برای هر چیزی یک فصل وجود دارد، و اولین دانه‌های پیش‌بینی به این معنی است که زمان اسکی پیش فصل فرا رسیده است.
Pre-pre یک آیین پاییزی است که مدتها قبل از برخورد من با شهر ایجاد شده است، از جمله همه کسانی که اسکی و زانوبند را به عنوان یک منبع تجدیدپذیر می دانند. به محض اینکه کوچکترین نشانه ای از بارش زمستانی محتمل به نظر می رسد، یک گروه ژنده پوش جمع می شوند. قبل از غواصی وحشت‌زده در سطل‌های دنده کپک زده و خاطرات زنده شده سگک‌هایی که تا پایان فصل به سختی می‌لنگند، گروه در ساعت 7:30 صبح آرام در پایگاه استو جمع می‌شوند.
برخلاف سال‌های گذشته، به نظر می‌رسید این پیش‌بینی ما را ناکام گذاشت. علیرغم اطمینان دوست عزیز و هواشناس آرون رایس، برف نرسید. پدر یک نوزاد دو هفته ای را می توان به خاطر لغزش های هوا بخشید.
نور ملایم صبحگاهی برف دلخواه را آشکار نمی کرد، بلکه رنگ زرد اوج را پشت سر می گذاشت و فصل گل میخ در را می زد. همانطور که ابر کم ارتفاع به آرامی بالا می‌رفت، رنگ سفید بالای سرمان ظاهر شد. چیزی چیزی یخ زده، چیزی که ارزش بالا رفتن از تپه را داشته باشد. مجموعه اسکی راک ما طیف وسیعی از چندین جفت اسکی پاو اواسط سال 2010 با قاب بندی را تا یک جفت هفتاد و چند ساله نامتناسب در زیر پا دارد. سه نفر از ما، از جمله خود من، ترجیح دادیم روی پوست پرتاب کنیم، در حالی که بقیه ترجیح دادند اسکی را روی یک دسته پرتاب کنند و روی چمن راهپیمایی کنند. ما مسیر معمولی سربالایی، Nosedive را در پیش گرفتیم و از میان چمن‌های تازه بریده شده مسیر خود را به خوبی طی کردیم. باد و کمی مرطوب، پوسته شدن بسیار آسان است و واقعاً کاملاً با تجربه نیمه زمستان قابل مقایسه است، کمی مکاشفه تکان دهنده. اینجا برف نیست. اگر به دنبال آنها بگردید چند تکه دانه روی زمین پخش می شود. با این وجود، ما اینجا هستیم و رو به جلو حرکت می کنیم.
آرون رایس
همه چیز بسیار آشنا به نظر می رسد، اولین دست انداز شیب دار، پیچ تند به راست در آپارتمان ها، رودخانه ای که از مسیری که در ماه می از آن عبور کردیم می گذرد. شش ماه بعد، با همان افراد، دوستانی که در حال رفت و آمد هستند، چت می‌کنند، بحث می‌کنند و با هم صحبت می‌کنند، دوباره به همان مکان بازگشته‌ایم. امسال این مراسم کمی متفاوت به نظر می رسد. دو نفر از این گروه دارای فرزندانی از سال گذشته هستند، بنابراین شوخی‌ها ملایم‌تر است و بیشتر بر رشد انسان متمرکز است تا فسق اواخر دهه بیست.ما مدام پیرتر می‌شویم، اما جذابیت چرخش‌های ابتدای فصل ما را احمق می‌کند.
حدود چهل دقیقه از روز یخبندان به ما می رسد. ضریب اصطکاک زیر پا تا حد زیادی کاهش می یابد. این چمن مطمئنا سریع است. به سمت بالای دیواره بینی حرکت می کنیم. منظره بسیاری از سرسره های Bambi در وسط فصل. خوشبختانه ما آن را بدون آسیب رساندیم. چند طناب آخر به سرعت می گذرد.الان خیلی خوب است و اگر به درختان پوشیده از دود نگاه کنید، احساس می کنید “فصل” است.
به عنوان خوش بینان باتجربه، مسیر بهینه پایین کوه به وضوح در ذهن ما ترسیم شده است. اجتناب از سنگ ها هدف شماره یک است و به دنبال آن شیب کافی برای لغزش ایجاد می شود.خوشبختانه، کوه‌های کوئین گرین زمین وسیعی را فراهم می‌کنند.
فقط کمی دور خود بچرخید و ما آنها را به سمت پایین نشان می دهیم. یکی دو نفس عمیق، یک لبخند کوچک، و ناگهان باد در صورتم می پیچد. رفتن در یک خط مستقیم روی چمن یخ زده مانند اسکی است. اسکی است. وقتی اسکی ها از چمن بیرون می آیند، چرخش داستان متفاوتی است. بیل مکانیکی، اما خوشبختانه از تصادف جلوگیری کرد. سرعت ها پایین است، اما زمین بسیار ترسناک تر از برف است.
آرون رایس
پس از چند صد فوت، یخ زدگی از بین می رود. ما خوشحال نیستیم، و با انتظار برگهای ریخته شده در دامنه های پایین، راه خود را از طریق قسمت های سنگی به سمت پایین انتخاب می کنیم. می دانیم که احمقانه است، اما در اعماق وجودمان اهمیتی نمی دهیم. ما در واقع اهمیت می دهیم. باعث می شود ما آن را بیشتر دوست داشته باشیم. و در نهایت، در بالای شیب شمالی، برگ‌ها در بالای اسکی‌بازان انباشته می‌شوند. حالا ما آشپزی می کنیم، حتی می توانیم ظاهری خمیده ایجاد کنیم. دنیس جرات دارد یک ضربه جانبی وارد کند. او این کار را می کند و البته به پشتش ضربه می زند.وقتی از پایین جاده پایین می‌رویم، او به نوعی موفق می‌شود گوش‌هایش را بچرخاند و دوبار بیرون بزند و گل و لای تمام پشتش را آغشته کند.
لحظاتی بعد با ناراحتی توریست های برگ ورق به پارکینگ می رسیم. آنها بیشتر گیج و کمی وحشت زده هستند. به زودی از درخواست دنیس برای یک تور دوم وحشت زده می شوم. همه به فرزندان و خانواده خود پراکنده می شوند، اما من موافقم.با پوشیدن لباس، زیر گوندولا راهپیمایی می کنیم و برای دشت نشینان نمایشی به نمایش می گذاریم. lap?دو.
وقتی بالاخره به قله رسیدیم، به جای اینکه پوست‌ها را پاره کنم، اسکی‌هایم را می‌کوبم. وقتی تله کابین را پایین می‌آورم، فکر می‌کنم و بس است. تا حالا خوش گذشت فقط اواسط اکتبر است و پیش‌بینی آفتاب را برای آینده قابل پیش‌بینی می‌خواند، بنابراین فرصت بعدی ما باید منتظر بمانیم.
بعداً، جف با من تماس گرفت تا به دوچرخه سواری در کوهستان بروم. همینطور که سوار می شویم، برف شروع به باریدن می کند.چطور؟!
را شماره چاپ 2026/27 مجله POWDER اینجاست برای دریافت نسخه تحویل درب ورودی اینجا کلیک کنید. نسخه‌های آن را می‌توان در دکه‌های روزنامه‌فروشی در خرده‌فروش‌های بزرگ مانند Barnes & Noble، Target، Walmart و غیره یافت..
مطالب مرتبط: تور جهانی Freeride به اسنوبرد، یوتا می رود
