از مرز گذشتیم و من از قبل احساس آرامش می کردم. مسیر قابل کنترل تر شد و من دوباره از پیاده روی لذت بردم. شروع کردیم به نزدیک شدن به استخر.
شکاف بزرگ یک امتداد بیش از صد مایل است که چیزی جز افسنطین ندارد. هیچ درختی در چشم نیست و تقریباً هیچ آبی در جاده وجود ندارد. قبل از اینکه ما سفر خود را در میان صحرا آغاز کنیم، فقط یک یا دو روز فرصت داشتیم تا به رالینز برسیم، که به پناهگاه دو صفر تبدیل شده بود. رالینز از کلرادو در دسترس‌تر بود و یک پیتزا هات داشت که من و جی سی اغلب در طول روزهای طولانی پیاده‌روی درباره آن صحبت می‌کردیم. از آنجا به راه افتادیم.
120 مایل. تقریباً هیچ منبع آب طبیعی وجود نداشت، بنابراین ما مجبور بودیم به منابع آب تکیه کنیم. اردوگاه‌هایمان را در اطراف آنها برنامه‌ریزی کردیم و سفرهای خود را صبح زود، اواخر عصر، با استراحت در گرم‌ترین زمان روز سازماندهی کردیم. JC چند بار برای استراحت ما با چادر ما خلاق شد. در یک روز به خصوص گرم، او چادر را روی خندق زد و ما مجبور شدیم در سایه استراحت کنیم. بار دیگر آن را طوری قرار داد که سایه بیاندازد، اما باد آن را بر من کوبید.
زمانی که در رالینز بودیم، من دارایی ارزشمندم را برداشتم: یک چتر ارزان قیمت از والمارت. وقتی راه می رفتم از داشتن سایه ای بسیار خوشحال بودم، اگرچه باد آن را کمی به اطراف می زد.
گرما خیلی شدید بود، درست مثل صحرای نیومکزیکو. ما از افسنطین و سوراخ های اسرارآمیز رد شدیم که در یکی از آنها JC یک عنکبوت بیوه سیاه پیدا کرد. در حین گوش دادن به بدترین کتاب های صوتی فن تخیلی که می توانستیم پیدا کنیم، شاهد طلوع های زیبای خورشید بودیم. زمین، خوشبختانه، فوق‌العاده مسطح بود، بنابراین گرما و نوردهی و کشش 28 مایلی بدون آب تنها چیزی بود که باید نگران آن بودیم.
به طوفان ها
اولین طوفان زمانی رخ داد که ما تازه واحه ای از چاه های خورشید را ترک کرده بودیم، بنابراین توانستیم به سرعت بچرخیم و در نزدیکی چند درخت چادر بزنیم. طوفان دوم زمانی آمد که تصمیم گرفتیم برای لذت بردن از غروب خورشید روی تپه ای بلندتر کمپ بزنیم. مجبور شدیم به سرعت وسایل خود را جمع کنیم و با پایین آمدن ابرهای تیره، یک نقطه پایین تر پیدا کنیم و چادر بزنیم. در چادر جمع شدیم و منتظر ماندیم تا طوفان بگذرد. و به انتظار ادامه داد. زیپ چادر را باز کردم و سرم را بیرون آوردم. طوفانی که بسیار تهدید کننده به نظر می رسید از بین رفت.
آخرین طوفان در آخرین شب ما در استخر آمد. چند روز گذشته ما در استخر ایده آل بود زیرا دما کمی کاهش یافت و ابرها برای چند روز ابری تر به سمت داخل حرکت کردند. عالی بود همانطور که ما به دنبال مکانی برای کمپ می گشتیم، به نظر می رسید که سه طوفان مختلف در افق خودنمایی می کند. خوشبختانه هیچ طوفانی در راه نبود، بنابراین در تاریکی به سرعت حرکت کردیم. ما تا جایی که می‌توانستیم عجله کردیم و جی سی مکانی با درختان و یک گودال پیدا کرد تا برای شب کمپ بزنیم. طوفان بیداد می کرد و ما در امن ترین مکان ممکن بودیم.
پیمایش ما از طریق شکاف بزرگ در شهر گذر جنوبی به پایان رسید، شهر کوچکی که در زمان هجوم طلا مرکز شلوغی بود. یک آبنبات فروشی قدیمی بود که در آنجا مقداری آبجو نوشیدیم و سیگارهای شیرینی را امتحان کردیم.
از آنجا ما را برای شب به لندر برد. اینجا جایی بود که ما وارد کشور گریزلی شدیم و باید اسپری خرس و AdoTech را از فروشنده می گرفتیم. از آنجا وارد بخش مورد علاقه من از کل مسیر شدیم: محدوده رودخانه باد.
تا کنون، نیومکزیکو و کلرادو، هر دو بسیار زیبا بودند، اما خشک، صخره‌ای و به نوعی خالی بودند و فضاهای باز زیادی داشتند. رشته رودخانه بادی سرسبز، پر از گل‌های وحشی، دریاچه‌ها و درختان، با مناظر کوهستانی وسیع بود. خیره کننده بود و من می توانستم مدت زیادی آنجا بمانم. واقعاً باعث شد دوباره عاشق پیاده روی شوم.
جی سی قول داد که مسیرهای کم ارتفاع را با من انجام دهد، به جز سیرک آف تاورز. من در مورد آن مطمئن نبودم زیرا مردم در مورد پایین رفتن از گذرگاه تگزاس صحبت می کردند. فکر کردم اولین گذر مسیر جایگزین را امتحان کنم و ببینم چطور پیش می‌رود، زیرا مسیر جایگزینی وجود دارد که مرا به مسیر پایین میبرد. مسیر جایگزین را در پیش گرفتیم و به سمت گذرگاه معبد رفتیم، که بهترین مسیر علامت گذاری شده یا حفظ شده نبود. من و JC زمان زیادی را صرف یافتن مسیر خود در مسیر کردیم، و همانطور که شروع به بالا رفتن از سوئیچ‌بک‌ها کردیم، مسیر جای خود را به بخش بلند و فرسوده‌ای داد که به سختی مسیری بود. بعد از یک قسمت شیب دار و سنگریزه ای که به نظر می رسید مستقیم به پایین می رفت، تصمیم گرفتم خودم مسیر جایگزین را پایین بروم. از انجام این کار در گریزلی کانتری عصبی بودم، اما این کار فقط برای نیمی از روز بود. بعد از این گذر چند دریاچه را گشتیم و پاهایمان را در آب سرد فرو بردیم.
صبح روز بعد تا ده مایلی بعدی از هم جدا شدیم. جی سی با پای پیاده ادامه داد و از گذرگاه جکاس و گذرگاه تگزاس عبور کرد، در حالی که من یک پیاده روی آرام و مسطح از میان دریاچه های کوهستانی جنگلی با کوه های مه آلود در مقابل آسمان ابری داشتم. با نگاهی به گذشته، بسیار خوشحالم که آن نماینده را به CDT بازگرداندم. یکی از روزهای مورد علاقه من در مسیر بود. بعدازظهر، من و جی سی دوباره همدیگر را دیدیم و او در مورد هیجان زده بودنش درباره سیرک برج صحبت کرد.
ما بقیه بخش رودخانه باد را با هم پیاده روی کردیم و مسیر از میان دره ها و دریاچه ها پیچید. مثل یک رویا بود و وقتی از محدوده رودخانه باد خارج شدیم متوجه کمبود کامل دریاچه ها و گل های وحشی شدیم. دانستن اینکه اکنون در کشور گریزلی هستیم، ما را عصبی تر می کرد، به خصوص که تعداد گاوهای بیشتری وجود داشت که صدای خرس می داد. از یک بخش جنگلی گذشتیم و ده مایل از مسیر دور شدیم تا به جاده Pinedale رسیدیم.
من برای Pinedale بسیار هیجان زده بودم. من و جی سی علاقه مند به دیدن تتون ها بودیم، اما زمانی برای انجام مسیر تتون کرست نداشتیم، بنابراین تصمیم گرفتیم از مسیر منحرف شویم، ماشینی اجاره کنیم و چند روزی را در پارک ملی گرند تتون بگذرانیم. ما درست خارج از پارک و JC کمپ زدیم و من یک روز زیبا را گشت و گذار کردیم و پیاده روی ملایم تری انجام دادم. در دریاچه جکسون قدم زدیم و تنقلات خوردیم. لذت بردن از همراهی یکدیگر و قرار گرفتن در موقعیت های مرگ و زندگی بسیار خوب بود.
وقتی به Pinedale برگشتیم، با NoCo برخورد کردیم، که به دلیل مصدومیت مجبور به ترک دوره شد، و Leaky و Temu، که از کلرادو ندیده بودیم. ما همچنین با یک توریست فرانسوی به نام الویس ملاقات کردیم که سخت تلاش کرد تا من و JC را متقاعد کند که هرگز تور دو مونت بلان را در فرانسه انجام ندهیم. ما شب را در بار گذراندیم و NoCo را برای آخرین بار قبل از اینکه از ریل خارج شود، بیرون فرستادیم.
قبل از اینکه بدانیم، تقریباً کار وایومینگ را تمام کرده بودیم. آخرین ایستگاه قبل از آیداهو و مونتانا پارک ملی یلوستون بود. من زیاد سفر کرده ام، اما هرگز چیزی شبیه به یلوستون ندیده ام. استخرهای آبفشان و سایت های زمین گرمایی بسیار زیادی وجود داشت. یلواستون یکی از شلوغ‌ترین پارک‌های ملی است، اما مکان‌هایی در مناطق خلوت وجود داشت که من و جی‌سی در آنجا بودیم و حوضچه‌های جوشان رنگین‌کمان.
وقتی به روز سوم پارک رسیدیم، جی سی خبر یک اورژانس خانوادگی را در خانه دریافت کرد. ما یک روز از مسیر خارج شدیم تا گزینه های خود را مشخص کنیم. آیا جی سی باید به بریتانیا برگردد؟ به بازی انتظار تبدیل شد و زمان برای ویزای JC هم رو به اتمام بود.
من و جی سی تصمیم گرفتیم ادامه دهیم، زیرا می دانستیم که ممکن است هر لحظه مجبور شویم به دلیل شرایط اضطراری ادامه پیدا کنیم. اما ما نمی توانیم همه کارها را انجام دهیم. او با ایده ای روبرو شد: ما یلوستون را ترک می کنیم، یک ماشین اجاره می کنیم و به Butte، مونتانا رانندگی می کنیم و از آنجا ادامه می دهیم. دیدن پارک ملی گلاسیر رویای هر دوی ما بود و می خواستیم قبل از اینکه با برف صعب العبور شود آن را ببینیم. ما یک سفر جاده ای شگفت انگیز را از طریق آیداهو انجام دادیم و در Swig برای یک نوشابه کثیف توقف کردیم.
و سپس به مونتانا، آخرین ایالت CDT رسیدیم.
