هنگامی که صدها نفر از او در یک مراسم مدنی در زادگاهش هال انگلستان استقبال کردند، کارل بوشبی خوشحال گفت: «این کاملاً دیوانه کننده است. بوشبی در صحنه ای که نمی تواند متفاوت از 28 سال گذشته باشد که در دنیا راه می رود، در زیر یک غول ایستاده است. به خانه خوش آمدی کارل امضا کرد، سخنرانی تشکر کرد، سپس دعا کرد تا چند قدم آخر را تا خانه مادرش که در سال 1998 ترک کرد ادامه دهد.
ملاقات با مادرش چند ساعت بعد به همان اندازه عمومی بود که این زوج در محاصره دوربین های تلویزیونی و صدها خیرخواه قرار گرفتند.
وقتی کارل بوشبی بی سر و صدا از نوک جنوبی آمریکای جنوبی در 1 نوامبر همان سال حرکت کرد، بسیار متفاوت بود. بوشبی 29 ساله بود. او اکنون 57 سال دارد. وقتی شروع به کار کرد، حدود 500 دلار در جیبش داشت، یک گاری دو چرخ پر از لوازم، و ایده ای که اکثر مردم آن را به عنوان خیال پردازی رد می کنند. او بدون استفاده از وسیله نقلیه به خانه تا هال انگلستان می رفت. او تا زمانی که نتواند با پای پیاده به بریتانیا برگردد. او انتظار دارد که این سفر حدود 12 سال طول بکشد. 28 به جای آن گرفته شد.
بوشبی بیش از 10000 روز و 50000 کیلومتر را برای رسیدن به این هدف صرف کرده است. سفر جالوت به یکی از طولانی‌ترین و غیرمعمول‌ترین ماجراجویی‌های انسانی در اکتشافات مدرن تبدیل شده است و او نگران پایان آن است. صحبت از واشنگتن پست وقتی به خانه‌اش نزدیک می‌شد، گفت: “هدف و دلیل زندگی من در شرف پایان است. سخت است… تلاش برای ادغام مجدد در جامعه‌ای که شما دیگر نمی‌شناسید.”
از طریق صحرای آتاکاما در شیلی. عکس: کارل بوشبی
آغازها
بوشبی در حین خدمت در هنگ چتر نجات از پدرش کیت که در ارتش بریتانیا خدمت می کرد کارت تولد دریافت کرد. داستانی در مورد سربازان نیروهای ویژه داشت که در مورد اینکه آیا می توان از لندن به نیویورک از طریق تنگه برینگ پیاده روی کرد یا خیر بحث می کرد. با نگاهی به نقشه جهان، بوشبی خودش شروع به ردیابی مسیر کرد.
اما به جای توقف در نیویورک، خط را از جنوب آمریکا تا نوک شیلی گسترش داد. نتیجه سفری بود که او را از جنوبی‌ترین بخش‌های آمریکای جنوبی به خانه‌اش در انگلستان میبرد.
او گفت: «این لحظه ای بود که موهای پشت گردنت بلند شد مجله جی کیو. “شما فکر می کنید، خوب، این است.” او مقداری ریاضی انجام داد، جدول زمانی «پشت یک زیر لیوانی» را ایجاد کرد و محاسبه کرد که این سفر برای او 12 سال طول خواهد کشید. از آن لحظه، بوشبی چیزی جز اراده نشان نداد. در ابتدا، اکثر مردم تردید داشتند که حتی ممکن است. این فقط او را مطمئن تر می کرد که می خواهد تلاش کند.
او دو قانون به خود داد. اولین مورد این بود که او نمی توانست از هیچ وسیله نقلیه ای حتی از وسایل نقلیه خودکششی مانند دوچرخه یا کایاک برای پیشبرد اکسپدیشن استفاده کند. مورد دوم این بود که تا زمانی که پیاده روی را کامل نکرده باشد، نمی تواند به بریتانیا برگردد. این قوانین ساده به نظر می رسند. در عمل، آنها کابوس های لجستیکی متعددی ایجاد می کنند و تقریباً بر تمام جنبه های زندگی او تأثیر می گذارد.
2001، دارین گپ. عکس: کارل بوشبی
از شیلی شروع می شود
بوشبی پونتا آرناس، شیلی را با وسایلش در گاری بارگیری کرد که او آن را The Beast می نامید. او یک ورزشکار نخبه استقامتی نبود که یک اکسپدیشن با بودجه دقیق و سازماندهی شده را انجام دهد. او یک چترباز جوان سابق با چند صد دلار، خط نقشه ناهموار و منابع محدود بود. او هیچ حامی یا بودجه ای نداشت و به غذای پمپ بنزین ها یا آنچه مردم محلی به او می دادند متکی بود.
او گفت: “در سال های اول، شما می توانید رویای ماجراجویانه پسران را زندگی کنید و این عالی است.” نیویورک تایمز، “و سپس واقعاً آسیاب می شود.”
چند سال اول او را به شمال آمریکا، از جمله مناطق درگیری متعدد برد. در پرو مورد حمله اوباش قرار گرفت. او در کلمبیا در رودخانه آتراتو پر از تمساح شناور می شود تا توسط مردان مسلح دیده نشود. او سپس با Darien Gap روبرو شد، آن گستره خطرناک بین کلمبیا و پاناما، که توسط قاچاقچیان مواد مخدر و انسان اداره می شود، که تقریباً همه ماجراجویان از آن عبور می کنند.
سرانجام به پاناما رسید. اما بیرون آمدن از جنگل به این معنی نیست که او آزاد است تا ادامه دهد. وی پس از عبور از یک منطقه مرزی محدود بدون ویزای مورد نیاز، به مدت 18 روز بازداشت شد.
بوشبی پس از طی مسیر خود در سراسر آمریکا، سرانجام گذرگاه ایالات متحده را که در آنجا چندین حمایت مالی دریافت کرده بود، تکمیل کرد و به آلاسکا رسید. مانع بزرگ بعدی، و مانعی که سفر او را در اخبار جهانی منجنیق کرد، تنگه برینگ بود، نوار آبی که آمریکای شمالی را از روسیه جدا می‌کرد.
آمریکای شمالی. عکس: کارل بوشبی
از تنگه برینگ می گذرد
قطب شمال قبلاً بوشبی را متوجه خطرات کرده بود. در طول اکسپدیشن آلاسکا، او پس از گیر افتادن در یک بلوک یخی که از ساحل جدا شد و به دریا رفت و با یک خرس قطبی برخورد کرد، با هلیکوپتر نجات یافت. او می دانست که عبور از تنگه برینگ چقدر خطرناک خواهد بود.
در مارس 2006، بوشبی و ماجراجوی فرانسوی دیمیتری کیفر 14 روز را با پای پیاده از تنگه برینگ بین آلاسکا و روسیه عبور کردند. آنها با سورتمه‌های ۹۰ کیلوگرمی، روی یخ‌های متحرک در دمایی که تا حدود -۳۰ درجه سانتی‌گراد کاهش یافت، در برابر بادهای غالب که یخ در زیر آنها حرکت می‌کرد، حرکت کردند.
آنها با پوشیدن کت و شلوارهای خشک، مجبور بودند در جاهایی از میان آب های یخی و گل آلود شنا کنند. او گفت: “تمام شب فقط صدای ساییدن را می شنوید، و یخ درست مانند فریاد است.” نیویورک تایمز. “ما در واقع مجبور شدیم چادر را در طول شب تخلیه کنیم زیرا چیزی زیر ما شروع به از هم پاشیدگی کرد.”
آنها توانستند با عبور نادر از یکی از مهیب ترین موانع طبیعی جهان عبور کنند. اما رسیدن به روسیه به معنای پایان یافتن مشکلات نبود. مقامات روسی این زوج را به دلیل ورود بدون مجوز لازم به کشور بازداشت کردند. آنها با احتمال اخراج مواجه شدند.
عبور از تنگه برینگ. عکس: کارل بوشبی
برخورد با روسیه
روسیه سال ها از زندگی بوشبی را مصرف خواهد کرد. او باید هر 90 روز یک بار کشور را ترک می کرد زیرا ویزای توریستی او فقط به او اجازه می داد از هر 180 روز 90 روز در روسیه بماند. سپس در سال 2008، سفر او به شدت متوقف شد. او حمایت مالی خود را از دست داد و چندین سال نتوانست به روسیه سفر کند. در سال 2011، او مسیر خود را از سر گرفت، دوباره در مسیرهای 90 روزه. سپس در سال 2012 از دریافت ویزای جدید محروم شد و در سال 2013 به مدت پنج سال از ورود به روسیه منع شد.
در اینجا بوشبی با اعتراضی فوق العاده پاسخ داد. او حدود 5000 کیلومتر از لس آنجلس تا سفارت روسیه در واشنگتن دی سی را پیاده طی کرد تا بتواند توجه خود را به وضعیت اسفناک خود جلب کند و مدارک لازم برای ادامه کار را فراهم کند.
سالهای تأخیر، جنبه‌ی غیرعادی دیگری از اکسپدیشن را آشکار کرد. قوانین بوشبی به این معنا نیست که او باید به طور نامحدود در کشوری که در آن سرگردان است بماند. آنها همچنین مانع از استفاده او از وسایل حمل و نقل برای سفرهایی نشدند که مربوط به بازگشت او به خانه نیست. با این حال، او در طول این اختلالات قادر به بازگشت به بریتانیا نبود.
زمانی که ویزا، بودجه یا محدودیت‌های سیاسی مانع از ادامه کار او می‌شد، می‌توانست به جای دیگری پرواز کند، استراحت کند و منتظر بماند تا شرایط به او اجازه ادامه دهد. اما او نتوانست از آن پرواز برای رد کردن بخشی از مسیر استفاده کند. هر زمان که برمی گشت، باید همان جایی را که متوقف کرده بود ادامه می داد. بیشتر اوقات به مکزیک می رفت. هزینه کمتر زندگی آن را به مکانی عملی برای انتظار تبدیل کرده است. او همچنین مدتی را در ایالات متحده سپری می کند.
Bushby and Dimitri Kiefer, 2006. عکس: Carl Bushby
محدودیت های خود تحمیلی
را این تمایز برای اکسپدیشن اهمیت زیادی داشت. بوشبی می‌توانست برای فرار از بن‌بست تدارکاتی سوار هواپیما شود، اما وقتی به مسیر برگشت، مجبور شد از جایی که توقف کرده بود ادامه دهد. او نمی توانست فقط بر فراز قسمت ناجور پرواز کند و از طرف دیگر به راه رفتن ادامه دهد.
ممکن است به نظر برسد که این ترتیب تعریف پیاده روی در جهان را گسترش می دهد. اما برای بوشبی، این تنها راه برای حفظ دو قانون اصلی خود بدون صرف سال‌ها از عمرش در انتظار یک مرز بسته بود. رفع برخی تاخیرهای ویزا سال ها طول کشید. و هرچه این سفر طولانی‌تر می‌شد، پیش‌بینی زمان یا حتی پایان آن سخت‌تر می‌شد. عبور از روسیه تقریباً 10 سال طول کشید.
او ارزان زندگی می کرد، اما هنوز برای زنده ماندن در این سفر تقریباً بی پایان به پول نیاز داشت. بخشی از آن از حمایتی که او در نهایت به دست آورد به دست آمد. او گفت: در جریانی که 15 سال پیش به نظر یک نقطه پایین به نظر می رسید، در طی یکی از توقف های خود در مکزیک در حالی که تلاش می کرد بر یک مانع تدارکاتی دیگر در مسیر خود غلبه کند. کوله گرد مجله:
من 42 ساله، شکسته و بی خانمان هستم. من یک انگل حرفه ای هستم. من یک سرگردان حرفه ای هستم. من روی کاناپه های دیگران می خوابم. من 42 سال سن دارم و باید سگ های دیگران را پیاده بروم تا به من غذا بدهند. کار من جمع کردن مدفوع سگ است!
گذر زمان یکی از برجسته ترین جنبه های داستان بوشبی است. سفر او در دوران قبل از گوشی های هوشمند، اینستاگرام و انتظار برای به اشتراک گذاشتن هر مرحله از یک ماجراجویی آنلاین آغاز می شود. مرد جوانی که در سال 1998 شیلی را ترک کرد هرگز نمی توانست تصور کند که تقریباً سه دهه بعد مردم در سراسر جهان پیشرفت او را به سمت خانه کودکی اش دنبال می کنند. این واقعیت که افراد زیادی او را دنبال می کنند هنوز بوشبی را گیج می کند.
زمانی که بوشبی رفته بود، زندگی افرادی که او پشت سر گذاشته بود ادامه داشت. پسرش آدام بزرگ شد و خانواده اش مجبور بودند بدون او زندگی کنند. آدم هشت ساله بود که رفت. او اکنون 36 سال دارد و خانواده ای از جمله یک دختر 12 ساله دارد که بوشبی هرگز او را ندیده است.
عکس: کارل بوشبی
پسر بوشبی
وقتی پدرش پیاده روی را شروع کرد، آدام به طور کامل متوجه نشد که چه اتفاقی می افتد یا نمی دانست چگونه آن را برای افرادی که می پرسیدند توضیح دهد. در طول سال ها، آنها سعی می کنند در ارتباط باشند و نوعی رابطه را حفظ کنند. آدام در ۱۴ سالگی برای دیدن پدرش به آلاسکا پرواز کرد. شش سال از شروع اکسپدیشن گذشته بود و نقطه عطفی برای او در پذیرش کاری که بوشبی انجام می داد. او گفت: “من کمی احساس ناراحتی می کردم زیرا در آن زمان پدرم را نمی شناختم.” مجله جی کیو.
آنها بعداً 10 روز را به عنوان بخشی از یک راه رفتن با هم گذراندند نشنال جئوگرافیک پروژه مستند آدام این تجربه را سورئال توصیف می کند و ناگهان وارد دنیای پدرش می شود. آنها از آن زمان به طور منظم صحبت کرده اند، اما همانطور که آدام گفت:[His] زندگی به آن سمت رفت و من به آن سمت رفتم، دو مسیر جداگانه.
آدام در مصاحبه‌های مختلف توضیح داده است که هیچ مخالفتی با جاه‌طلبی پدرش ندارد، به کاری که انجام داده احترام می‌گذارد و به او بسیار افتخار می‌کند. اما همچنین بزرگ شدن بدون او سخت بود.
کارل بوشبی سال هاست که دیگر اعضای خانواده اش را ندیده است. او وقتی آدام را پس از عبور از کانال انگلیسی به انگلستان از آب بیرون آمد ملاقات کرد، اما بیش از یک دهه است که مادرش را ندیده است، اگرچه پس از بازگشت به خانه کودکی خود با او زندگی خواهد کرد. او متوجه می شود که شرایط چقدر سخت خواهد بود و این به خاطر انتخاب هایش در 30 سال گذشته است.
او گفت: “روابط من و پسرم خوب است، اما چیزهای زیادی برای حل کردن وجود دارد.” مجله جی کیو. “من یک نوه دارم که هرگز ندیده ام، و بعد، مادر پیر عزیز، خدا. الان باید با مادرم زندگی کنم. من از یک ماجراجویی جهانی به زندگی با مادرم در یک زیرزمین در 57 سالگی می روم. این یک چالش خواهد بود.”
مسیر. تصویر: کارل بوشبی
زندگی تنهایی
زندگی در جاده اغلب تنها بود، اما بوشبی مهربانی و مهمان نوازی را در هر گوشه ای از جهان می دید. او گفت: «فقیرترین فقرا از من استقبال کردند واشنگتن پوزتی “من 99.9999٪ از بهترین های بشریت را ملاقات کرده ام. هر فرهنگ و هر کشوری پاسخ یکسانی داشته است.”
او همچنین در طول سفر دو رابطه عاشقانه مهم داشت. او حدود هفت سال را با یک زن کلمبیایی گذراند. او بعداً سه سال با یک زن ژاپنی رابطه داشت. او در طول سفر با هر دوی آنها آشنا شد و به همین دلیل هر دو از هم جدا شدند.
پس از عبور از روسیه، بوشبی در مغولستان ادامه داد، جایی که او به ماجراجویان دیگر، از جمله آنجلا ماکسول، برای سفر با شتر در سراسر صحرای گبی پیوست. پس از 1130 کیلومتر و چند اختلاف، گروه از هم جدا شد و بازبی به تنهایی به چین ادامه داد. او در سال 2018 از قزاقستان عبور کرد و سپس از ازبکستان و ترکمنستان عبور کرد. بار دیگر مشکلات ویزا سفر را متوقف می کند. نتوانست وارد ایران شود.
در همان زمان، جهان تحت تأثیر این بیماری همه گیر قرار گرفت. سالهای بیشتری انتظار در مکزیک آغاز شد، اگرچه بوشبی هنوز مسافت قابل توجهی برای طی کردن داشت. در نهایت، در سال 2022، او دوباره در حرکت بود. یک بار دیگر، با پیوستن آنجلا ماکسول، او کاری را انجام داد که هرگز در طول سفر قصد انجام آن را نداشت – او دریای خزر را شنا کرد.
ایران: بزرگترین مشکل
مشکلات ویزا و ژئوپلیتیک باعث شد که او نتواند وارد ایران شود. بنابراین او طرح جدیدی را ارائه کرد. او و ماکسول به ازبکستان بازگشتند و مسیر دیگری را در پیش گرفتند. از صحرای قزلکم گذشتند تا به دریای خزر رسیدند. او که خود را یک شناگر وحشتناک معرفی می کرد، کاملاً از منطقه راحتی خود خارج شده بود. او با پوشیدن لباس نئوپرن و تجهیزات شناور، هیبرید شناور شناور خود را اینگونه توصیف کرد. شناور. شاید زیباترین گذرگاه نبود، اما پس از 32 روز در دریا که 27 روز آن به همراه ماکسول و دو شناگر آذربایجانی در آبهای بسیار ناآرام شنا کرد، 288 کیلومتر شنا را به پایان رساند.
https://www.youtube.com/watch?v=SThBzxaxwD4
پس از بازگشت به زمین محکم، کار بعدی او عبور از آذربایجان و ورود به ترکیه بود. در اینجا او به یک نقطه عطف بزرگ رسید. او در 2 می 2025 از پل بسفر عبور کرد. این نشان دهنده بازگشت او به اروپا برای اولین بار از زمانی که شروع به راه رفتن کرد بود.
فاصله باقی مانده تا بریتانیای کبیر نسبتاً کوتاه بود، اما مراحل پایانی آسان نبود. بار دیگر محدودیت های ویزا خاری در چشم او بود. محدود به سفر 90 روزه در یک زمان قبل از ترک اروپا، او همچنان به استفاده از مکزیک به عنوان پایگاه ادامه داد در حالی که منتظر 90 روز خود بود تا مجدداً تنظیم شود و مسافت باقیمانده را در مسافت های کوتاه طی کرد.
او قبل از اینکه با مشکل بعدی روبرو شود از ترکیه، بلغارستان و رومانی عبور کرد. بوشبی همیشه می دانست که یکی از چالش های لجستیکی رسیدن از فرانسه به انگلیس است. او شروع به تلاش برای تدوین یک برنامه کرد. جای تعجب نیست که برای کسی که دنیا را دور زده بود، هدفش عبور از آن از طریق تونل مانش بود. مشکل این بود که حرام بود. او امیدوار بود که از تونل خدمات آنها استفاده کند، اما درخواست او رد شد.
کارل بوشبی اوایل امروز در یک مراسم مدنی در هال انگلستان سخنرانی کرد. عکس: یوتیوب
آخرین مانع: کانال
در حالی که او همچنان در مجارستان و اتریش قدم می‌زند، سعی می‌کند از این تصمیم درخواست تجدید نظر کند و با هرکسی که می‌تواند کمک کند تماس بگیرد، اما بی‌فایده است. سخنگوی یوروتونل به بی بی سی گفت: “ما به دقت درخواست او را بررسی کرده ایم و تعدادی از گزینه های احتمالی را بررسی کرده ایم. در این مورد، متأسفانه، نمی توانیم خواسته های آقای بوشبی را برآورده کنیم.” این بدان معنی بود که تنها راه جایگزین بازگشت به آب و شنا کردن کانال بود.
هنوز راه می رفت و به آلمان رسید. او سپس راه خود را از طریق بلژیک و فرانسه انتخاب کرد، در حالی که هر 90 روز یک بار به مکزیک، کانادا یا ایالات متحده عقب نشینی می کرد و سعی می کرد طرحی برای شنا کردن کانال انگلیسی ارائه دهد. معلوم شد که این یکی دیگر از سردردهای مجوزها است.
قوانین فرانسه از شنا کردن در کانال مانش از فرانسه تا بریتانیا جلوگیری می کند. او فکر می کرد که معافیت دریافت کرده است، اما در سپتامبر فهمید که اینطور نیست. او پس از مذاکرات طولانی بالاخره چراغ سبز دریافت کرد. در 5 اکتبر، بوشبی سرانجام پس از شنا در کانال انگلیسی در ساحل شکسپیر در نزدیکی دوور به خاک بریتانیا بازگشت.
عبور سه روز طول کشید. او حدود 20 ساعت را در آب سپری کرد، شب ها را در یک کشتی ایمنی سپری کرد و هر روز صبح در آخرین مکان شناخته شده خود به داخل آب فرود آمد.
ترس از آینده
پس از 28 سال خارج از کشور، سرانجام در سال 1998 به کشوری که ترک کرده بود بازگشت. اما به جای احساس شادی، گفت. نیویورک تایمز احساس از دست دادن واقعی پس از سه دهه در جاده، چشم انداز پیمودن تنها 400 کیلومتر بسیار دلهره آور بود. او گفت: “من در آستانه از دست دادن هدفم از زندگی هستم.” “ناگهان تمام خواهد شد.”
او نسبت به آنچه در پی می آید عصبی است و دوباره در جامعه ای که دیگر نمی شناسد ادغام می شود. او در حین راه رفتن از سخنرانی در مدارس لذت می برد، به عنوان معلم بازآموزی کند.
یک سوال بزرگ این است که چرا بوشبی اینقدر معروف شد. او اولین کسی نیست که برای دور زدن جهان از راه دور تلاش می کند. ماجراجویان دیگر سال‌ها را صرف سفر بین کشورها، عبور از قاره‌ها با پای پیاده یا انجام سفرهایی بدون وسایل نقلیه موتوری کرده‌اند، اما بوشبی به‌طور منحصربه‌فردی توجه جهان را به خود جلب کرد.
کارل بوشبی با پشت برگردان مراسم مدنی را ترک می کند تا چند قدمی آخر را تا خانه مادرش طی کند. عکس: یوتیوب
این می تواند ترکیب خاصی از قوانین آن یا این واقعیت باشد که هدف آن بلافاصله قابل درک است. از خانه خارج شد و پیاده برمی گردد. هیچ مأموریت علمی پیچیده ای برای توضیح دادن، هیچ تجهیزات تخصصی برای درک عموم، و هیچ دسته رکورد مبهمی که او مد نظر دارد وجود ندارد. سادگی آن به داستان کیفیتی تقریباً افسانه ای می بخشد، اگرچه سفر به هیچ وجه ساده نبود.
به صدا در آمد
تنها با دو قانون، پیروی از اکسپدیشن نسبتاً آسان است. هر تأخیر مهم است زیرا بوشبی نمی تواند به سادگی جلو بیفتد. او مجبور می شود منتظر بماند یا راه حل دیگری پیدا کند وقتی چیزی راه او را مسدود می کند. سوال این است که او چگونه بدون کنار گذاشتن اصول خود از آن عبور خواهد کرد.
سپس زمان زیادی که طول کشید وجود دارد. افرادی که برای اولین بار در بیست سالگی با اکسپدیشن بوشبی روبرو شدند، اکنون میانسال هستند. در ابتدا، هیچ به روز رسانی رسانه های اجتماعی وجود نداشت. در عوض، یک مقاله خبری عجیب و غریب وجود داشت که هر چند سال یک بار در مورد همان مردی که هنوز در سراسر جهان راه می‌رفت منتشر می‌شد. داستانی که به نظر یک ماجراجویی بلندپروازانه به زندگی بزرگسالان در جاده تبدیل شد.
بوشبی لزوماً این سفر را خوشایند نشان نداد. پیشرفت آن به همان اندازه، اگر نه بیشتر، به برخورد با تشریفات اداری و یافتن حمایت بستگی دارد، همانطور که به قرار دادن یک پا در مقابل پای دیگر بستگی دارد. با وجود همه چیز ادامه داد.
از آنجایی که سفر وارد دورانی شده است که می‌توانیم پیشرفت ماجراجو را در زمان واقعی دنبال کنیم، هر مانع و نقطه عطفی علاقه به این سوال را که 28 سال است بوشبی را به خود مشغول کرده است، دوباره جلب کرده است: آیا او واقعاً به خانه خواهد رسید؟
اکنون که او باید با یک سوال جدید روبرو شود: چگونه پس از سه دهه به خانه برگشتی؟ “من باید دوباره بفهمم کی هستم. همه اینها چه فایده ای دارد؟ چگونه می توانم آن معنا و هدف را پیدا کنم؟ چگونه می توانم این حفره ای را که ناگهان قرار است خودم را در آن پیدا کنم پر کنم؟” او در روزهای قبل از پایان مورد انتظار اکسپدیشن به بی بی سی گفت. “من فکر می کنم ضرب المثل قدیمی می گوید … تنها چیزی که بدتر از مردی است که نمی تواند رویاهای خود را برآورده کند مردی است که رویاهای خود را برآورده کرده است … زیرا پس چه؟”
