بین 23 و 27 اکتبر، الکساندر پارفنوف و الکساندر سمنوف از روسیه مسیر جدیدی را در مسیر 6895 متری لوناگ ری در رولوالینگ هیمال در مرز نپال و تبت کشف کردند. آنها بعد از قله که طبق برخی منابع 6907 متر ارتفاع دارد به عقب برگشتند.
این دو از تکیه‌گاهی که قبلاً کشف نشده بود از توده لوناگ ری رو به جنوب شرقی بالا رفتند. خط به قله جنوب شرقی ختم می شد. این شامل صخره‌نوردی مختلط و صخره‌نوردی تا M6، بخش‌های کمکی از A2-A3، یخ تا WI5-WI6 در مکان‌ها و بخش‌های طولانی از برف شیب‌دار با حفاظت محدود بود.
به گزارش gore-ljudje.net، آنها یک گوه در انتهای نردبان گذاشتند و از آنجا شروع به پرتاب کردن کردند و در 28 اکتبر به پایه دیوار رسیدند. این دو به دلیل طوفان قریب الوقوع و مشکلات بهداشتی قبل از قله برگشتند. منطقه قله پیچیده – چندین قله و ویژگی های خط الراس به هم متصل شده اند – همچنین در مورد نزدیک شدن آنها به قله اصلی تردیدهایی ایجاد کرد.
حتی بدون رسیدن به قله، اکتشاف قابل توجهی از یک ویژگی مهم و صعود نشده در یک قله دورافتاده بود.
خط جدید کشف شده توسط Parfenov و Semenov. عکس: الکساندر پارفنوف
تاریخچه کوهنوردی
لوناگ ری، بلندترین قله در توده لوناگ، مدت هاست که یکی از بلندترین قله های صعود نشده در نپال بوده است. توجه اولیه به این توده وسیع‌تر پس از اینکه جو پوریر و دیوید گوتلیب اولین صعود از جوبو رینجانگ را از طریق جبهه جنوبی آن در سال 2009 انجام دادند، به 6778 متری همسایه‌اش معطوف شد.
در همان سال، یک تیم به رهبری سوئیس به سرپرستی استفان شافتر تلاش کرد تا خطوطی را در منطقه از جمله مسیرهای لوناگ I ایجاد کند، اگرچه ادعاهای آنها در مورد قله های توده بعداً مطرح شد. با شک و تردید مواجه شد مجله آمریکایی آلپاین.
در پاییز 2010، یک تیم فرانسوی شامل مکس بلویل، ماتیو دتریه، ماتیو مینادیر و سباستین راتل از جبهه جنوب شرقی لوناگ ری صعود کردند. مسیر آنها، در را ببند (1200 متر، IV/5 F5)، در یک فشار سه روزه به سبک آلپاین با دو بیواک تکمیل شد. آنها به یک قله متمایز جنوب شرقی (6812 متر تا 6830 متر) در خط الراس طولانی که Lunag I را به Jobo Rinjang متصل می کند، رسیدند. در این مرحله آنها خسته شده بودند و تراورس کوتاه باقی مانده را به سمت قله اصلی بالاتر ادامه ندادند. این تنها مسیر اصلی تکمیل شده در توده لوناگ اول قبل از اولین صعود قله واقعی است.
از صعود اخیر لوناگ ری. عکس: الکساندر پارفنوف
آزمایشات لاما و آنکر
سپس توجه به یال غربی و جبهه جنوب غربی قله اصلی معطوف شد. در نوامبر 2015، کونراد آنکر و دیوید لاما به سبک آلپاین تلاش کردند قبل از عقب نشینی به دلیل پیچیدگی غیرمنتظره خط الراس، به نقطه مرتفعی در حدود 300 متر زیر قله رسید.
آنها در سال 2016 بازگشتند تا خط مشابهی را امتحان کنند. در روز اول، در حدود 5800 متر، انکر دچار حمله قلبی شد و با هلیکوپتر تخلیه شد. لاما متعاقباً به تنهایی روی گونه‌ای که به سمت میدان یخی حرکت می‌کرد، ادامه داد. او دو قله برپا کرد و 50 متر بالاتر از مرتفع ترین نقطه سال قبل صعود کرد و 250 متر از قله پیچید.
اولین صعود
در اواخر اکتبر 2018، لاما به تنهایی بازگشت. او طی سه روز (23 تا 25 اکتبر)، با دو بیواک، از جبهه جنوب غربی و خط الراس شمال غربی/غربی (1500 متر افزایش عمودی، گام تا 90 درجه) صعود کرد. اکثراً بدون طناب اجرا می‌شد و در بخش‌های مختلط دشوارتر، خودکشی محدودی داشت. لاما بر دیواری که قبلاً صعود نکرده بود غلبه کرد و آخرین تراورس آشکار را به قله اصلی انجام داد.
این اولین صعود از بلندترین نقطه لوناگ ری بود. او اکثراً در خط صعود شناور می شد. لاما برای اولین صعود انفرادی به لوناگ ری جایزه گلدن پیولت را دریافت کرد.
از صعود اخیر لوناگ ری. عکس: الکساندر پارفنوف
