دین فیدلمن به 60 سال عکاسی کوهنوردی نگاه می کند

دین فیدلمن در سال 1971 در نوجوانی وارد دره یوسمیتی شد. یوسمیتی از آن زمان به بعد خانه او بوده است – به جز برای مدتی در دهه 1980 که اشتیاق خود را به کوهنوردی رها کرد تا یک عکاس مد در نیویورک و لس آنجلس شود. اما یک تماس تلفنی او را از کاری که به نظرش یک شغل تجاری بی روح بود نجات داد.

لین هیل تماس گرفت و از فیدلمن خواست که دوباره شروع به گرفتن عکس های کوهنوردی کند. او از او دعوت کرد تا در برخی از صعودهای اروپا از او عکس بگیرد، جایی که برای اولین بار با کریس شارما ملاقات کرد. از آنجا، او مأموریت زندگی خود را دوچندان کرد تا به قول خودش «هنر صخره نوردی» را به نمایش بگذارد.

فیدلمن نیمه اول زندگی حرفه ای خود را با فیلمبرداری سیاه و سفید در دوربین های فیلم، از جمله Pentax 6×7 گذراند. او فیلم خود را پردازش کرد و عکس‌های خود را توسعه داد – گاهی اوقات در شب در تاریکخانه تاریخی یوسمیتی انسل آدامز. او در نهایت زمانی که کارگردان رنان اوزتورک یک دوربین بدون آینه سونی a7R II به او داد و او به دیجیتال و تمام رنگی روی آورد، متوجه شد. فیدلمن گفت: «در منظره یاب خود، پیش‌نمایش را روی سیاه و سفید تنظیم کردم، اما عکس‌برداری شامل رنگ کامل است. کوهنوردی.

اکنون، 55 سال پس از ورود به یوسمیتی، فیدلمن هنوز منطقه را خانه می‌خواند و به عکاسی از کوهنوردان اطراف کمپ 4 ادامه می‌دهد. فیدلمن که شاید بیشتر به خاطر فیلم‌برداری فیلم‌های استادان سنگی یوسمیتی و میمون‌های سنگی شناخته می‌شود، در چندین مستند منتشر شده در سال جاری نیز مصاحبه کرد. جادوگر تاریک درباره دین پاتر و فیلمی درباره هواپیمای چمنی که در یوسمیت سقوط کرد و بسیاری از دوستانش را ثروتمند کرد.

فیدلمن همچنین به‌خاطر برهنه‌های سنگی، پرتره‌های برهنه کوهنوردان در حال بولدرینگ یا انفرادی آزاد شهرت دارد. او این سریال را در سال 1999 شروع کرد و اکنون تخمین زده است که شامل 300 تصویر است. حداقل چند بار در سال، او هنوز از کوهنوردان درخواست می کند تا فیلم Stone Naked را فیلمبرداری کنند، عبارتی که او روی بازوهایش خالکوبی کرده است.

ما با فیدلمن تماس گرفتیم تا تغییرات و خطوطی را که او در طول شش دهه از عکاسی یوسمیتی مشاهده کرده است، چالش‌های بازبینی رابطه‌اش با دین پاتر را کشف کنیم. جادوگر تاریک و تکرار بعدی پروژه برهنه سنگی. برای این مصاحبه گذشته نگر از فیدلمن خواستیم از هر دهه کار خود یک عکس انتخاب کند که در ادامه خواهید دید.

مصاحبه با دین فیدلمن

این مصاحبه برای وضوح و اختصار ویرایش شده است.

مایا سیلور: شما در دهه ششم عکاسی در یوسمیتی هستید. آیا چیز متفاوتی در مورد نحوه ژست گرفتن استادان سنگ، میمون های سنگی و کوهنوردان امروزی دره برای پرتره مشاهده کرده اید؟

دین فیدلمن: با گذشت چندین دهه، طرز فکر من در مورد عکس گرفتن تغییر کرده است. اما مردم آنقدر تغییر نکرده اند. با Stonemasters، من فقط از دوستانم در حال انجام کارهای جالب در بیابان عکس می گرفتم. من واقعاً به هیچ چیز دیگری فکر نمی کردم جز اینکه سعی کنم بهترین عکسی را که می توانستم بگیرم – و کشف کنم که یک عکس خوب چیست.

با Stone Monkeys، از اواخر دهه 90 تا 2010 یا 2015، من فقط در یوسمیتی در پاکسازی زندگی می کردم و در کنار رودخانه می خوابیدم. بنابراین من از نظر مالی با آن گروه از افراد کاملاً سازگار هستم. وقتی از کسی خواستم با من عکس بگیرد، تردیدی نداشتم.

من اخیرا چند عکس گرفتم مجله در بالا توسط افراد YOSAR [Yosemite Search and Rescue] و در کمپ 4. اولین چیزی که از کسی پرسیده شد که آیا می توانم عکسش را بگیرم، می گفت: “مفتخرم.”

به طرز عجیبی مرا روی پای عقب انداخت. اگر از شما می خواهم که از شما عکس بگیرم، به این دلیل است که به شما احترام می گذارم یا چیزی در شما وجود دارد که از بودن یا دیدن آن واقعا لذت می برم. پس بیشتر شبیه عبادت است من، چون لحظه ای جلوی دوربین من آسیب پذیر می شوی. وقتی از آن عبور کنیم، درست مانند کار کردن با افرادی است که همیشه با آنها کار کرده ام.

نقره ای: اگر لین هیل زمانی که به عنوان یک عکاس مد در نیویورک کار می کردید با شما تماس نمی گرفت و به شما پیشنهاد نمی کرد که دوباره عکاسی از کوهنوردی را شروع کنید، آیا فکر می کنید مسیر شما متفاوت بود؟

فیدلمن: وقتی لین دوباره با من تماس گرفت، تقریباً فوری بود – “اینجاست.” شما به مسیر خود به صورت خطی فکر می کنید که منجر به بهترین بودن در چیزی می شود، اما اینطور کار نمی کند. من عکاسی خود را بیشتر به صورت شخصی انجام دادم تا تجاری. وقتی لین با آن ارتباط برقرار کرد، فکر کردم، “اوه بله، جنبه شخصی عکاسی، من می توانم این کار را انجام دهم.” او قطعاً از من حمایت کرد و دوباره آن جهان را باز کرد.

نقره ای: چه کسی دیگر به شما کمک کرد تا به عکاسی کوهنوردی بازگردید؟

فیدلمن: چارلز کول از Five Ten و جان باچار از Boreal از من برای تبلیغات استفاده کردند. اما به خصوص چارلز می گفت: “اینجا 500 دلار است، اینجا 1000 دلار. اینجا دوربین من است. فقط چند عکس به من بدهید، اما کاری را که همیشه انجام می دادید انجام دهید – بدون فشار.”

وقتی به یوسمیتی برگشتم، یکی از اولین افرادی که ملاقات کردم دین پاتر بود. او با من فوق العاده باز بود. من از طریق باچار با او آشنا شدم زیرا آن زمان به او کفش می دادند و می خواستند چند عکس بگیرند. ما یک رابطه خویشاوندی فوری داشتیم و این باعث شد که من به سمت میمون های سنگی عمیق تر باشم. سپس شما سدار رایت را داشتید، که تازه در آن مقطع زمانی شروع می‌کرد، و بقیه از آن بیرون آمدند.

با افرادی که جان سالم به در بردند – و افرادی که نجات ندادند – متوجه شدم که این رکورد بصری دوستان را می سازم و سعی می کنم آنها را در لحظه بیان کنم. این همان چیزی است که امیدوارم به انجام آن ادامه دهم.

نقره ای: یک چیز که ما در مورد آن زیاد صحبت می کنیم کوهنوردی این است که چگونه و آیا باید انفرادی رایگان را پوشش دهیم. شما از نوجوانی انفرادی بوده اید و دهه هاست که به صورت انفرادی فیلمبرداری می کنید. نظر شما در مورد اخلاقیات داستان نویسی پیرامون انفرادی آزاد چیست؟ آیا نظرات شما از دهه 1970 به خصوص در مورد رسانه های اجتماعی تغییر کرده است؟

فیدلمن: راستش نظر من از دهه 70 تغییر نکرده است. مثل زمان باچار یا یابو نبود [John Yablonski] یا کسی انفرادی انجام داد گاهی باچار می‌گفت: “هی، حالا من این کار را به ذهنم می‌رسانم و می‌خواهم آن را انجام دهم. می‌خواهم عکس‌ها را بگیری.” سه چهار نفری سوار وانتش می شدیم، می رفتیم پایین جایی که تک نفره بود و این عکس ها را می گرفتیم.

در آن زمان مجلات کوهنوردی نمی خواستند منتشر کنند [free soloing photos]. من شخصاً آن را نگرفتم. اولین نشریه ای که کار من را منتشر کرد بود پرسشگر ملی. این عکسی بود از تک نفره باچار با عنوانی مانند “مردی از صخره بالا می رود” یا “دردویل از صخره بالا می رود”.

بنابراین من هر دو انتهای طیف را در اوایل تجربه کردم. من متوجه شدم که کاری که شما انجام می دهید مورد پذیرش جهانی قرار نخواهد گرفت. اما شما این کار را برای افرادی انجام می‌دهید که تک‌نوازی می‌کنند و افرادی که قدردان آن هستند. من کاری نکردم که همه اینها اتفاق بیفتد. قبل از من اتفاق می افتاد و در طول نسل ها ادامه دارد.

سیلور: بازبینی برخی از تجربیات خود با دین پاتر چه حسی داشت؟ جادوگر تاریک?

فیدلمن: وقتی 10 سال پس از مرگ دین پاتر، گروه های فیلمبرداری برای ساختن فیلمی تماس گرفتند، من خیلی درگیر بودم، اما تا حد امکان حرفه ای بودم. یک نسخه تقریبی از هر چهار قسمت به من نشان داده شد. بعد از تماشا، در این افسردگی وحشتناک افتادم که فقط در چند ماه گذشته از آن خارج شده بودم.

نقره ای: حالا که بیرون است، چه احساسی نسبت به او دارید؟ و نظر شما در مورد استفاده از خاطرات او در سریال چیست؟

فیدلمن: این دوباره آن را بسیار واقعی کرد. ناگهان فکر می کنم هنوز زنده است. او وجود دارد. من می توانم حضور او را احساس کنم، سعی می کند واقعاً به من نزدیک شود و مرا بترساند – صدای او و همه چیز. بدیهی است که این داستان سرایی است، اما باعث شد که من واقعاً در مورد آنچه اتفاق افتاده و بسیاری از افرادی که هستم سؤال کنم. فکر می‌کنم امیدوارم این را روشن کرده باشم.

نقره ای: هنگام عکاسی از دین یا دیگرانی که احساس می‌کنید احساس اضطراب یا آسیب‌پذیری می‌کنند، در مورد «انرژی خود را نزدیک نگه دارید» صحبت کرده‌اید. شما به طور خاص در مصاحبه اخیر با ربکا روش، کوهنورد و دوچرخه سوار حرفه ای به این موضوع اشاره کردید. چگونه می توانید انرژی خود را نزدیک خود نگه دارید؟ این در عمل به عنوان یک عکاس چه معنایی دارد؟

فیدلمن: این به معنای احترام به مرزهای ناگفته است – اینکه در آن لحظه چگونه رفتار می کنید، هدف شما چیست و چه چیزی می توانید از شخص مقابل خود بخواهید. به خصوص با سنگ برهنه، آنها برهنه و آسیب پذیر هستند. در آنجا همه نوع اعتماد وجود دارد. شما به مرزهای ناگفته احترام می گذارید با مشاهده یک نفر تا ببینید چقدر در برابر جهت گیری باز است. اما من همچنین متوجه شدم که زنان با مردانی که سعی می کنند به آنها بگویند چگونه صعود کنند سنگینی می کنند.

و سپس شما در سطح صمیمی با دوستان خود هستید، زیرا آنها شما را می شناسند، اما ناگهان یک دوربین وجود دارد. کار شما را دیده اند و افتخار می کنند. پس باید سعی کنید با بازگرداندن انرژی و تمرکز مجدد از شر این ناهنجاری خلاص شوید.

نقره ای: تقریباً سه دهه از اولین فیلم برهنه سنگی می گذرد. آیا شانسی برای ایجاد تقویم سالگرد در سال 2029 وجود دارد؟ و آیا هنوز روی پروژه Valley Muse کار می کنید؟

فیدلمن: من هنوز روی کتاب Valley Muse کار می کنم. در ماه مارس، چند قطعه برهنه سنگی جدید انجام دادم که واقعاً دوستشان دارم، بنابراین به تقویم یا احتمالاً کتاب نگاه می‌کنم، برای پنج یا شش سال دیگر دور هم جمع می‌شوم، به مکان‌ها و مکان‌های مورد علاقه‌ای سفر می‌کنم که همیشه می‌خواستم بروم.

نقره ای: در حال حاضر بیشتر از کجا می خواهید عکس بگیرید؟

فیدلمن: چند عکس هست که می خواهم در پاتاگونیا بگیرم. این فقط یک صخره در وسط ناکجاآباد است – و هیچ جا خیلی زیاد نبود. همچنین یک نقطه آتشفشانی خنک در ونزوئلا وجود دارد. اما پس از آن به اسپانیا می روم تا برهنه های انفرادی در اعماق دریا در مایورکا کار کنم.

نقره ای: آخرین باری که در یک اتاق تاریک رشد کردید کی بود؟

فیدلمن: احتمالاً سال 2018، درست زمانی که با تقویم برهنه سنگی و رنان متوقف شدم [Ozturk] این دوربین را به من داد این احتمالا آخرین باری بود که به یک تاریکخانه رفتم، مگر اینکه اتاق تاریک دارای اسکنر باشد و من نگاتیوهایم را اسکن کنم. با تعداد زیادی از عکاسی سیاه و سفید اصلی ام، فیلم را خودم پردازش می کردم. من قبلاً این آزمایشگاه های عکس سنتی را در بالا و پایین ساحل پیدا می کردم.

پس از بسته شدن آخرین آزمایشگاه، از تاریکخانه انسل آدامز در یوسمیتی استفاده کردم. از ساعت 10 شب تا نیمه شب اجازه استفاده از تاریکخانه را داشتم. تنها چیزی که از او باقی مانده بود یک سینک بلند و یک پرده تیره سنگین بود. نیمه‌شب قوطی‌ها را تکان می‌دادم و به آن‌جا نگاه می‌کنم و پرتره‌ای از انسل به من نگاه می‌کند که می‌گوید: “تو در اتاق تاریک من چه می‌کنی؟”

نقره‌ای: چند داستان غیرمنتظره یا خنده‌دار از فیلم‌برداری‌های Stone Nudes در طول سال‌ها چیست؟

فیدلمن: یک بار داشتم وسط رودخانه مرسده کنار چهارراه 120/140 عکس می گرفتم. دوستی بالای صخره ژست گرفته بود در حالی که من در عمق رودخانه بودم. ناگهان یک اتوبوس تور بزرگ ایستاد و اتوبوسی از گردشگران روی هم انباشته شد و با هم برخورد کردند و سعی داشتند با گوشی خود عکس بگیرند.

یک بار در دره الدورادو روی آن صخره درست در وسط رودخانه با دوست هیپی ام آنورا عکس می گرفتم. به یوسمیتی برگشتم و فیلم را در تاریکخانه انسل آدامز پردازش کردم. من در کلبه آویزان هستم و این مرد به سمت من می آید – واضح است که یک کوهنورد است، اما بسیار تمیز. میگه ببخشید دین فیدلمن هستی؟ و من می گویم بله.

او با این لبخند بزرگ روی صورتش دستش را دراز می کند و می گوید: “می خواهم دستت را بفشارم. شما حدود یک ماه پیش در دره الدورادو بودید و چند عکس می گرفتید. ما در باستیل بودیم و اوه خدای من، او خیلی زیباست. شگفت انگیزترین روز بود. شریک زندگی من به خانه رفت و یک تقویم خرید حتی با وجود اینکه می دانست قرار نیست در تقویم بعدی باشد. اما آیا او در تقویم بعدی خواهد بود؟”

سپس من یک برهنه سنگی از دوستم برایان لودوویسی انجام دادم که یک شخص فوق العاده و یک بولدرر فوق العاده باحال است. پرسید که از او عکس بگیرم؟ رعد و برق نیمه شب (V8) با لباس هایش. بنابراین من آنجا حاضر شدم و او فقط این شورت کوتاه را پوشید، درست است؟ این کار بولدرینگ مورد علاقه اوست. او آن را می پرستد. او را پرستش کرد. و آن را بالا و پایین می کند. من می گویم: “هی، مرد. فکر می کنی می توانی آن را برهنه کنی؟” شاید چهار یا پنج نفر از دوستانش آنجا باشند و همگی او را زیر سوال ببرند. او به جایی می رسد که مانتو را دراز می کند، اما نمی تواند این کار را انجام دهد. شورتش را دوباره پوشید.

سپس یک پسر از فاصله 100 یاردی با سرعت تمام به سمت من می دود. او با دقت به برایان نگاه کرد. بعد می ایستد و می گوید: “رفیق، آن روز شگفت انگیزترین روز زندگی من بود. به آن طرف غرفه نگاه کردم و یک زن برهنه زیبا مشغول انجام کار بود. رعد و برق نیمه شب، بنابراین شروع به دویدن کردم تا از نزدیک ببینم. اما این یک یارو است.

نقره ای: آیا هیچ یک از سوژه های Stone Nudes شما در طول فیلمبرداری سقوط کرد؟

فیدلمن: یک سقوط دوستم جوی گفت: بیا عکس بگیریم. من اولین بار او را در 16 سالگی ملاقات کردم. او گفت: “می خواهم عکس بگیرم.” من می گویم: نه، نه. همینطور با [Chris] شارما. می گویم: نه، باید تا 18 سالگی صبر کنی.

چند سال بعد او در جاشوا تری است و می خواهد بالا رود رستافاری سفید (V2). ابتدا به او می گویم که باید با لباس و کفش این کار را انجام دهد تا ببینم او می تواند این کار را انجام دهد. او این کار را کاملا انجام می دهد. اما او نمی تواند این کار را با پای برهنه انجام دهد. بنابراین او لباس هایش را درآورد و ما یک دسته پد داشتیم که در میان بوته ها پنهان شده بود. سه تا از دوستانش متوجه شدند.

او به اصل مطلب می رسد و شروع به بالا بردن دست و دمیدن می کند. دوستانش حتی به او دست نزدند. او به بالشتک‌ها ضربه زد اما مچ پایش به شدت پیچ خورد. واقعاً احساس وحشتناکی داشتم، اما آن را پوشیدم [a calendar]. من همیشه از آن اطمینان دارم [climbers] آنها حداقل می توانند این کار را با لباس های خود انجام دهند. حالا من همیشه به تماشاگران می گویم: “اگر مجبورید وارد عکس شوید، حتی اذیت نکنید. دستان خود را روی آنها بگذارید، حتی اگر برهنه باشند!” مگر اینکه کسی بخواهد یک کار انفرادی انجام دهد، اما این کار خارج از محدودیت نیست – هرگز.

نقره ای: در حال حاضر روی چه پروژه های کتابی کار می کنید؟

فیدلمن: من روی دو کتاب کار می کنم. یکی داستانی از بینی با جان لانگ، هانس فلورین، اد هارتونی و سارا کانلی. دیگری کتاب میمون های سنگی با جیمز لوکاس است. ما در حال سازماندهی دست‌نوشته‌ها و عکس‌های منتخب با برنامه‌هایی برای انتشار در چند سال آینده هستیم.

نقره ای: شما در یوسمیتی مربی بسیاری از عکاسان بوده اید. آیا عکاسان جوانی را می بینید که مشعل را برای ثبت فرهنگ کوه نوردی در دره به دست می گیرند؟

فیدلمن: من روی آرشیو کردن همه چیزهای دهه 60 و گلن کار کرده ام [Denny] تأثیر زیادی بر من و همچنین تام فراست و چند نفر دیگر داشت.

من خیلی زود متوجه دو چیز شدم. یکی اینکه اگر با افرادی مثل جان سالات و رویال رابینز طناب زدید، با همه این افراد دیگر هم طناب زدید. خودم را با طناب بستم [Jim] بریدول و بسیاری از کسانی که احتمالاً تمام راه را به سالاد برمی‌گردانند.

زمانی که من و جان لانگ کتاب Stonemaster را ساختیم، این تحقق رویای من بود که کتابی بسازم، اما همچنین متوجه شدم که اگر بگذاریم این داستان ها بمیرند، جادو نداریم. تمام باورهای ما بر اساس این داستان ها و این افسانه ها است.

امیدوارم یکی پیدا بشه و برام مهم نباشه کیه. اگر بتوانم آن اشتیاق را ببینم و آنها واقعاً تلاش کنند تا آن طنابی را فراهم کنند که همه ما بتوانیم با آن ارتباط برقرار کنیم، کار من به جلو می رود.