ارتفاع: 3445 فوت
ارتفاع کل: 32755 فوت
سرعت (دقیقه در هر مایل): 25:41
نگرانی، غذا، مار، دریاچه قلب، پاس سلدن و خواب
نگرانی اول – آیا واقعا دستم خراب است؟
بعد از شام عالی دیشب انتظار داشتم مثل یک بچه بخوابم. و من انجام دادم. برای مدتی.
سپس یک اتفاق بسیار نگران کننده در رابطه با آسیب دیدگی مچ دست چپ من رخ داد. نیمه های شب از خواب بیدار شدم و انگشت شست، اشاره، انگشت سوم و انگشت چهارم روی دست چپم کاملاً بی حس شده بود و انگشت کوچکم تا حدی بی حس شده بود.
من امیدوار بودم (به شدت!) این فقط به این معنی است که روی مچ دست آسیب دیده ام به طرز بدی خوابیده بودم. به نظر می رسد جایگزین نوعی آسیب عصبی باشد. اون تیپی که میگه از مسیر پیاده شو و همین الان به دکتر مراجعه کن!!
کم کم توانستم بهبود پیدا کنم. همانطور که او به آرامی راه خود را برمی‌گشت، احساس آرامش محتاطانه‌ای داشتم. اما متوجه شدم که اگر سوزن سوزن شدن شدید دوباره عود کند، اتفاقی نیست، چیزی است که واقعا باید نگران آن باشم. علاوه بر آسیب احتمالی طولانی مدت، راه رفتن بدون احساس در بازوی چپ من غیرممکن بود.
از خیلی گرم تا خیلی سرد
تغییر دیگر در طول شب دما بود. وقتی برگشتم هوا گرم بود، حتی در خانه کوچکم خفه شده بود، بنابراین فقط با پیراهن، پاهای برهنه و پاهای برهنه به خواب رفتم. روی تخت هیچ ملحفه ای نبود، فقط یک ملحفه روی تشک و یک پتو بود. پس بین ملحفه و پتو خوابیدم.
هر چه از شب گذشت هوا سردتر شد. با گذشت شب، کلاه بافتنی کوچکم را اضافه کردم. بعد جوراب اضافه کردم با سرد شدن بیشتر، آستر کیسه خوابم را برداشتم و پریدم داخل. من در نهایت ژاکت پفکی ام را برداشتم و دور پاهایم پیچیدم و به نظر می رسید که در نهایت این کار جواب داد. در برابر کشیدن کیسه خوابم بسیار مقاوم بودم، نمی خواستم اگر بتوانم کمکش کنم. حدس می‌زنم که به نوعی این باعث می‌شد که یک شب اقامت کمتر از مسیر واقعی فاصله بگیرد.
صبح که بیدار شدم، تمام انگشتانم هنوز احساس داشتند، حرکت می کردند. مچ دستم هنوز درد داشت، اما ترسم از آسیب عصبی فروکش کرده بود.
یک جشن بزرگ و همراهان بزرگ
رفت برای صبحانه و اوه چه پخش! این مکانی است که برای گردشگران پذیرایی می کند. آنها ضایعات، بیکن، پنکیک، تخم مرغ، میوه، ماست و البته قهوه داشتند. همان خدمه شب قبل همه دور هم نشسته بودند و ما صورتمان را پر کرده بودیم، قابل درک است که گردشگران گرسنه این کار را می کنند.
لبخند از شب قبل عکسی از داخل کابینش را به من نشان داد و خنده دار بود!
با ترس شدید از عنکبوت، اسمایلز در چادرش در داخل کابین MTR خوابیده بود!
این عکس به خوبی نشان می دهد که او چگونه نام خود را در راهرو به دست آورده است!
لبخند واقعاً لبخند است!
اینجا جی و جیم هستند.
انکولوژیست های بازنشسته نیویورک اینگونه به نظر می رسند!
لورالین هم آنجا بود و گفت: می‌دانی، گفتی می‌خواهی این شعر را بخوانی، چه می‌گویی؟
لورالین مرا تشویق می کند که کلاغ را بخوانم.
من به همه آنها هشدار دادم که بیش از ده دقیقه طول می کشد و آنها گفتند: اشکالی ندارد، ادامه دهید.
وقتی از همه پذیرایی شد و کارکنان آشپزخانه در اتاق حرکت کردند، من تلاوت کردم کلاغ. آنها گفتند که واقعاً از آن خوششان آمده است و فکر می کنم که دوست داشتند. با حواس‌پرتی‌های اتاق، احتمالاً بهترین عملکرد من نبود، اما خوب عمل کردم.
بسته بندی و دزدیدن آبلیمو
وقت رفتن بود، پس سطل وسایلم را که در آشپزخانه زیر قفل خرسی پنهان شده بود، برداشتم. با بردن آن به داخل کابین، احساس سنگینی زیادی کردم. سپس آن را باز کردم و چیزهای زیادی بود که به آن نیاز نداشتم. شروع کردم به مرتب کردن – هر چیزی که می خواستم روی تخت بسته بندی رفت، همه چیزهایی را که در سطل زباله نگذاشتم.
لبخندها گذشت و به من گفتند تمدید کردم، یک روز دیگر اینجا می مانم.
جواب دادم: باشه، باشه و اضافه کردم، میدونی، خیلی وسوسه شدم که برم تو اتاق غذاخوری و یکی از بطری های آبم رو با لیمونادشون پر کنم!
او گفت: “بیا، من به هر حال می روم آنجا، بیا بریم.”
با هم رفتیم بالا شاید نقشه من کاملا قابل قبول بود، اما به داشتن شریک در جنایت کمک کرد. من با لیموناد پر کردم و در مسیر بسیار خوشمزه شد، من آن را خیلی دوست داشتم.
در حالی که نزدیک اتاق غذاخوری بودم، از توالت فلاش استفاده کردم، تنها توالتی که در کل ملک آنها وجود داشت. به نظر کار مهمی نبود، اما می خواستم ارزش پولم را بدست بیاورم. (شبی 375 دلار بود، یادتان هست؟)
خداحافظی با مزرعه مویر تریل
متأسفانه من هرگز به چشمه آب گرم نرفتم و مردمی که به این چیزها اعتقاد دارند فقط هیاهو می کردند. روز قبل که ممکن بود این کار را انجام می دادم، آنها دخترانی را داشتند که آن را با مسواک تمیز می کردند و من فقط وقت دیگری را نمی خواستم.
به کابین برگشتم و بسته بندی را تمام کردم، متعجب بودم که تقریباً تمام غذای من در جعبه خرس جا می شود. به نظر می رسد در این کار کمی کارآمدتر شده ام. شارژر من بالاخره تقریباً به طور کامل شارژ شد، بنابراین این نیز خبر خوبی بود.
کوله پشتی ام را برداشتم و رفتم.
قبل از ترک مویر تریل رنچ، سطل پلاستیکی پنج گالنی خود را پر از آشغال (بیشتر غذا) در قسمت پذیرش گذاشتم. در همین لحظه یک زوج آلمانی از راه رسیدند و گفتند: “اوه، فراموش کردیم غذا بفرستیم، غذا نداریم.”
من جواب دادم: “خب، روز شانس شماست، اینجا غذای زیادی وجود دارد، غذای خوب و گرانی هم هست.” این به این دلیل بود که بسیاری از آن چیزهای گران قیمت خشک شده یخ زده بودند. یه جورایی خیلی اشتباه کردم دلیل هر چه بود، این زوج مانند راهزنان از هم جدا شدند. ضرب المثل “ردیف فراهم می کند” قطعا برای آنها در آن روز صادق بود!
با پاهایی مانند سرب شروع کنید
من یک صعود طولانی در پیش داشتم، بیش از 3000 فوت برای عبور از گردنه سلدن، و اولین بخش یکی از شیب دارترین بخش ها بود. پس از استراحت، زمانی که برای اولین بار راه رفتن را شروع می کنید، مخصوصاً در سربالایی، و زمانی که کوله شما با وسایل سنگین است، پاهای شما می توانند احساس سرب داشته باشند. مطمئناً مال من چنین احساسی داشت، اما خبر خوب این بود که مدت زیادی دوام نیاورد.
خیلی زود داشتم با سرعت خوبی بالا می رفتم اما پشت اسبی افتادم که کابین بعدی، جی، پشت اسبی که راننده اش سوارش شده بود، افتادم. به طرز عجیبی سرعت من به سرعت اسب ها نزدیک بود، اما نمی خواستم جلوتر بروم و آنها را عقب نگه دارم. در همان زمان، در حالی که پشت سر راه می رفتم، غباری را که آنها می زدند نفس می کشیدم، بنابراین مجبور شدم به عقب برگردم تا خودم را از آن پاک کنم.
بالاخره بین ما جدایی افتاد. صعود مستلزم تغییر مسیرهای زیادی بود، بنابراین فاصله “کلاغ” تا MTR چندان عالی نبود. حتی می‌توانستم آن را ببینم، خیلی خیلی پایین‌تر الان. خونم واقعاً داشت به همه جا می دوید!
از عملکردم راضی بودم. درست است در ارتفاع پایین تری بود، اما فکر می کردم شاید بالاخره پاهایم را بگیرم. به زودی از چند جنگل و علفزار عبور کردم و از استراحتگاه ناپدید شدم. در طول مسیر چند گل وحشی دیدم.
شاید آن فصل بود، اما من انبوهی از گل‌های وحشی را در JMT که در مسیرهای دیگر دیده‌ام ندیدم.
رسیدن به دریاچه های زیر گذرگاه سلدن
در یکی از چمنزارها گیج شدم. یک مسیر مستقیم در جلو بود، اما یک نفر آن را مسدود کرده بود. همانطور که علفزار را گرد می کردم، به دنبال خار، با تیمی برخورد کردم که مسیر را در زمینی با ثبات تر برای حفظ چمنزار شکننده تر ساختند. این افراد کار مهمی را انجام می‌دهند و مسیر را برای همه ما بهتر می‌کنند و برای آن دستمزد بسیار کمی می‌گیرند. مثل همیشه ایستادم و از آنها بسیار تشکر کردم. می خواستم بدانند که از آنها و کارشان بسیار قدردانی شده است.
به دریاچه های دوقلوی سالی کیز رسیدم. وقتی رسیدم، از چند پله بالاتر از جریان خروجی عبور کردم و مار زیبایی را دیدم که در آب شنا می کرد. مار بند بند، من فکر می کنم. حتی عکسش را هم گرفتم.
بلافاصله بعد از این شلیک، مار را دیدم که وارد آب شد و شنا کرد
با احساس گرسنگی وسوسه شدم که ناهار را آنجا بخورم. اما بعد به نقشه نگاه کردم و دیدم که آخرین دریاچه قبل از گذر سلدون، دریاچه قلب نامیده می شود زیرا شکل آن شبیه قلب است.
فکر کردم، “این خیلی مناسب به نظر می رسد. من به دریاچه قلب می روم و ناهار می خورم.” در اسنک های Muir Trail Ranch، اقلام لازم برای تهیه و بسته بندی ناهار را نیز ذخیره می کنند. یک ساندویچ درست کرده بودم و در ظرف خیساندن نالژنم بسته بندی کرده بودم. یک سیب تازه هم آوردم.
ناهار و شنا در دریاچه قلب
وقتی به دریاچه قلب رسیدم، کفش ها و جوراب هایم را در آوردم، پاهای برهنه ام را در دریاچه فرو کردم و نیمی از ساندویچم را خوردم. زیر سطح خشک خزه ای که روی آن نشسته بودم، ته من خیلی خیس بود، یعنی شورتم به سرعت خیس شد.
خزه جایی است که من نشستم و آب جایی است که من شنا کردم
وقتی متوجه شدم صندلی من چقدر خیس است، همچنین متوجه شدم که فکر شنا بسیار جذاب است. بنابراین، لباس هایم را درآوردم، کفش های آبی را پوشیدم و وارد دریاچه قلب شدم. تمام بدنم را شیرجه زدم، 10 یارد معمولم را شنا کردم، سپس شنا کردم. خیلی سرحالم کرد و بله، لاغر بودم به جز کفش های آبی.
اما وقتی شنا می کردم کسی نیامد. سپس کمی خشک شدم و شورت مرطوبم را دوباره پوشیدم. سپس بقیه ساندویچ و سیبم را خوردم و لیموناد MTR را تمام کردم. خیلی خوب بود تمام روز آن را می خوردم، کوهنوردی و کوهنوردی. او حالا رفته بود.
دیدن آن کمی سخت است، اما اینها دو لوب فوقانی “قلب” هستند که او آن را دریاچه قلب می نامد.
تنها در بالای گذرگاه سلدون
پر از غذا و شنا، به سمت گذرگاه سلدن ادامه دادم. کمی عجیب بود چون هیچ کس دیگری نبود. معمولا وقتی یک پاس را می زنید، تنها نیستید. به نظر می رسد مردم به یک گذرگاه می رسند و اغلب برای مدتی در آنجا می مانند. آنها استراحت می کنند، یا غذا می خورند، یا فقط از منظره لذت می برند و دستاوردهای خود را در بالای جهان جشن می گیرند. من و سم به تنهایی از گذرگاه فارستر عبور کردیم، اما آن روز هوا چالش برانگیز بود، بنابراین هیچ کس در آنجا نماند.
در Seldon Pass تنها بودم و تنها بودن در آنجا خوب بود. سپس شروع کردم و متوجه شدم که اکنون حدود ساعت 3:30 بعد از ظهر است، که به این معنی بود که پیشرفت من سریعتر از آنچه انتظار داشتم بود. امروز صبح تصور می‌کردم نزدیک‌تر به ساعت 5:00 بعد از ظهر برسم. به نظر می‌رسید که از آنچه فکر می‌کردم در وضعیت بهتری هستم.
از گذرگاه سلدن به سمت شمال، دریاچه ماری لیک است
ملاقات با مردم و آواز خواندن در راه پایین
هنگام فرود، سعی کردم خیلی سریع تعادل را حفظ کنم و در عین حال مراقب بودم تا از تصادف دیگری جلوگیری کنم. همانطور که به پایین ادامه می دادم با چند زن آشنا شدم و در جریان بحث یکی از آنها فاش کرد که سفر آنها یک سفر تولد بوده است.
بنابراین از دختر تولد پرسیدم که اسمش چیست (سیدنی) و برای او آهنگ “تولدت مبارک عزیزم سیدنی” را خواندم. این دقیقاً همان کاری است که من انجام می دهم.
پایین تر، با یک زن کره ای-آمریکایی آشنا شدم که در حال اتمام یک ناهار (خیلی دیر!) در یک جریان بود. او به من گفت که اسمش ملکه نینجا است زیرا به نور UV حساسیت دارد و بنابراین ماسک صورت نینجا و عینک آفتابی انعکاسی می‌زند.
همین موقع یک زوج دیگر به جنوب آمدند و او هم کره ای بود و حتی پرچم کره را حمل کرد! او گفت که چند پسر کره ای یک دسته پرچم اضافی داشتند و به او پیشنهاد دادند. او احساس میهن پرستی کرد و گفت: “باشه، حتما!”
پسری که با او بود امینم نام داشت. به نظر می رسد آنها در یک مسیر با هم آشنا شده اند و فقط دوست بودند. ما از چهار نفری که در مسیر قرار داشتیم سلفی گرفتیم.
پاپا جورج، دختر پرچم، امینم و ملکه نینجا در High Sierra قدم می زنند!
چنین اتفاقی تصادفی است، اینطور نیست؟ من گفتم او باید “دختر پرچم” را به عنوان نام اصلی خود انتخاب کند. اما به نظر نمی رسید که برای او جذاب باشد.
کمپ را جستجو کنید و سالی را پیدا کنید
پایین و پایین و پایین را ادامه دادم و سعی کردم تا حد امکان فاصله را جبران کنم تا سفر فردا به VVR، Vermilion Valley Resort نسبتا کوتاه باشد. در واقع هنگام عبور از یک جریان، ایستادم تا پر شوم و وقتی من آنجا بودم، Ninja Queen از کنارم گذشت. ما با هم احوالپرسی کردیم و متوجه شدیم که هر دو قصد داریم روز بعد شب را در VVR بگذرانیم.
بالاخره به محل چادری که می رفتم رسیدم. در کمال ناامیدی من پر به نظر می رسید. به سمت یک چادر رفتم تا بپرسم آیا جایی در این نزدیکی هست و سالی بود! اخبار مربوط به فضاها دلگرم کننده نبود، اما خوب بود که توقف کنم و با او گپ بزنیم. این خیلی خوب بود، به خصوص وقتی که او گفت: “بله، من تمام روز می پرسیدم جورج کجاست؟ فکر می کنید جورج کجاست؟”
وقتی اعتراف کردم که ساعت 10 صبح از MTR خارج شدم گفت: ساعت 10 رفتی؟؟؟ فقط در آن زمان بود که از دیر شروع کردنم کمی احساس خجالت کردم.
بعد از غروب آفتاب بالاخره مکانی برای کمپ!
این کمپ پر بود بعد کمپ بعدی هم پر بود. خورشید پایین و پایین می رفت و در نهایت پشت خط الراس پنهان شد. هنوز آنقدر روشن بود که بتوان دید، اما به سرعت تاریک می شد. در نهایت رتبه سوم خالی ماند! نقطه ای را پیدا کردم که در نور محو شده مناسب به نظر می رسید و کمپ زدم. من غذای برنج آل پاستور را خیس کردم و بعد خوردم که واقعاً خوب بود و جعبه خرس خود را پنهان کردم. آن وقت خیلی تاریک بود که به فکر حفر کاتوله نباشم.
چادر معتمد من بیگ اگنس در کمپینگ نزدیک رودخانه
سپس برای یک شب دیگر در جنگل مستقر شدم.
