صاعقه دو بار می زند
کلوز و کورل-ادواردز به میدل تتون صعود کرده بودند. همانطور که آنها پایین آمدند، وسایل آنها شروع به کلیک کردن کرد. موهای فر ادواردز از کلاهش بیرون زده بود و کلوز به تارهایی که در آن چسبیده بود می خندید. روزهای گرم و صاف تابستان در تتون ها می توانند به سرعت در ارتفاعات آلپ خطرناک شوند. رعد و برق های ظهر معمولی هستند و می توانند برای کوهنوردانی با مهارهای فلزی بالای 7000 فوت کشنده باشند. در یک نقطه توقف کردند، کلوز و کرل ادواردز به یکدیگر برگشتند، مطمئن نبودند چه کنند. رعد و برق در هوا وزوز کرد.
کورل ادواردز که از برق گرفتگی می ترسید، علی رغم هشدار کلوز در مورد اهمیت تبر یخ، تبر یخ خود را رها کرد. آنها تصمیم گرفتند تمام تجهیزات خود را در یک طرف شکاف قرار دهند و از طرف دیگر بالا بروند. چسبیده به صخره، چاره ای جز انتظار طوفان نداشتند و امیدوار بودند که موفق شوند.
کرل ادواردز گفت: “رعد و برق از مقابل ما می درخشید. واقعاً وحشتناک بود.”
بالای Symmetry Spire در نزدیکی Jenny Lake، Thuermer، Kurle، Rugo و Lukens در موقعیت مشابهی در هنگام وقوع طوفان قرار داشتند. رعد و برق، رعد و برق و طوفان برف بود. وسایل آنها از برق وزوز کرد و برف از صخره بالا آمد.
“مثل این بود [someone] کورله گفت.
این گروه چهار نفره به دو قسمت تقسیم شد و از مسیرهای مناره‌ای مختلف در Direct Jensen Ridge (10 زمین، I|I 5.8) و Durrance Ridge (8 زمین، I| 5.6) صعود کردند – اما توانستند روی طاقچه گرد هم آیند. آنها هراسان منتظر طوفان بودند. همه روی طاقچه جمع شدند، به این امید که رعد و برق بعدی آنها را سرخ نکند. طوفان مانند همه طوفان ها گذشت و رعد و برق آرام آرام از هم کمتر و دورتر شد. خورشید به بیرون نگاه کرد و ظاهراً از هرج و مرجی که لحظاتی قبل رخ داده بود غافل بود. آنها طناب هایشان را به هم گره زدند تا راپل بلندتری بسازند و یک تکه سنگ پرتاب کنند. روگو شروع به پریدن کرد و به سرعت از روی صخره به پایین پرید. سه نفر دیگر با وحشت به لرزش و لرزش ترازو نگاه می کردند و فکر می کردند که مطمئناً منفجر می شود. آنها دیوانه وار سر روگو فریاد می زدند که متوقف شود. روگو به پایین ادامه داد، کاملاً از لنگر متزلزلی که زندگی اش به آن وابسته بود، لبه ای که روی آن خم می شد، بی خبر بود.
افکار لوکنز به جلو می رفت، اگر روگو سقوط کند، هم طناب و هم روگو به ورطه می رفتند و گروه را بدون هیچ راهی برای درخواست کمک و روگو مرده می ماند.
اما به زودی روگو از راپل خارج شد. شوره سر گرفته بود. لوکنز، تورمر و کرل، رنگ پریده، و چهره‌هایشان درهم پس از دیدن دروگر به همدیگر نگاه کردند. هر سه به سرعت و با دقت لنگر جدیدی را تنظیم کردند. آنها که از تصادف و رعد و برق تکان خورده بودند، شروع به راپل زدن کردند.
هر دو گروه می‌دانستند که باید صعود را قبل از ناهار به پایان برسانند، اما زمان بیشتری را برای یافتن مسیر صرف کرده‌اند. آنها به سمت امن GTCR برگشتند، با خنده و دوستی استقبال کردند، گروه از اینکه آن را بدون آسیب رساندند سپاسگزار بودند.
این سفر آزمون اراده، عدم قطعیت و مهارت های کوهستانی بود. GTCR پس از طوفان، حماسه ها، بردها و شکست ها پناهگاهی فراهم کرد. این مکانی برای ملاقات با شرکای کوهنوردی و قهرمانان کوهنوردی یا یافتن ارواح خویشاوند و یک قوطی سوپ در اطراف آتش بود.
تورمر گفت: “مزرعه کوهنوردان همیشه بسیار مهم بوده است، و من فکر می کنم این گروه کوچک نوعی است — داستانی است که ده ها و ده ها کوهنورد و تیم دیگر می توانند آن را روایت کنند.”
