یکی از قسمت‌های ویرجینیا که بیشتر منتظرش بودم پارک ملی شناندوا بود. بسیاری از مردم قبل از اینکه به آنجا بروم، چیزهای بسیار خوبی در مورد پارک به من گفته بودند. انتظار یک منظره نفس گیر را داشتم. من انتظار داشتم که “کروز” باشد. انتظار داشتم غرفه های کنار جاده ای میلک شیک های شاه توت عالی داشته باشند. فکر می کردم واقعاً زمان فوق العاده ای خواهد بود. همسرم از خاطرات خوشش از کمپینگ در آنجا با خانواده اش به من گفت و دوستم پیکس به من گفت که این قسمت مورد علاقه او از مسیر است.
برای من نفرت انگیز بود.
صبح که در Waynesboro در Quality Inn از خواب بیدار شدم، آماده بودم تا بیشتر وسایلم را جمع کنم، اما لباس هایم آویزان بود. من نمی خواستم 10 دلار برای استفاده از دستگاه های سکه بپردازم، بنابراین فقط لباس هایم را در سینک تمیز کردم و آنها را آویزان کردم تا خشک شوند. خوشبختانه، وقتی از خواب بیدار شدم، لباس پوشیدم، وسایل را پوشیدم و برای گرفتن یک صبحانه گرم رایگان که شامل وافل، سوسیس، قهوه و آب پرتقال بود، به طبقه پایین رفتم، همه چیز تا حدودی خشک بود. خیلی بهتر از چیزی که از یک هتل ارزان انتظار داشتم.
در لابی بی بی سی و Dance-On را دیدم که می خواستند مدتی در شهر بگردند زیرا بی بی سی برای یک مصاحبه شغلی چت تصویری داشت. او ریش خود را تراشیده بود و ظاهر تمیزی داشت، که برای اکثر توریست هایی که ملاقات کردم، از جمله خودم، غیرعادی بود. برایش آرزوی خوشبختی کردم و وسایلم را گرفتم و منتظر پیکاپ راننده ام کوین بودم که روز قبل مرا آورده بود.
کوین مرا به جایی که در Rockfish Gap برده بود برگرداند و به من گفت که پارک ملی Shenandoah در کل مسیر چقدر زیبا خواهد بود. او به من گفت مطمئن شوم که برای دیدن تابلوها و عکس گرفتن وقت گذاشته ام. همسرم هم که می‌خواست خاطرات خوش را زنده کند، از من خواست که عکس‌هایش را از پارک برایش بفرستم.
فراموش نکنید که از کارت عکس بگیرید
از ماشین پیاده شدم و از کوین خداحافظی کردم و از او برای سوار شدن تشکر کردم و به سمت مسیر برگشتم و ایستادم تا نقشه و تابلوی اطلاعات در ورودی را نگاه کنم. Shenandoah نیاز به مجوز بیابان دارد، که روز قبل از هتلم به صورت آنلاین خریده بودم، اما یک نسخه فیزیکی از آن نداشتم، بنابراین در صورت درخواست محیط بان، یک PDF را در گوشی خود نگه داشتم. در تمام مدتی که در آنجا بودند، هیچ کدام این کار را نکردند.
مسیر Shenandoah با مناظر دلپذیری آغاز شد که از میان مناطق پردرخت با درختان جوان تر عبور کردم. هوا خنک بود و گلهای بهاری که در قسمت‌های قبلی مسیر آمده و رفته بودند، به دلیل ارتفاعات خنک‌تر، تازه در آنجا ظاهر می‌شدند.
آنجاست! در شناندوا!
با نزدیک شدن به ظهر صدایی از دور شنیدم. زنی بود که فریاد می زد: “ایست! من خیلی نگران شدم و به سمت صدا حرکت کردم، فکر کردم که ممکن است مجبور باشم به برخی از موارد سوء استفاده یا خط کمک مراجعه کنم. هرچه نزدیکتر می شدم، فوران های متناوب فریاد بلندتر شد و دوباره آن را شنیدم: “ایست!” به دنبال آن “خفه شو!” و “ما برای شما اینجا هستیم!” نزدیک شدم و به یک تقاطع به مسیر دیگری رسیدم که پشت زنی را دیدم که یک گله بزرگ و یک سگ کوچک افسار بسته بود. او یک مسیر جانبی از AT را در پیش گرفته بود و به طور متناوب با عصبانیت فریاد می زد و همانطور که می توانستم بگویم به سمت سگش بود. همانطور که مشخص شد برداشت اولیه من از ناراحتی او اشتباه بود، دوباره به سرعت حرکت کردم و این بار سعی کردم از او و طغیان هایش فرار کنم.
طولی نکشید که از اسکای لاین درایو عبور کردم که ادامه مسیر دیدنی Blue Ridge Parkway بود که چند روز قبل از آن عبور کرده بودم و به منظره منظره دیگری رسیدم که ناامید کننده نبود. من آنجا توقف کردم تا ناهار بخورم و از منظره لذت ببرم، عادتی که وقتی هر روز بعد از ظهر از مناظر مشابهی عبور می کردم، ایجاد کرده بودم. یک کوهنورد دیگر از کنارش گذشت و قبل از ادامه مسیر، برای تماشای منظره ایستاد.
نمایی از اولین نمای Skyline Drive.
سلام کردم و اسمش را زدم، بانشی. او یک مرد جوان کوچک با یک حلقه لب و یک کوله پشتی فوق سبک بود. پرسیدم که آیا صدای داد زدن خانم را شنیده است و ما حدس زدیم که او سر چه کسی فریاد می زند. او فکر می کرد که او به جای سگ، گربه ای را راه می اندازد، اما وقتی از کنارش رد شدم، مطمئن بودم که سگی از نژاد کوچک را دیدم.
او مرا دید که مایع IV را در آبم ریختم و از من پرسید که این مایع چیست؟ او طعم Firecracker را که مورد علاقه اش بود، توصیه کرد، اما گفت که از لیمو لیمویی که من استفاده می کردم نیز دوست دارد. بعد از چند دقیقه چت او رفت و من ناهارم را تمام کردم.
مدتی به راه رفتن ادامه دادم تا اینکه به هدفم یعنی بلک راک هات با مسافت 20 مایلی در روز رسیدم. کمپ های اطراف پناهگاه ناهموار بود و بیشتر آنها قبلاً اشغال شده بودند. یکی را درست روبروی پناهگاه گرفتم و بلافاصله چادرم را به انتظار باران امشب زدم. وقتی باران شروع شد به سختی آماده بودم، اما زیاد طول نکشید. کمی روی تختم دراز کشیدم قبل از اینکه انگیزه ای پیدا کنم تا از جایم بلند شوم و سر میز پیک نیک کنار پناهگاه شروع به درست کردن شام کنم.
اگرچه یک گودال آتش نشانی وجود داشت، اما ممنوعیت دائمی آتش سوزی در پارک وجود داشت. جمعیت در پناهگاه افزایش یافت و من دوست جدیدم بانشی را به همراه مردی از نیویورک به نام راجا و مرد مسن‌تری دیدم که از چستنات عبور کرده بود. یک نفر از او پرسید که چگونه نامش را گرفته است و او آهی کشید. او توضیح داد که به یک کوهنورد دیگر حقایقی در مورد شاه بلوط آمریکایی گفته است و همین باعث شد که او نامی را به خود اختصاص دهد. یکی از کوهنوردان دیگر اشتباه کرد و از او پرسید که چه چیزی به آنها گفته است تا نام را بیاورند و همه ما یک سخنرانی کامل در مورد تاریخچه درخت و چگونگی از بین بردن آن توسط یک قارچ مهاجم داشتیم اما آنها سعی داشتند با نوعی دیگر از شاه بلوط از آن عبور کنند تا یک نژاد مقاوم به دست آورند.
جمعیت خوب بود – ترکیبی از کوهنوردان در بخش هایی با چند کوهنورد. من از مکالمات لذت بردم و توصیه های ناخواسته زیادی از چستنات در مورد کمپینگ دریافت کردم، اما وقتی باران بلند شد، در نهایت برای شب به چادرم برگشتم.
صبح روز بعد مه آلود، سرد و مرطوب بود. چادر خیسم را که برگها و آوار به آن چسبیده بود جمع کردم و قبل از درست کردن قهوه و صبحانه کت و شلوار Frogg Toggs را پوشیدم. من به طور تصادفی یک سوراخ در آستین کت بارانی ام با اجاق گاز سوزاندم، بنابراین قبل از ادامه، مقداری نوار چسب از بسته ام بیرون کشیدم تا آن را وصله کنم.
اینجا باران می آید.
مه بیشتر ساعات صبح ادامه داشت و بارندگی در طول روز ادامه داشت. هر بار که به یک منظره یا منظره منظره می رسیدم، چیزی جز دیواری از ابر برای دیدن وجود نداشت. هوای سرد جالب نبود، اما حداقل زمانی که از حرکت باز ایستادم مرا آزار می داد. با وجود تلاشم، جوراب و کفشم خیس شد و روحیه ام از آنجا افت کرد.
منظره زیبا. . . از مه
حوالی ظهر با یک فروشگاه کمپی که غذا و تنقلات می فروخت، حمام، آب جاری و سایر امکانات رفاهی داشت، به یکی از Wayside رسیدم. من به آنجا رفتم و شخصی را در داخل دیدم، بنابراین فکر کردم باید باز باشد، اما به من اطلاع دادند که آنها در حال آماده سازی تأسیسات برای افتتاح روز بعد هستند. من توانستم آب را پر کنم و زباله هایم را در سطل های مقاوم در برابر خرس آنها بریزم، بنابراین این یک ضرر کامل نبود، اما هنوز یک لحظه ناگوار در یک روز سخت بود. بانشی پشت سر من ظاهر شد و تصمیم گرفت مدتی در اطراف بچرخد تا بتواند گوشی خود را از پریز برقی که در بیرون قابل دسترسی بود شارژ کند.
یکی دیگر از منظره های زیبا از مه
در پایان روز، یک روز دیگر به مسافت 20 مایلی دیگر در هایتاپ هات زدم، و تصمیم گرفتم در پناهگاه بمانم تا با چادر کثیف و خیس خود درگیر نباشم. مردی که با کودک پیش از نوجوانی خود قدم می زد، در حالی که من مشغول غذا خوردن بودم، در کنار پناهگاه ایستاد و به من سلام کرد و از من پرسید که آیا جای خوبی برای چادر زدن آنها می شناسم؟ بعد از رفتن آنها تا آخر شب از آنها خبری نداشتم. باران به صورت پراکنده ادامه یافت و در طول شب دوباره افزایش یافت و صبح که از خواب بیدار شدم همه چیز خیس شد.
بدون دیدن پدر و پسر خردسالی که شب قبل در آن نزدیکی چادر زده بودند، تا آنجا که می توانستم زیر برآمدگی پناهگاه آماده شدم. بعد از رفتنم، با پوشیدن تمام وسایل بارانی، باران همچنان می بارید. من دستکش می پوشیدم و آنها کمک کردند دستانم را گرم نگه دارند، اما آنها همراه با هر چیز دیگری که پوشیده بودم خیس شدند. همانطور که قبلاً کشف کرده بودم، لباس بارانی Frogg Toggs من را گرم و عایق نگه می داشت، اما برای خشک نگه داشتن من کاری انجام نداد. یا از گرمای اضافی عرق می کردم یا باران از سرآستین و گردن می گذشت و در آستین ها جمع می شد. من متوجه شده ام که معمولاً بهتر است لایه های کمتری از زیر آن بپوشید.
با گذشت روز متوجه شدم که بیشتر مناظر توسط ابرها پوشیده شده است و چیز زیادی برای دیدن وجود ندارد. آن روز در میان زمین گل آلود و بین باران و مه چیز زیادی برای لذت بردن پیدا نکردم، اما می‌دانستم که از طریق بیگ میدوز وی‌ساید خواهم دوید و این باعث شد که ادامه دهم. من روی اینکه بتوانم دوباره در آنجا ذخیره کنم حساب می کردم و واقعاً می خواستم یکی از میلک شیک های معروف شاه توت را امتحان کنم.
در حالی که بیشتر مناظر منظره آن روز ناموفق بود، من به یکی از منظره‌ها رسیدم که در آن منظره زیبایی از بالای ابرها با قله‌های کوهستانی که بالای آنها به چشم می‌خورد، داشتم. قبل از ادامه برای گرفتن عکس ایستادم.
با وجود همه شکایت هایی که در مورد مه کردم، حداقل یک صحنه عالی بود.
بالاخره به جاده رسیدم. من خیس شده بودم، بنابراین بیرون ایستادم و لایه هایم را جدا کردم و وسایلم را کنار در گذاشتم به این امید که قبل از اینکه دوباره آن را بپوشم، کمی خشک شود. تابلوهای کف خیس از قبل نصب شده بود تا احساس گناهم را در مورد چکه کردن در حالی که از راهروها برای خرید می رفتم، کم کنم.
عرضه در Big Meadows Wayside به اندازه نظرات FarOut که به نظر می رسید خوب نبود. پس از چندین سال زندگی در ژاپن و چشیدن طعم رامن خوب، تمایلی به خوردن رامن فوری نداشتم و این یکی از مواد غذایی محبوبی بود که از آن اجتناب کرده بودم. متأسفانه، این تنها گزینه کربوهیدرات در کنار بود. و بدون بسته های ماهی تن، تک اسپم تنها پروتئین بسته بود. بهترین مواد غذایی را که می توانستم پیدا کنم تهیه کردم و چند کارت پستال خریدم تا برای پدربزرگ و مادربزرگم بفرستم. من هم یکی برای همسرم گرفتم، با این فکر که اگر قرار نیست در پیاده روی بارانی شناندوا عکس های خوبی بگیرم، حداقل برایش کارتی با منظره بهاری زیبا بفرستم. خانم مسن پیشخوان گفت که می توانند بعد از پر کردن کارت پستال ها برای من پست کنند.
ناهار را در رستوران سفارش دادم و کارت پستال‌ها را پر کردم و بابت تمام آبی که همه جا ریختم عذرخواهی کردم. تمبرهای من به نوعی در کیسه پلاستیکی محافظ خیس شده بود و تعدادی از آنها خراب شده بودند، اما من به اندازه کافی داشتم که همه کارت پستال ها را داخل آن قرار دهم. غذا و میلک شیک من بیرون آمد و میلک شیک شاه توت، اگرچه گران بود، اما ارزش توقف را داشت، اگرچه موجودی آن ناامیدکننده بود.
وقتی غذا را تمام کردم، به دفتر ثبت رفتم و از منشی پرسیدم که آیا می تواند کارت پستال های من را پست کند. او نامطمئن به نظر می رسید. گفتم: «خانم دیگری که قبلاً با او صحبت کردم، گفت که مشکلی نیست. رفت و از مدیرش پرسید و بعد برگشت و کارت پستال ها را گرفت. من مطمئن نبودم که آنها پس از تردید کارمند خردسال ارسال شوند یا به آنجا برسند، اما بعداً متوجه شدم که همه آنها را دریافت کرده اند.
با دلی سنگین برگشتم بیرون و شروع کردم به پوشیدن لباس های خیسم. هیچ چیز خشک نبود. حالا که گرمای بدنم از بین رفته بود، دوباره پوشاندن آن وحشتناک بود.
به محض این که من مستقر شدم و در لباس سرد و خیس خود می لرزیدم، Dance-On و BBC به در کناری نزدیک شدند. دنز-آن گفت: «ما یک خوابگاه برای شب داریم.
نمی دانستم گزینه های خوابگاه خوبی در شناندوا وجود دارد. حداقل در FarOut، من یکی را در لیست ندیدم، و تا زمانی که از پارک خارج نشدم انتظار نداشتم پارک را ترک کنم. با این حال، به همان اندازه که سرد و بدبخت بودم، این اطلاعات جدید را در نظر گرفتم. “فکر می کنی آنها برای یکی دیگر جا دارند؟” من پرسیدم.
Dance-On با هاستل و همچنین با راننده شاتل چک کردم و خیلی زود قرار نبود یک شب سرد و مرطوب دیگر در پارک داشته باشم.
بعد از اینکه Dance-On و BBC مقداری غذا برداشتند، من آنها را دنبال کردم و به محل تحویل گرفتن رفتم، جایی که با نلسون، راننده شاتل آنها ملاقات کردیم و به مزرعه Small Axe رانده شدیم.
رنگین کمانی از خرپاهای تبر کوچک
هاستل در فاصله کوتاهی از پارک ملی Shenandoah قرار داشت و امکانات اقامتی متوسطی داشت. اینجا فقط یک انبار بود و صدای گوسفندها و بزها را در طبقه پایین می شنید که در زمان غذا دادن صدای آنها بسیار بلندتر می شد. کلی و الک، صاحبان، ما را نشان دادند و ما را نشستند. من توانستم چادرم را برای خشک کردن برپا کنم و امیدوار بودم مقداری از خاک و برگ ها را بعد از خشک شدن پاک کنم. متأسفانه، یک طوفان بارانی دیگر بلافاصله پس از انتشار آن رخ داد.
کلی لباس های شسته شده را از همه مهمان ها جمع کرد و قول داد تا صبح روز بعد آن ها را برگرداند. دستکش هایم را با هر چیز دیگری پرت کردم، به این امید که بیشتر از شستن آن را خشک کنم. وقتی نوبت من به دوش گرفتن رسید به من هشدار داده شد که آب گرم در حال قطع شدن است اما من در واقع یک دوش آب گرم خوب دریافت کردم که تفاوت شگفت انگیزی ایجاد کرد.
چند مهمان دیگر از جمله راجا و شاه بلوط را در هاستل شناختم. اکثر آنها برای شامی که کلی با قسمت های زیادی از گوشت خوک و سیب زمینی درست کرده بود، جمع شدند و به همه ما اجازه داد تا سیر خود را بخوریم، و او حتی بعد از آن دسر سرو کرد.
وقتی زمان رفتن به رختخواب بود، ترتیب این بود که همه از پدها و پتوهای خود استفاده کنند، بنابراین من برای آن آماده بودم، اما یکی از کاناپه ها باز بود، بنابراین من روی آن خوابیدم. من قسمتی را از دست دادم که کلی به ما گفت اگر قرار است روی اثاثیه آنها بخوابم از ملحفه و پتوهای روی سینه آنها در انبار استفاده کنیم، اما یکی از مهمانان دیگر به سرعت به من گفت که من شروع کردم به گذاشتن روی مبل راحتی خودم را بخوابانم. پس از مستقر شدن، به خواب رفتم، گرم، راحت، تمیز و سیر شدم، به سختی متوجه شدم که در انباری با حیوانات هستم و هیچ کنترل آب و هوا وجود ندارد.
صبح روز بعد بلند شدم و چادرم را چک کردم و متوجه شدم که از بین رفته است. می ترسیدم باد کرده باشد، اما از الک پرسیدم که به من گفت که کلی آن را به خاطر باران آورده است. کلی صبحانه رو طبق برنامه خودش سرو کرد که خیلی دیرتر از اونی که من دوست داشتم ولی بازم غذای خوب و فراوانی بود. کیسه های لباسشویی شروع به بیرون آمدن کردند و من وسایلم را تا جایی که می توانستم جمع کردم.
وقتی کلی چادر را به من پس داد، تمیز و مرتب تا شده بود. او تمام خاک و زباله ها را برای من شسته و در زیرزمین خود خشک کرده بود. وقتی همه چیز را در کوله پشتی ام جمع کردم و با دوستانم Dance-On و BBC آماده پرواز به Shenandoah شدم، بسیار سپاسگزار بودم.
بعد از مدتی رانندگی با نلسون، ما را در همان جایی که او ما را از آنجا برد، پیاده کردند. بحث خلوص کلاسیک AT thru-hiking وجود داشت: Dance-On و BBC قبلاً در حال برنامه ریزی یک پیاده روی از طریق پیاده روی بودند که بسیاری از کوهنوردان آن را بهترین راه برای تجربه شناندوآ می دانند. اما من می خواستم به شعله های سفید مسیر رسمی آپالاچی بازگردم. می دانستم که قسمت کوچکی را از دست خواهم داد زیرا برای ملاقات با راننده به پارکینگ رفته بودیم و قصد نداشتم به جاده برگردم و مسیر را از آنجا پیدا کنم. راهی که رفتم تقریباً یک مایل کوتاهتر از زمانی بود که در مسیر مانده بودم. رفتاری که شناندوا با من داشت، واقعا بدم نمی آمد که اندکی از آن را از دست بدهم. حتی بدم نمی آمد از کیلومترشمار بگذرم. زمانی که پله‌ها را در مسیر نزدیک دو بار به سمت آبشار آمیکالولا رفتم، بیشتر از آن جبران کردم.
بهترین قسمت بازگشت به شناندوا این بود که باران بالاخره متوقف شد. من شروع به دیدن برخی از مناظر و مناظر پارک شده بودم که به آنها معروف بود. با این حال هنوز باحال بود و متوجه شدم که فراموش کرده ام دستکش هایم را در انبوه لباسشویی پیدا کنم. سعی کردم با کلی هماهنگ کنم که براشون پست کنم تا بعدا بتونم بگیرمشون. از زمان نوشتن این مقاله، هنوز آنها را دریافت نکرده ام.
باران های آوریل گل های اردیبهشت را به ارمغان می آورند.
در هاستل، شخصی به من گفته بود که این یک روز تاریخی برای پارک خواهد بود زیرا پادشاه چارلز و کامیلا به عنوان بخشی از بازدید رسمی خود از پارک بازدید خواهند کرد. برنامه آنها با پیاده روی من تداخلی نداشت، اما با افرادی برخورد کردم که پیاده روی روزانه برنامه ریزی شده آنها تعطیل بود.
بعد از توقف باران، مناظر واضحی داشتم و گلهای بهاری زیادی شکوفه داده بودند. برای ناهار به طرف دیگر رفتم و دوباره با Dance-On و BBC ملاقات کردم. ما قصد داشتیم در رستوران کنار جاده غذا بخوریم، اما یک ساعت یا بیشتر باز نمی شد، بنابراین همه ما قهوه و ساندویچ در کیوسک در لابی گرفتیم.
پس از پایان غذا از آنها جدا شدم و به راه خود برگشتم و قصد داشتم در کمپینگی توقف کنم که در آن AT از مسیر رودخانه تورنتون عبور می کرد زیرا مسافت پیموده شده خوبی داشت و بین دو پناهگاه که به اندازه کافی دور یا خیلی دور بودند قرار گرفت. با این حال، من از FarOut دیدم که گوزن های مزاحم در منطقه کمپینگ وجود دارد. نظرات در واقع به نوعی خنده دار بود زیرا به نظر می رسید بین افرادی که ترجیح می دهند آهو را تعقیب کنند در مقابل افرادی که فکر می کنند گوزن سرگرم کننده است، درگیری وجود دارد.
من که چندین سال در ژاپن زندگی کردم، خاطرات خوبی از بازدید از پارک نارا به همراه همسرم داشتم. یکی از جاذبه های توریستی پارک نارا خرید کراکر برنج برای غذا دادن به آهوهایی است که برای گرفتن ترقه به شما تعظیم می کنند. با این حال، مانند همه حیوانات وحشی که قبلاً توسط انسان ها تغذیه می شد، آهوها اگر به آنها غذا ندهید پرخاشگر می شدند و بعد از تمام شدن ترقه همسرم، یکی از آهوها مرا گاز گرفت زیرا فکر می کرد کراکرهای بیشتری در جیبم دارم.
آهو دوست من
وضعیت در کمپ نیز مشابه بود، اما خوشبختانه یک گوزن تنها بود، نه صدها آهو مانند نارا. اگرچه آهو سرسخت و تهاجمی بود. چادرم را زدم و اندکی بعد آهو ظاهر شد. به محض اینکه کیسه غذایم را باز کردم، سعی کرد سرش را داخلش ببرد، به همین دلیل با فریاد و کف زدن، آن را دور انداختم. با این حال، آهو دور نشد و وقتی دید که آرام شدم، برگشت و مثل سگی شنیع التماس کردم.
بانشی خیلی زود از کنارش گذشت، آهو را دید و روی عادت آشکارش چنگ زد. او کمی جلوتر رفت و یک کمپینگ دور از دید من پیدا کرد، اما فکر نمی‌کنم مشکل آهو را داشته باشد.
غذا خوردن را تمام کردم و برای آخرین شبم در شناندوا به خانه رفتم. روز بعد در Mountain Home B&B رزرو کردم، جایی که امیدوار بودم قبل از شروع آخرین قسمت ویرجینیا برای تامین تجهیزات بیشتر به شهر رانده شوم.
وقتی از خواب بیدار شدم آهو آنجا نبود، اما به محض اینکه شروع به تهیه صبحانه کردم انگار احضار شده بود. به مسیر برگشتم و دوباره با Dance-On و BBC برخورد کردم و در مورد رزرو B&B به آنها گفتم. آنها نمی توانستند آنلاین رزرو کنند زیرا به نظر می رسید کمبود تخت در اتاق توریست وجود دارد. به آنها پیشنهاد دادم بیایند و ببینند که آیا می توانند شخصاً اتاق بگیرند.
خدا رو شکر تموم شد!
بعد از ظهر راه خود را از پارک ملی Shenandoah پیدا کردم و به این فکر کردم که علیرغم اینکه چقدر مشتاقانه منتظر آن بودم، از اینکه کار با آن را تمام کردم به طرز باورنکردنی آسوده شدم. بین کوهنوردان و کمپینگ‌های نفرت‌انگیز، آب و هوای بد و حیوانات مزاحم، همه هیاهویی که وارد شد ناامیدی بزرگی بود. با این حال بخشی از من احساس می کرد که شاید کار ناتمامی با پارک داشته باشم. که باید برگردم و همه چیز را دوباره به شکلی بهتر ببینم. روز با تأمل در مورد برخی از افراد باحالی که ملاقات کرده‌ام و به عکس‌های Shenandoah خود نگاه می‌کنم، حتی مطمئن‌تر می‌شوم که سزاوار عکس دیگری است.
