18 کیلومتر، کمپ آزاد 307.5 تا پارک تعطیلات واناناکی
استفاده از گوش گیر بسیار خوب کار می کرد و من راحت خوابیدم. سرم را پایین انداختم تا ببینم هنوز در ابر هستم، اما در کمال تعجب چادرم متراکم چندانی در داخل نداشت. برای انجام کارهایم به داخل جنگل رفتم و وقتی داشتم بیرون می آمدم صدای دویدن پاها را شنیدم. یک دسته کامل از سگ های شکاری با قلاده های رادیویی از جنگل به سمت چادر من هجوم آوردند که خوشبختانه عده ای از نزدیک آنها را دنبال کردند. سگ ها همانطور که دیدم شروع به پارس کردن کردند و شکارچی ها مرا صدا زدند که آنها دوستانه هستند – اما خوشحالم که بین من و آنها حصاری وجود دارد!
هوا کمی سرد با چند تکه باران شدیدتر بود که تعجب آور نبود زیرا به معنای واقعی کلمه در ابر بودم. مسیر کمی بالا و پایین رفت و قبل از برخورد با یک جاده شن، به یک مسیر مزرعه تبدیل شد. پس از عبور از آن، از یک مسیر قدیمی گاو نر پایین رفتم که ناگهان به دروازه ای ختم می شد و سپس به سمت راست بر روی پله ای در یک بوته پیچیدم. به نظر می‌رسید که این مسیر اخیراً علامت‌گذاری شده است و هنوز روی نقشه‌های اصلی قرار نگرفته است – حدس می‌زنم که احتمالاً اختلافاتی بین مالکان زمین در مورد استفاده از مسیر اصلی وجود داشته است و برای استفاده از زمین کنار آن تغییر مسیر داده شده است. هنوز مسیر خوبی در میان جنگل بود و من کم کم از ابر بیرون آمدم. باز هم هوای پایین گرم و گل آلود بود. مسیر از چند مرتع گاو گذشت و چند بار در عرض یک نهر رفت و برگشت قبل از اینکه به جاده ای حتی آسفالته تر که من 7.5 کیلومتر در آن پیاده روی می کردم بیرون آمد. هدفونم را گذاشتم و گیر کردم.
مسیر در پای تپه
جاده خسته کننده بود اما حداقل باران نمی بارید. پس از مدتی به یک پیچ برای مسیری رسیدم که قبل از رسیدن به دهانه Whananaki از چند مزرعه دیگر گذشت. پس از حدود یک کیلومتر به ورودی پشتی پارک تعطیلات Whananaki رسیدم. من برای امشب رزرو کرده بودم اما فقط 12 بود و می خواستم اول امتحان کنم و ناهار را از فروشگاه رفاه بخرم. گزینه‌های اسکان در این بخش از مسیر محدود است، بنابراین من تصمیم گرفتم یک روز کوتاه داشته باشم و آن را به عنوان یک روز نیمه تعطیل در نظر بگیرم که می‌توانم لباس‌های خود را بشوییم و کمی انبار کنم.
مسیری را پیدا کردم که به فروشگاه رفاه و «شهر» منتهی می‌شد. من مدرسه ای را پشت سر گذاشتم که در آن جشنواره کاپا هاکا برگزار می شد (کاپا هاکا یک هنر نمایش سنتی مائوری است که احتمالاً بیشتر به خاطر اجرای هاکا قبل از مسابقات راگبی توسط All Blacks مشهور است). قرار بود تماشا نکنم اما برای ناهار ماموریت داشتم!
چیپس و برش کارامل – ناهار قهرمانان!
در مغازه مقداری چیپس و یک تکه کارامل برای ناهار گرفتم. خیلی سالم! در همان محل مغازه و کافه ایستگاه رادیویی محلی Whananaki FM قرار داشت. در این شهر کوچک (طبق گفته گوگل 330 نفر جمعیت دائمی) با “بزرگترین ایستگاه رادیویی جهان” قاب جالبی داشت. رادیو بیرون مغازه ای که در آن غذا می خوردم پخش می شد و برای بعدازظهر به رعد و برق اشاره کردم. در آن زمان بسیار زیبا بود، بنابراین من زیاد به آن فکر نکردم.
بعد از ناهار به سمت پارک تعطیلات رفتم تا بررسی کنم.با این حال، معلوم شد که فروشگاه رفاه نیز دفتر اردوگاه بود، بنابراین مجبور شدم پیاده به جایی که تازه از آنجا آمده بودم برگردم. سپس تمام راه را تا انتهای محل کمپ برگشتم تا به محل خود برسم. بعد از اینکه چادرم برپا شد، لباس هایم را جمع کردم و آماده حمام شدم. حمام سکه ای کار می کرد و 1 دلار فقط 3 دقیقه به شما فرصت داد. وقتی فهمیدم قسمت “گرم” صفحه ساعت کجاست، تقریباً سه دقیقه من تمام شده بود. بنابراین مجبور شدم برای یک دلار دیگر بروم.
خوش آمد گویی خوب بود!
سپس سعی کردم شستشو کنم. وقتی وارد شدم یک پاکت شوینده خریده بودم، بنابراین یک دستگاه پیدا کردم، آن را شارژ کردم و سعی کردم از پایانه پرداخت استفاده کنم. از شارژ کردن خودداری کرد. بارها و بارها تلاش کردم. من به مغازه رفتم و کارکنان آنجا گفتند به این دلیل است که وای فای (که قرار است ماشین ها از آن پرداخت کنند) Starlink است که با پوشش ابری خوب عمل نمی کند. ظاهراً حدود 10 دقیقه دیگر درست می شود. بعد از 15 دقیقه هنوز کار نکرد و به فروشگاه برگشتم. من باید به خصوص ناراحت به نظر می رسیدم زیرا آنها به من ترحم کردند و به من نشان دادند که لباس هایشان در “پشت صحنه” کجاست. این خوب بود، اما فکر می‌کنم شاید داشتن ماشین‌های لباسشویی که به وای‌فای متکی هستند، وقتی که وای‌فای غیرقابل اعتماد است، اگر ابری باشد، هوشمندانه نباشد…
عرضه مینی من
بعد از اینکه لباسشویی من بالاخره شروع شد، دوباره به فروشگاه برگشتم تا مقداری لوازم را تهیه کنم. جای تعجب نیست که برای چنین مکان کوچکی، گزینه ها محدود و گران بودند. اما من به اندازه کافی غذای “مناسب” داشتم و واقعا نیاز داشتم تا میان وعده هایم را دوباره پر کنم. به غیر از خرابی ماشین لباسشویی، من عاشق این پارک تعطیلات بودم. آنها نشانه های طنزآمیز داشتند و کارکنان به من در وضعیت بدم کمک کردند.
از این دست نشانه های سرگرم کننده زیاد بود
از اواسط بعد از ظهر کمی باران شروع به باریدن کرد، مانند برخی از کوهنوردان دیگر. هری، که من چند بار ملاقات کرده بودم، اولین کسی بود که وارد شد، و پس از آن لیندسی، وبلاگ نویس همکار Trek – که از دیدن دوباره او پس از مصدومیتش بسیار خوشحال شدم! – و لوسی، و همچنین تعدادی از افرادی که قبلا هرگز آنها را ندیده بودم. کودی، ایو، اسون، ایسی و ریو همگی خوب به نظر می‌رسند و تقریباً همه تصمیم گرفته‌اند که در کابین‌های ارزان‌قیمت اما کوچکی با منظره باران سیل آسا و رعد و برق به اشتراک بگذارند. من در آشپزخانه نشسته بودم و وسایل را بار می کردم و روی چند پست وبلاگ کار می کردم و سه نفر جداگانه آبجوی را که خریده بودند به من پیشنهاد کردند. سرانجام به بیرون رفتم تا در پاسیو سرپوشیده ای که همه در حال پختن شام بودند به آنها بپیوندم. آنها یک دسته سرگرم کننده بودند و ما کلی خندیدیم. سون چند کارت پستال خریده بود تا برای افراد مختلف در خانه بفرستد، و یکی از آنها خنده دار بود:
یکی از کارت پستال های سون… به ماهی شکلاتی، نماد کیوی توجه کنید!
کمی دیرتر از همیشه به رختخواب رفتم و مغزم به دلیل تعامل اجتماعی غیرعادی با سرعت زیادی کار می کرد. من برای همیشه بیدار بودم، رعد و برق را تماشا می کردم و به پادکست گوش می کردم تا مغزم را خاموش کنم. اما بالاخره خوابم برد.
این وب سایت حاوی پیوندهای وابسته است، به این معنی که The Trek ممکن است درصدی از هر محصول یا خدماتی را که خریداری می کنید از طریق پیوندهای موجود در مقالات یا تبلیغات دریافت کند. خریدار همان قیمتی را می پردازد که در غیر این صورت می پردازد، و خرید شما به حمایت از هدف دائمی The Trek برای ارائه مشاوره و اطلاعات با کیفیت کوله پشتی به شما کمک می کند. با تشکر از حمایت شما!
برای کسب اطلاعات بیشتر، لطفا به صفحه درباره این سایت مراجعه کنید.
