خط – سنت های قدیمی و توسعه جدید در کوه کنیا – باشگاه آلپ آمریکایی

وقتی بسیاری از خوانندگان غربی ادبیات کوهستان به کوه کنیا فکر می کنند، ممکن است به یاد دوتایی مشهور بریتانیایی اریک شیپتون و بیل تیلمن و ماجراجویی کلاسیک 1930 در خط الرأس ناهموار غربی باتیان، بلندترین قله کوه بیفتند. یا ممکن است خوانندگان داستان وحشیانه اسرای جنگی ایتالیایی را به یاد بیاورند که در سال 1943 چنان شیفته کوه کنیا بودند که وسایل کوهنوردی را بداهه ساختند (با استفاده از ضایعات فلزی و طناب پشه بند، در میان سایر مواد جمع شده)، از اردوگاه بریتانیایی در نانیوکی فرار کردند، مایل ها را پیاده تا کوه لنانا، سومین نقطه جنگی، و در آن زمان به پایان رسیدند. آنها به زندان خود بازگشتند.

اما داستان هایی از کوهنوردان محلی و بومی کنیایی نیز وجود دارد که شایسته شناخته شدن گسترده هستند. همانطور که ایان تورپ می نویسد، کوه کنیا برای ساکنان اطراف – از جمله مردم Gĩkũyũ، Embu، Meru و Maasai – مقدس است و برای آنها به عنوان Kĩrĩnyaga، Kîrîmaara و Ol Donyo Keri شناخته می شود. داستان‌های Gĩkũyũ صعود افسانه‌ای جد قومشان را توصیف می‌کنند که توسط خدای نگای به قله برده شد. دیگر کنیایی‌ها مدت‌هاست که به این توده زیارت می‌کردند، مانند واعظ مرو، افرایم میکیارا، که به تنهایی در سال 1979 با پای برهنه از نلیون (دومین قله مرتفع کنیا) صعود کرد.

وقتی به پیشرفت مسیرهای فنی، صعودهای سرعتی و رکوردهای دیگر نگاه می‌کنید، کنیایی‌ها بارها و بارها به عنوان قهرمانان ظاهر می‌شوند: راهنمای کوهستان Gĩkũyũ، علی موسمی، که در سال 1941 در حین هدایت نلیون از تکنیک‌های دنده خشک استفاده کرد. امدادگر کوهستانی Gĩkũyũ Thumbi Mathenge، که یکی از اولین صعودهای نمادین Diamond Couloir در سال 1973 بود. چروییوت کیروی، دونده فوق‌العاده کنیایی، که سه سفر رفت و برگشت از دروازه‌های ورودی پارک تا قله لنانا را از طریق سه مسیر مختلف در کمتر از 24 ساعت در سال 2021 انجام داد. و پیتر موامبی نایتولی، کوهنوردی با تبار مرو که صعودهای چشمگیری را در اطراف توده و جاهای دیگر کنیا به دست آورده است – در میان بسیاری دیگر.

نویسندگان و ویراستاران تاریخ برای تلاش برای درک دقیق و جامع کوهنوردی جهان، باید نقش مهم کوهنوردان کنیایی و دیگر آفریقایی را تصدیق کنند.

آیا داستانی در مورد کوهنوردان کنیایی شما را تحت تأثیر قرار داده است؟

من عمیقا تحت تأثیر داستان تکنوازی بدون پابرهنه پیتر موامبی نایتولی از پوینت جانز جنوب شرقی گلی (350 متر، UIAA III) هستم که او در سال 2020 تکمیل کرد و به دنبال ارتباط صمیمی تر با توده بود: چگونه او قبل از صعود به دنبال نعمت مادربزرگش مرو بود، و چگونه از ذهنش محافظت می کرد. از میان ابرهای باد داستان ترکیبی از کوهنوردی فنی و سنت های اجدادی است. بیش از یک ضبط دیگر، درک عمیق‌تری از شاهکارها و فلسفه‌های کوهنوردی را نشان می‌دهد.