کوهنوردان جوان مسیرهای جدیدی از جمله اولین صعودها را در Rolwaling » Explorersweb جمع آوری می کنند

یک چهار نفری پرانرژی از کوهنوردان جوان فرانسوی اخیراً در دره روالینگ نپال، در شرق خومبو، اوقات شلوغی را سپری کردند. اریک بازون، پیر ژیرو، سوفی جاکوب و کیلیان مونی دو مسیر جدید را انجام دادند، از جمله اولین صعود از یک مناره سنگی 5205 متری و یک خط بسیار دشوار. سپس در یک روز “خاموش” به قله دیگری صعود کردند.

چکی گو غرب

به محض اینکه کوهنوردان به رولوالینگ رسیدند، مجبور شدند هدف اصلی خود را که در وضعیت بدی قرار داشت تغییر دهند. سازگاری آنها نیز کندتر از حد انتظار پیشرفت می کرد. در عوض، آنها توجه خود را بر روی خط الراسی متمرکز کردند که هر روز صبح می توانستند از کمپ اصلی خود ببینند. در 20 اکتبر، بازون، ژاکوب و ژیرو به سمت قله حرکت کردند و مانی در پایگاه منتظر آنها بود.

بایسون نوشت: «پیش از مدتی کوهنوردی عمودی شد و خط الرأس تیغ تیز و آشکار شد. صعود سه روز بر روی خط الراس، از جمله بیواک، طول کشید و بازون، سوفی ژاکوب و پیر ژیرو را به قله غربی چکی گو (6128 متر) رساند. یک روز کامل دیگر و یک بیواک دیگر طول کشید تا به کمپ اصلی رسیدیم.

قله اصلی چکی گو برای اولین بار در سال 2005 توسط بروس نورماند از بریتانیا و اولیور فون روتز از سوئیس در جبهه غربی صعود شد. یک تیم اسپانیایی به رهبری میکل زابالزا برای اولین بار در سال 2017 از طریق یک مسیر مستقیم به سمت غرب به قله غرب رسیدند. این تیم به تازگی از اولین صعود Jugal II بازگشته بود.

بازون گفت: «این یک تجربه بسیار شدید برای یک پروژه «ثانویه» بود: پروژه‌ای که صخره‌نوردی را روی گرانیت متوسط، عقب‌نشینی موقت و برف‌های شیب‌دار در حالی که طناب‌هایمان را به پشت می‌کشیدیم، ترکیب می‌کرد.

خط الراس به اندازه کافی فنی بود که شروع خوبی باشد: 5 درجه سانتی گراد روی سنگ و M4 در زمین های مختلط. در کلاس های آلپاین، تیم به آن رتبه TD (بسیار دشوار) داد.

خط الراس چکی گو. عکس: اریک بازون

چوکیما گو

از آنجایی که پیش بینی هوا برای چهار روز دیگر خوب به نظر می رسید، تیم تصمیم گرفت به صعود ادامه دهد. آنها به دو تیم تقسیم شدند: بازون و ژیرو به سمت قله ای رفتند که قبلاً توسط کوهنوردان نخبه آمریکایی Domen Castellitz و Sam Hennessy در سال 2014 صعود کرده بود: Chukyima Go (6259 متر). مانند اسلاف خود، تیم فرانسوی از دره ناآ در رولوالینگ به سمت غرب نزدیک شد.

بازون گفت: “این کولور مستقیم، باریک و آشکار وجود داشت که فقط می خواست از آن بالا برود.”

کوهنوردان در یک بیواک باز. عکس: اریک بازون

صبح روز بعد آن‌ها جبهه غربی را در شرایط عالی یافتند و به آنها اجازه می‌داد از مسیری مستقیم به سمت قله در امتداد شکاف‌های سنگ، یخ تند و انواع زمین‌های مختلط صعود کنند.

آنها دو روز طول کشید (27 تا 28 اکتبر)، با بیوی سرد روی صورت و پاهایشان در کوله‌هایشان، تا 23 زمین مسیر را تکمیل کنند. مسیر West Face Direct آنها 900 متر طول دارد و تیم آن را به عنوان ED (بسیار دشوار)، با بخش های مختلط M6 و درجه یخ آلپ AI5 ارزیابی کرد.

تصویر زیر نشان می دهد که مسیر جدید فرانسه، TchikitaMa Go، به سمت راست ردیف قبلی باز شده توسط دو آمریکایی می رود.

سمت چپ: مسیر جدید کشف شده توسط تیم فرانسوی، در مقایسه با خط 2014 Dominne Castellitz و Sam Hennessy در سمت راست. عکس: اریک بازون/PlanetMountain

کوه جانجمو

در همین حین، سوفی جیکوب و کیلیان مانی به سمت قله ای صعود نکردند که در خارج از کمپ اصلی آنها نیز به چشم می خورد: 5205 متر جانجمو. این زوج اولین صعود خط زیبایی 600 متری را در جبهه شمالی انجام دادند. مسیر را صدا زدند ستاره های ابدی («Les etoiles eternelles») پس از چند دوست که اخیراً فوت کرده بودند.

کوهنوردان گزارش دادند: “من در کوه های آلپ احساس خوبی در خانه داشتم، با چالش اضافه شده در ارتفاع بالا.” ما خودمان را هم از نظر جسمی و هم از نظر ذهنی از طریق زمین‌های سخت اما فوق‌العاده منطقی به حداکثر رساندیم.»

اما این هنوز برای این زوج کافی نبود. آنها موفق شدند یالونگ ری را در روزی که “روز بهبودی متفکرانه و فعال” نامیدند صعود کنند. سپس سفر را با پاراگلایدر از بالا به پایان رساندند.

کیلیان مونی از بالای یالونگ ری پرواز می کند. عکس: کیلیان مانی