تصویر از کریستین کیفر
داستان اعضا توسط کریستین کیفر
در ابتدا منتشر شد راهنمای نوزدهم.
پدرم بعد از سومین دوره شیمی درمانی وارد بیمارستان می شود. در ماه های قبل از گلودرد رنج می برد و اغلب دچار تنگی نفس می شد. تشخیص اولیه لوزه له شده ناشی از دور قبلی شیمی درمانی هفت سال پیش بود. سپس تجدید نظر شد: بازگشت لنفوم، نوع متفاوتی از لنفومی که او شکست داده بود، اگرچه به او گفته شد که درمان آن آسان‌تر است. یک پیش بینی خوب با توجه به؛ او احساس آرامش و مصمم می کند. یک بار او را شکست داد. او می داند که چه انتظاری دارد. تقریباً یکسان خواهد بود.
اولین دوره جدید شیمی درمانی او را برای چند هفته از پا انداخت، اما او بهبود یافت. دومی منجر به سرفه و تنگی نفس می شود که آنقدر شدید است که نگران کننده باشد. حالا بعد از دور سوم، سرفه آنقدر مداوم است که تنفسش مشکل دارد و نمی تواند بخوابد. دارم از صخره های سرخ بالا می روم که مامانم زنگ زد که باید برم خونه. بیشتر روز طول می کشد تا به خانه پدر و مادرم در کالیفرنیای شمالی برگردم، و وقتی می رسم، پدرم را رنگ پریده و مضطرب، مضطرب، به وضوح از نفس افتاده، جملاتش شامل سه یا چهار کلمه می بینم.
***
در طی 25 روز بعدی که در بیمارستان بستری شدم، وضعیت پدرم بهبود یافت، سپس بدتر شد و دوباره بهبود یافت و در نهایت به وضعیتی غیرقابل تحمل تبدیل شد. هوا در سی‌تی اسکن سیاه است و تصویر ریه‌های او در سال قبل، یک فضای خالی سیاه و سفید را نشان می‌دهد که با رشته‌های سفید رگه‌هایی دارد. جدیدترین تصاویر ریه ها را به رنگ بتن نشان می دهد: بافت بدون هوا.
او می گوید: من فقط سه روز خوب می خواهم تا بتوانم با مردم صحبت کنم. هنوز به ذهن هیچ یک از ما نمی رسد که روزهای خوبی که ممکن است پشت سر او بوده باشد.
من هر شب شب می مانم، خواهرم و مادرم شیفت روزانه هستند. برخی از روزها او بازدیدکنندگان می خواهد – هر چیزی که خستگی را از بین ببرد – اما بازدیدها او را نیز خسته می کند. در روزی که نه مادرم و نه خواهرم حاضر نیستند با او بنشینند، او در اوایل غروب وقتی من می‌رسم اشک می‌ریزد. او می گوید: «این خیلی طولانی بود. “این خیلی طولانی بود.”
او از آی سی یو به طبقه تله متری می رود و سپس به آی سی یو برمی گردد و دوباره به تله متری برمی گردد و به آی سی یو که در آنجا می ماند. هیچ وقت باور نمی کنم که او به خانه نخواهد آمد. حدس من این است که او احتمالاً اکسیژن مصرف می کند، حداقل تا زمانی که شیمی درمانی تمام شود و ما در حال صحبت در مورد اینکه چگونه می توانم خانه او را دوباره مرتب کنم تا بتواند در حالت کمی ضعیف بهتر بچرخد.
او گاهی اوقات می گوید: «فکر می کنم همین است.
به او می گویم: “اما تو بهتر می شوی.” “شما نمی توانید آن را ببینید زیرا بسیار کند است، اما شما بهتر از زمانی هستید که برای اولین بار به اینجا رسیدید.”
او پاسخ می داد: «حدس می زنم.
به او می گفتم: «خفه شو.
او می خندید. من می خندیدم. خنده خواهد بود.
تصویر توسط فاستر دنی
***
من به عنوان یک پدر تمام تلاشم را می کنم، اما وقتی در بیمارستان نیستم، دوباره احساس می کنم موج سیاه افسردگی قلبم را می ریزد. در 18 یا 19 سالگی رسماً تشخیص داده شد که من مبتلا به اختلال افسردگی اساسی هستم، اگرچه احتمالاً قبل از آن شروع شده است. البته روزهای بهتری هم وجود داشته است، اما در سه چهار سال اخیر تاریکی بیش از پیش فراگیر شده است.
کوهنوردی تنها چیزی است که پیدا کرده ام که به هیچ وجه کمک می کند، و در روزهای بین مراجعه به بیمارستان، صخره ای چرک زده، خزه ای، کثیف، ترک خورده و توسعه نیافته را در فاصله کمی از خانه خود کشف کردم. وسواس فعلی من در کوهنوردی کار خشک است، اگرچه در آن مهارت خاصی ندارم. استفاده از ابزارهای یخی برای بالا رفتن از صخره های بدون یخ و لخت برای کسی که در شمال کالیفرنیا زندگی می کند، که توپوگرافی آن مکان های کوچکی را ارائه می دهد، وسواس عجیبی است. کوهنوردی همه چیز، جسم و ذهنم را از من می گیرد، بنابراین چیزی باقی نمی ماند. به سختی می‌توانم صعودی را به یاد بیاورم وقتی کارم تمام شد – مثل این است که وارد حالت فوگ، جریان کمتر و تخریب بیشتر شده‌ام – و ابزارهای خشک از لحظه‌ای که پاهای گرفتگی من خاک را ترک می‌کنند، در آن فضا قرار می‌گیرم. شاید دلیل عجیبی برای صعود باشد، اما من هیچ چیز دیگری پیدا نکردم که من را به صفر مطلق برساند، بدون آن اغلب نمی‌توانم. فکر کنم اصلا زنده بمونم
در مرکز صخره یک آرته وجود دارد، شاید یک صعود عمودی یا نزدیک به عمودی 20 فوتی، که پس از آن به گرانیت معمولی سیرا تبدیل می شود. احتمالاً در کفش های کوهنوردی چیزی شبیه به 5.8 است، اگر کثیف باشد ثابت می ماند، اما با ابزارهای یخ و کرامپون احساس لرزش و سستی می کند. من آن را بین سفر به بیمارستان و دورهای انفرادی تاپ طناب برای ساعت ها می چرخانم.
***
من به این فکر می کنم که وقتی پدرم خوب شد، او را به سنگ جدید ببرم. به او فکر می کنم که در سایه نشسته است و یا فقط به من نگاه می کند که مسیر را بالا و پایین می کنم. گاهی اوقات احساس می کنم آن روز ممکن است. اوضاع در حال بهتر شدن است. اما پس از آن همه چیز بدتر می شود. در طول روزها به سمت صخره می روم و سه مجموعه لنگر بالا می گذارم، سپس یک طناب رها می کنم و با ابزارم مسیرهای ممکن را بالا و پایین می کنم. شب ها عکس های بابا را روی گوشیم نشان می دهم. در یک نقطه – ساعت 10 یا 11 شب – صندلی را روی تخت می اندازم و با گوش دادن به صدای بوق و زمزمه ماشین های مختلف به خواب می روم. خواهرها می آیند و می روند. او خوب نمی خوابد – چطور می توانست؟ – بنابراین شب‌های او اغلب خسته‌کننده است، ساعت را تماشا می‌کند و منتظر شروع روز است. وقتی خورشید بیرون می آید همیشه باعث آرامش می شود.
“چرا؟” از او می پرسم. “روز و شب اینجا تقریباً یکسان است.”
او می گوید: می دانم. عجیب است، اما من همیشه منتظر آن روز هستم.
او بیشتر افتضاح است – افتضاح و بی حوصله، ترکیبی که هر کسی که زمان زیادی را در بیمارستان سپری کرده باشد، با وحشت کامل آن را تشخیص خواهد داد. او با تربیت کاتولیک خود احساس کرد که به او خیانت شده است، و وقتی از این ایمان جدا شد، کاملاً تمام شد. برای او، آنچه فراتر از آن نهفته است، تنها یک خلأ تاریک و فراگیر است.
با این حال، او از روی تخت بیمارستان به من می گوید: “من مدام به این فکر می کنم که چقدر دلم برای همه تنگ خواهد شد.” “می دانم احمقانه است. من کسی هستم که می رود.”
***
در روز 25 سالگی، وضعیت پدرم به حدی بدتر شده بود که او فقط می‌توانست با مسکن‌های منظم برنامه دوم – مورفین و دیلاودید – و یک کوکتل بنزودیازپین‌ها برای اضطراب و گرسنگی روزافزونش برای هوا کار کند. وقتی امروز صبح زود به خانه می‌رسم، به مادرم می‌گویم که امیدوارم بتوانیم او را از بنزوها بیرون بیاوریم زیرا آنها او را بسیار خسته و پریشان می‌کنند و برقراری ارتباط با او غیرممکن است.
همان روز خواهرم زنگ زد و به من گفت که بابا می خواهد همه چیز را کنار بگذارد. او می گوید: «او کارش را تمام کرده است. حتی احساس از دست دادن هم وجود ندارد. هنوز نه چیزی جز حرکت فیزیکی بازگشت به ماشین وجود ندارد.
خانواده او، خانواده من، تمام بعد از ظهر دور هم جمع می شوند. به خواست او مرفین می دهند، اکسیژن را کم کم کم می کنیم. دستش را می گیرم و پنج ساعت با او حرف می زنم تا اینکه نرود. یا سعی میکنم ساعت 4:30 شکسته می شوم، جیغ می زنم و گریه می کنم، پوزه ام روی زمین بیمارستان می چکد. من نمی توانم به او کمک کنم. هیچ کاری از دستم برنمی آید و پدرم آنجاست که آخرین نفس های دردناکش در حال خراشیدن است و در نهایت بی جان و رنگ پریده. و تنها چیزی که می توانم فکر کنم این است: این پدر من است. این پدر من است. چند هفته قبل از آن او به من کمک می کرد تا یک انباری در جنگل بسازم. الان رفته و آنچه در آن زمان فکر می کردم، چیزی که هنوز فکر می کنم، این است: چگونه می توان جهانی بدون پدرم وجود داشت؟
* * *
تصویر توسط فاستر دنی
روز بعد از مرگ پدرم، به صخره برمی گردم، لنگرهایم را می بندم، روی صورت ناهموار و شکسته فرود می روم و دوباره شروع به فرو رفتن می کنم. چندین ساعت گرد و غبار گرانیت، اشک، عرق. هرازگاهی به این فکر میکنم که مسیر جدید را به پدرم بگویم تا یادآوری کنم که دیگر هرگز نمی‌توانم چیزی به او بگویم.
من مسیر جدید را آقای سوبارو می نامم، با اشاره به تجارت ماشین های دست دوم پدرم در اواخر عمرش. مسیر از کناره‌ای شکسته می‌رود، بنابراین کوهنورد مجبور است بارها و بارها بالا و راست برود، بر روی تاقچه‌های نازک از روی صورت بلند شود و بچرخد، بدنش دائماً به سمت خط سقوط کج می‌شود، ابزارهای یخی روی گرانیت لخت می‌خراشند. به اندازه کافی متعادل، نازک و سخت است که نیاز به توجه دارد. نمی توانم بگویم که در اولین صعود احساس شادی می کنم، اما حداقل آنقدر از من می طلبد که نمی توانم به چیز دیگری فکر کنم.
من در ترازو شریکی ندارم. هر کاری که اینجا انجام می دهم تنهاست. مسیرها را می پیچم و از آنها بالا می روم. زیر سایه سروها می نشینم. من دارم گریه میکنم
* * *
پدرم مثل جعبه خاکستر اوایل تیر به خانه می آید. جعبه مقوای ساده ای است که در پلاستیک پیچیده شده است، اگرچه یک کیسه کوچک جداگانه برای پخش کردن در اطراف یوسمیتی، جایی که او بیشتر از همه در جهان دوست داشت، وجود دارد. من برنامه هایی برای صعود به ال کپ و پخش خاکستر قله پس از صعود به آن دارم، اما در واقع، احتمالاً هرگز این اتفاق نخواهد افتاد.
مادرم جعبه را روی یک قفسه کوچک در کمد اتاق خواب می گذارد که حالا تنها مال اوست.
چه فایده ای دارد اگر در کمد کسی فقط یک جعبه خاکستر بیفتید؟ چرا دعوا؟ اصلاً چرا هر کدام از این کارها را انجام دهید؟
* * *
من از سه مسیر دیگر عبور می کنم. یک لانه زنبور در یکی از شکاف‌ها زیر سقف بلندی وجود دارد، اگرچه نمی‌توانم بگویم کدام شکاف شش ضلعی کاغذی آنها را نگه می‌دارد. زنبورها به طور یکنواخت سیاه هستند و با تنبلی در اطراف من حرکت می کنند همانطور که من از مسیر بالا می روم، دستگیره ها را آزمایش می کنم، به دنبال موقعیت های مناسب گربه برای آویزان کردن آنها، مشت زدن یا چکش زدن به مکان های احتمالی پیچ می گردم. سپس مته ضربه ای. سپس پیچ و چکش. سپس آن را پاره می کنم.
طنابی که من استفاده کردم نسبتاً جدید بود. یک بار در ارتفاع 80 متری به 50 متر و 30 متر بریده شد و ریزش سنگ یک هسته ایجاد کرد. حتی چیزی که باقی می ماند در مکان هایی مبهم است، احتمالاً خطرناک. مطمئن نیستم که برایم مهم است یا نه، اگرچه متوجه شده ام که وقتی طناب خود را برای روز تنظیم می کنم، از افتادن از روی لنگرهای بالا هیجان زده نمی شوم. پس می خواهم زندگی کنم؟ شاید بدن من، حیوان درون من است. گاهی مته را غلاف می کنم و فقط از کمربند وسط آن طناب مبهم آویزان می کنم. گاهی اوقات من در آنجا بالای زمین گریه می کنم. گاهی اوقات بدون هیچ دلیلی که بتوانم مشخص کنم در همان جایی که هستم می مانم. شاید فقط حضور در مکانی که رسیدن به آن به اندازه کافی سخت است باعث شود تا حدودی احساس امنیت کنم. گاهی چشمانم را می بندم. گاهی آنها را باز می کنم.
* * *
سخت ترین مسیر به کل سنگ نام خود را می دهد: پروژه غم. این مسیر محوری است که با یک صفحه کوتاه با مکان‌های خش دار اما مثبت شروع می‌شود که برای حفظ حرکت و تعادل شما کافی است. مشکل با سقفی شروع می شود که اتفاقاً در اطراف جایی است که دال صاف می شود و چیدمان ها ناپدید می شوند. می توان یک کلاغ را در پشت بام پرتاب کرد – سخت، اما ممکن است – و سپس یک کلنگ را می توان به سمت چپ در شکافی که توسط یک قطعه لایه بردار گرانیت، شبیه به نان فرانسوی شکل می گیرد، سوراخ کرد. این یک محل محکم است، اما درست روی لبه لبه سقف، بنابراین فرد مجبور می شود این ابزار را با دست چپ قفل کند. ورود به شکل 4 یا 9 برای من سخت است – برای من غیرممکن – زیرا بدن من در زیر سقف انباشته می شود و در واقع بیشتر از آنچه که به دست می آورم قد از دست می دهم.
شبها وقتی روی تخت دراز می کشم، در اتاق خواب پدر و مادرم – اتاق خواب مادرم – به مسیر فکر می کنم. گاهی اوقات احساس می کنم تقریباً می توانم حرکت را انجام دهم. اگر مسدود کنم و سپس به سمت راست دست برسم و سپس پاهایم را به پایین پشت بام ببرم…
اما در عوض دوباره لبه بام گیر کرده ام. اطرافم را می خارم، عرق در چشمانم می ریزد، اما خریدی پیدا نمی کنم. دایره زنبورهای سیاه. یکی از آنها در حالی که برای آزاد کردن دو دستگاه ضبط پیشرفت خود از طناب تلاش می کنم، به پیشانی ام می سوزد. به نظر می رسد قیمت بلیط همین است.
* * *
وقتی یکی در اعماق است، وقتی سگ‌های سیاه پرسه می‌زنند، یادت نمی‌آید که هرگز احساس متفاوتی داشته باشی. شما نمی توانید. حس طاقت فرسا از عذاب تنها واقعیت شماست و بی نهایت است. پس از بیدار شدن از خواب، با این درک تلخ، اکنون با وظیفه پر کردن مجموعه ای به ظاهر بی پایان دیگر از ساعت ها قبل از اینکه بتوانم به رختخواب برگردم، مواجه هستم. من به مردم گفته ام که مثل این است که هر روز با یک تفنگ نامرئی در دهان از خواب بیدار شوید.
روانپزشک Wellbutrin را برای تقویت پروزاک فعلی من تجویز می کند. مامانم بهم میگه ظاهرم بهتره من هیچ تفاوتی احساس نمی کنم جز اینکه الان ساعت 7 صبح از خواب بیدار می شوم. و من نمی توانم دوباره بخوابم، مشکلی که به ساعات روز اضافه می کند که باید پر کنم. بنابراین کاری را که انجام می‌دهم انجام می‌دهم: ماشینم را با طناب قدیمی‌ام و جعبه پیچ‌ها و آویزها و پیچ‌ها و واشرها بسته‌بندی میکنم، همه چیز را روی آشغال‌هایی که پشت ماشینم هستند قرار می‌دهم و به پروژه برمی‌گردم.
چندین بار در روز، نوجوانان، اکثراً پسران، در مسیر خود به یا از چاله شنا و غواصی در پایین رودخانه، از مسیر زیر من عبور می کنند.
“وای داداش، تو کوهنوردی؟ این خیلی مریض است.”
“آیا آن فیلم را در مورد آن مردی که از آن چیزها بالا می رود دیدی؟”
“آیا ال کپ را صعود کرده اید؟”
من مودب هستم و حتی به سوالات آنها پاسخ می دهم، اما می توانید تصور کنید که من به چه فکر می کنم.
* * *
در یک مقطع پروژه Grief را در اینترنت منتشر کردم. من هنوز توسعه را تمام نکرده ام، اما به من کمک می کند تا چیزها را پیگیری کنم. هر مسیر با معنی نامگذاری شده است، که بیشتر به مرگ پدرم مربوط می شود، اما برخی دیگر برای ادای احترام به برادران درگذشته یکی از دوستانم. اکنون ده صعود وجود دارد که هر کدام به آرامی با پیچ های سربی پر می شود. همه چیز حداقل برای طناب بالا آماده است.
من تمایل دارم در اواخر بعد از ظهر به سمت صخره حرکت کنم، از گرمای مستقیم تابستان اجتناب کنم، یک یا دو ساعت بدوم و سپس به خانه بروم. گاهی اوقات فکر میکنم که خراب کردن واقعاً هدف نیست. این است که باید خودم را مجبور کنم از خانه بیرون بروم و کاری انجام دهم و این چیزی است که من انتخاب کرده ام. این تنهاست، اما من هم هستم.
تصویر توسط فاستر دنی
سپس روزی فرا می رسد که در کمال تعجب به صخره می رسم و می بینم که طنابی – نه طناب من – به یکی از لنگرها وصل شده است. من راپول می کنم تا کسی را پیدا کنم که نمی شناسم به آقای سوبارو نمک بزند. وقتی به زمین می رسد خودش را معرفی می کند. او سنگ را از پست من در اینترنت پیدا کرد و از ساکرامنتو راند. اکنون او از تعهد من به فرآوری خشک و کاری که وقتی در مورد صعود صحبت می کند و آن را به نامی که برای آن گذاشته ام، نامی که به افتخار پدرم گذاشته بودم، می گوید، قدردانی می کند، تقریباً شروع به گریه می کنم. او درباره صعودهای دیگری که قبلاً در اینجا انجام داده صحبت می کند: Pop Goes، The Creezle، Take What You Need. همه آنها نام هایی هستند که برای من اهمیت زیادی دارند و اکنون آنها در جهان هستند. او به من می‌گوید: «من تنوعی از ریاضیات گسسته را انجام دادم. می گوید این مورد مورد علاقه اش روی سنگ است. بنابراین من آن را به عنوان یک مسیر حذف کردم و نام پروژه کوهستانی او را به عنوان FA.Mathematics Direct (Variation) قرار دادم.
آن شب با پسر بزرگترم تماس گرفتم و به او گفتم که با پسری آشنا شده ام که در حال بالا رفتن از مسیرهای ذکر شده من بود. او می گوید: «خیلی باحال است. “آن مسیرها برای همیشه وجود خواهند داشت.”
حدس می زنم این درست باشد.
* * *
نمی دانم این مرا کجا رها می کند. افسردگی یک چیز بزرگ است. با اعتیاد، می توان – حداقل از نظر تئوری – مصرف را متوقف کرد و راه بهبودی را آغاز کرد. اما هیچ بهبودی از افسردگی وجود ندارد، یا حداقل من نمی دانم. من داروهایم را هر روز صبح مصرف میکنم، حتی اگر روزی می‌رسد که مشخص است Wellbutrin اوضاع را بدتر می‌کند. من هنگام ملاقات با دکتر معمولی گریه می کنم، سپس نزد دندانپزشک گریه می کنم. ناله با هق هق زدن. توقف در اتوبان؛ توقف در پارکینگ ها. پایانی ندارد. سرم درد می کند. من یک درمانگر و یک روانپزشک دارم، بنابراین کارهایی را که باید انجام دهم انجام می دهم، اما نمی دانم که آیا هر یک از اینها منجر به چیزی می شود یا خیر.
با این حال بارها و بارها به Project Grief برمی گردم. این یک مکان خصوصی برای من بود، اما اکنون عمومی است، یک منبع اجتماعی. من پنج نفر را می شناسم که از صخره دیدن کرده اند. شاید بیشتر بیاید. یک جامعه ابزار خشک فعال در بوزمن وجود دارد، جایی که من برای اولین بار به طور کامل با مشکل ابزار خشک آشنا شدم، و گاهی فکر می کنم که آیا می توانم چیزی مشابه را در کالیفرنیای شمالی شروع کنم. آنجا محل غم و اندوه وحشتناک بود، اما در عین حال آسایش متفاوتی داشت، و من گاهی خیال می کنم که ما می توانیم یک جشنواره کوچک لباس خشک را اینجا زیر سروهای ساحل رودخانه داشته باشیم. چه فکر عجیبی آیا این به این معنی است که چیزی کار می کند؟
با سفت شدن آخرین پیچ احساس خالی بودن میکنم، طناب را می‌کشم، آن را بالا می‌برم و پیاده‌روی کوتاه را به سمت ماشین شروع میکنم. احساس می کنم اینجا در سایه سروها چیزی به پایان رسیده است. نه غم و اندوه من، بلکه آن مرحله از کار کردن از طریق آن که به قلبم اجازه می دهم آنقدر شکل بگیرد که شروع به سازگاری کند. یا هر کاری که دل انجام دهد. آن روز عصر وارد پروژه کوهستان می‌شوم و یک مسیر نهایی را اضافه میکنم، مسیر شانزدهم: بالا رفتن از گوشه چروکیده و شکسته که از سمت راست صخره بالا می‌رود. مدت‌ها بود که به آن نگاه می‌کردم و فکر می‌کردم ممکن است به پیچ و مهره نیاز داشته باشد، اما فکر میکنم قبلاً به اندازه کافی پیچ و مهره گذاشته‌ام و این صعودی نیست که کسی بخواهد آن را رهبری کند: بالا رفتن از پله‌های گرانیتی شکسته با تکیه‌گاه‌های بسیار آسان، شاید چیزی که ممکن است برای یک تازه‌وارد در خشک‌کاری جذاب باشد. تصمیم گرفتم آن را بدون پیچ و مهره رها کنم. فقط طناب بالا جاده ای مسدود که در آسمان تاریک ناپدید می شود.
همانطور که من این را می نویسم، El Camino SS 1970 پدرم در حال جمع آوری گرد و غبار در آلونک زیر عرشه است. او آن را از آشغال بازسازی کرد و با دقت و توجه آن را دوش گرفت. حتی از میان گرد و غبار می درخشد، آبی که تقریبا سیاه است.
من مسیر را El Camino Obscuro می نامم. جاده تاریک
ای کاش اینجا بودی تا همه چیز را ببینی بابا. خدایا چقدر دلم می خواست اینجا بودی
راهنمای نوزدهم را بخوانید
برای ایمیل های AAC ثبت نام کنید
