جایزه Piolets d’Or کوهنوردی چقدر اخلاقی است؟

وقتی فهمیدم در مراسم اسکار کوهنوردی شرکت خواهم کرد، به این نکته اشاره کردم که لباس های رسمی را بسته بندی کنم. Piolets d’Or یا Golden Ice Axes چیز بزرگی است. فرصتی نادر برای ایجاد شغل در زندگی یک کوهنورد حرفه ای. کسب این جایزه می تواند یک آماتور قوی را به عضوی تمام عیار از نخبگان کوهنوردی جهان تبدیل کند. امسال به دریافت‌کنندگانی پیوستم که به وجد آمدند تا مکان‌های کوچک کوهستانی خود را ترک کنند تا در بزرگترین مراسم اهدای جوایز در کوهنوردی شرکت کنند.

Piolets که در سال 1992 تأسیس شد، یک مأموریت قابل احترام دارد: ترویج مسیرهای چالش برانگیز جدید به سبک آلپاین در کوه های بزرگ جهان. اما این جایزه در طول این سال ها با انتقادهای زیادی مواجه شده است. یان پارنل، اسطوره بریتانیایی، پس از رد نامزدی پیولت خود در سال 2006، بعداً نوشت: کوهنورد: «آیا می توان در یک تعقیب اساساً غیرقابل اندازه گیری یک برنده انتخاب کرد [like alpinism]؟” برخی دیگر گلدن پیولز را به دلیل پاداش دادن به کوهنوردانی که اخیراً در کوه جان خود را از دست داده اند، و همچنین به خاطر حفظ یک خط ذهنی در مورد آنچه که سبک کوهنوردی خوب در نظر گرفته می شود، محکوم می کنند.

من خودم گاهی اوقات از پیولتس انتقاد کرده ام، به خصوص پس از شنیدن صحبت های یک کوهنورد معروف که می خواست از چیزی که ارزش دریافت جایزه را دارد، صحبت کند. وقتی به کسی فکر کردم که با یک تبر یخی طلایی که از بالا به آنها طعنه می‌زند، با زمین‌های مختلط غیرعادی در ارتفاع بالا برخورد می‌کند، لرزیدم.

چند هفته پیش برای مراسم امسال در Saint-Christophe-en-Oisans فرانسه به این منتقدان و تعصبات خودم در پرواز اقیانوس اطلس فکر کردم. بدیهی است که جایزه جنبه تاریکی دارد. اما در سال 2026 نیز اهمیت فزاینده‌ای پیدا می‌کند. اخیراً شاهد تسلیم شدن سنگنوردی حرفه‌ای در برابر فشارهای حمایت مالی و مشارکت در رسانه‌های اجتماعی هستم – عملکرد فیزیکی تنها یکی از شاخص‌های ساختن حرفه یک کوهنورد مدرن است.

در این منظره جدید، ما برخی از کوهنوردان را می بینیم که مشتاق به درآمدزایی سریع هستند. دیگران صعودهایی را برای جلب رضایت حامیان مالی احتمالی یا جلب توجه آنلاین انجام می دهند. در برخی موارد، این به عنوان یک کلاهبرداری تمام عیار تحقق می یابد. در دیگر دروغ های سفید خیالی در مورد آنچه که یک “اجلاس” را تشکیل می دهد.

از طریق این دریچه، Piolets d’Or نهادی را نشان می دهد که به تدریج ضروری می شود. در 34 سال گذشته تقریباً هر سال، گروهی متنوع و چرخشی از کوهنوردان افسانه‌ای، انبوهی از دستاوردهای جدید سنگنوردی را غربال کرده‌اند. آنها با کنار گذاشتن پرزهای بازاریابی و تلاش های ناموفق مسیر، قله های واقعی کوهنوردی را برای سال به دنیا معرفی می کنند.

می خواستم بدانم: آیا خوبی های «پودل های طلایی» بر بدی اش بیشتر است؟

چرا برخی از کوهنوردان از Piolets d’Or انتقاد می کنند؟ یک داستان کوتاه

عدد مفرد پیولت d’Or اولین بار برای شناسایی بزرگترین صعود آلپ در سال گذشته به فضا پرتاب شد. به سبک واقعی اسکار، در افتتاحیه Piolet، همه نامزدهای احتمالی به یک مراسم خصوصی دعوت شدند که در آن برنده مجرد برای اولین بار در مقابل چندین هزار نفر خوانده شد.

پل رامسدن، کوهنورد بریتانیایی، یکی از اعضای هیئت داوران امسال، از روزهای اولیه پیولت به من گفت: «این یک آشفتگی بود. او و هموطن خود میک فاولر در سال 2003 به این مراسم در پاریس دعوت شدند، زمانی که صعود آنها به سیگونیانگ (6250 متر) در چین در حال انجام بود. رامسدن گفت: “ما همه روی صحنه رفتیم و آنها نام من و میک را خواندند و یک تیم فرانسوی در کنار ما گریه کردند.”

دین پاتر آمریکایی نیز در صحنه حضور داشت و برای صعود انفرادی برج های پاتاگونیا سرو توره و فیتز روی رقابت می کرد. رامسدن به یاد می آورد که وقتی به او نادیده گرفته شد، عصبانی شد. پاتر بر سر برگزارکنندگان فریاد زد و از او پرسید که چرا به او گفته‌اند که تمام راه را به اروپا پرواز کند تا برای جایزه‌ای که می‌دانستند هرگز نخواهد گرفت، روی صحنه بایستد.

بعداً در همان شب، در نشانه‌ای از درمان زودهنگام Piolet d’Or، یک مهمانی ویژه خارج از محل برای جشن گرفتن پیروزی Ramsden و Fowler برگزار شد. رامسدن در حالی که تبر یخ طلایی خود را در دست داشت، به یاد می آورد که در مراسم بعد از مهمانی حاضر شده بود، اما یک جسارت کننده جلوی او را گرفت. یک کد لباس در باشگاه وجود داشت و رامسدن مربی پوشیده بود. رامسدن خندید: «بنابراین اجازه ورود به مهمانی خودمان را ندادند.

Piolet d’Or از سال 1992 تا 2007 به طور مداوم اجرا شد، زمانی که انتقادات فزاینده به اوج خود رسید. برجسته‌ترین آنها مربوط به کوهنورد اسلوونیایی مارکو پرزل بود که پس از صعود به چومو لهاری (7326 متر) در مرز تبت به رویداد امسال دعوت شد. او به آرامی به روی صحنه رفت، مکثی طولانی کرد، سپس از پذیرش جایزه خود امتناع کرد و توضیح داد که چرا فکر می‌کرد پیولتو با دیدگاه او در مورد کوهنوردی مخالف است. پرزل بعداً نوشت: “مقایسه صعودهای مختلف بدون نوعی دخالت شخصی امکان پذیر نیست و حتی در آن زمان نیز دشوار است.” سال گذشته در آلاسکا، پاتاگونیا و تبت صعود کردم.

پرزل و دیگران به طور فزاینده ای از نحوه قرار دادن پیوله طلایی کوهنوردان در مقابل یکدیگر ناراحت شدند. با تنها یک برنده، بقیه از نظر آنها بازنده شدند. روحیه کوهنوردی چنین نبود.

سازمان دهندگان این مراسم را در سال 2008 لغو کردند و برای تجدید نظر در آن عجله کردند. یک سال بعد، پس از تغییرات پرسنلی و اختلاف نظرهای زیاد، نسخه جدیدی از Piolet ظاهر شد که با منشور به روز شده تکمیل شد. حالا جمع پیولتی سبک صعود آسان، خودکفایی، دشواری فنی و مدیریت خطر عینی را پاداش می دهد. مهم‌تر از همه، پیولت‌ها نگرش جمعی‌تری را اتخاذ کردند. هرکسی که نامزد این جایزه شده بود، پیولت طلایی دریافت کرد.

خوب؟

مراسم امسال خالی از درامی بود که گذشته پیولت را مخدوش کرد. هیچکس فقط برای رد جایزه روی صحنه نرفت. هیچ تیم فرانسوی در حال اشک نبود و – تا آنجا که من می توانم بگویم – هیچ حس برتری مشکوکی در بین برندگان جایزه وجود نداشت. گروهی از کوهنوردان با کفش‌های کتانی و کت‌های نواری بودند که کمی بیشتر شراب قرمز می‌نوشیدند.

پل رامسدن، که 57 سال سن دارد، طی سال‌ها در بسیاری از این مهمانی‌های یک هفته‌ای شرکت کرده است، پنج بار به عنوان دریافت‌کننده – بیشتر از هر کوهنوردی – و بارها به عنوان داور. علیرغم انتقاداتی که در طول سال ها دریافت کرده و تجربه دلخراش خود در سال 2003، او اکنون یکی از حامیان افتخارآفرین گلدن پیولز است.

او با استناد به تیم‌های بزرگ با مجموعه‌های پیچ و مهره‌ها و صدها متر طناب ثابت، که تقریباً مطمئناً با عزم و اراده صنعتی کافی موفق خواهند شد، به من گفت: «من سبک وحشتناکی از کوه‌نوردان در برخی از نقاط جهان می‌بینم. “با پاداش دادن به صعودهای سبک آلپاین، ما در واقع به دریافت کنندگان پاداش نمی دهیم. ما به بقیه جامعه کوهنوردی نشان می دهیم که سبک “خوب” چیست.” در عمل، این به این معنی است که اگر یک کوهنورد مهارت بالا رفتن از دیواری که صعود نکرده است را با همان سخت افزاری که می تواند روی یک صخره قرار دهد را نداشته باشد، باید هدف را به نسل آینده کوهنوردان بسپارد که می توانند.

یکی از کوهنوردان، که مایل بود ناشناس بماند، اما قبلاً نامزد دریافت پیولت شده بود، تأکید کرد که هر تصوری از سبک کوهنوردی “خوب” چقدر شکننده و ذهنی است. در یک مکالمه تلفنی با من، آنها اشاره کردند که چگونه هیئت داوران Piolets صعود با چکمه های عایق و گربه های فوق سبک با هوش Google-Earth را یک سبک کوهنوردی “خوب” می دانستند، اما حمل چند طناب اضافی را برای اصلاح بخش هایی از مسیر با فرم ضعیف در نظر گرفتند. هیئت داوران صعود در یک تیم سبک دو نفره را بیان حسادت‌انگیز خودکفایی کوهستانی می‌دانند، اما یک تیم پنج یا شش نفره قدیمی و ناراحت‌کننده است.

حتی اکسپدیشن‌های کم‌نظیر و مینیمالیستی هیمالیا نوردی این روزها نیازمند صنعت کلبه‌ای از منابع هستند: پروازهای بین‌المللی، تورهای اتوبوس، باربرها، چادرهای آشپزی، ده‌ها هزار دلار تجهیزات – این فهرست ادامه دارد. تصمیم گیری در مورد مقدار «درست» منابعی که یک اکسپدیشن باید استفاده کند، علمی نادقیق است که هیئت داوران Piolets هنوز در مورد آن هستند.

سگ نگهبان کوهنوردی

سباستین پلتی، کوهنورد استرالیایی-آرژانتینی، برنده امسال پیولت، به من گفت: «فکر می‌کنم این عالی است که ما یک هیئت حاکم نسبتاً عینی داریم که تصمیم می‌گیرد چه چیزی برای کوهنوردی خوب است.» مانند من، پلتی متوجه شده است که کوهنوردان حرفه ای به دروغ ادعای یک مسیر “جدید” را برای حامیان مالی خود و جهان دارند.

سال گذشته در مورد یکی از آن مسیرهای به اصطلاح جدید در جیریشانکا (6094 متر)، در کوردیلا هوآیواش در پرو نوشتم. سه کوهنورد بسیار مشهور اروپایی حدود هزار متر از زمین جدید را به خط الراس بالای کوه صعود کردند. در بالا، ستون برف فشرده نشده – جوهره کوه – برای تیم بسیار دشوار بود. آنها آزاد شدند. چند روز بعد، کوهنوردان و حامیان آنها توپو را برای این مسیر جدید دور و دراز گچ زدند و یک خط قرمز روشن ترسیم کردند که در “قله شرقی” جیریشانکا متوقف شد. قله شرقی وجود ندارد و هرگز مقصد نهایی کوه در نظر گرفته نشده است. این یک دست انداز کوتاه در یک منظره عمودی است که حداقل شش پله زیر قله واقعی جیریشانکا قرار دارد.

زمانی که من این مقاله را نوشتم، برخی از مردم آن را موفقیت آمیز نامیدند. فکر می‌کردم به راحتی به کوهنوردان می‌روم. بنابراین هنگامی که Piolets d’Or “فهرست طولانی” صعودهای شاخص خود را برای سال 2025 در اوایل سال جاری اعلام کرد، من آن را بررسی کردم تا ببینم کدام مسیرها به موفقیت رسیده اند. (همه صعودهای فهرست شده در فهرست نهایی Piolets d’Or در لیست نهایی قرار نمی گیرند. هدف این فهرست شناسایی همه صعودهای جدید آلپاین است که به سبک خوب انجام شده اند.)

جیریشانکا تیم “اجلاس قله شرقی” در بخش پرو غایب بود. هیئت منصفه حتی در مسیر تلاش های خود نیز حضور ندارند. اما همچنین در فهرست طولانی پرو، در همان محدوده Huaihuach، مسیری در کوهی بود که من در مورد آن چیز زیادی نشنیده بودم، توسط کوهنوردانی که بسیار کمتر از همتایان خود در پایین دره شناخته شده بودند. طول آن تقریباً به اندازه مسیر Jirishanca بود و به همان اندازه دشوار بود، اما به بالای Yerupajá Grande (6635 متر) و پایین سمت مخالف کوه رفت. کوهنوردان آن را صدا زدند ماهیت نامزدی، و بالاترین جایزه در رشته کوهنوردی به آنها اهدا شد.