فکر می کنند که این بالاتر از حقوق من است.”
قلعه ها، کلرادو عکس: برنج دونوان
مراحل بعدی
پس از تکمیل وب سایت، سطح علاقه او ممکن است مراحل بعدی او را تعیین کند. “من نمی‌دانم برای چه سطحی از رسمیت‌شناسی می‌خواهم تلاش کنم. آیا می‌خواهم آن را مدون کنم؟ یا باید غیررسمی بماند و فقط یک کار جالب باشد که کسی انجام داده و اطلاعاتی درباره نحوه انجام آن توسط خودتان منتشر کرده است.”
صرف نظر از اینکه مسیر بزرگ کلرادو او به رسمیت شناخته شده CDT یا PCT شود یا خیر، رایس چیزی منحصر به فرد نوشته است، و در دنیایی پر از بازسازی ها و کپی برداری ها، که آن را خاص می کند.
برنج از کوه Ulysses S. Grant به دریاچه جزیره نگاه می کند. عکس: برنج دونوان
