اندرو اسکورکا در مورد آنچه واقعاً برای کوله‌پشتی به تنهایی لازم است

سلام، من اندرو اسکورکا هستم. من یک مسافر سابق هستم. من اولین کسی بودم که مسیر دریا به دریا، محدوده بزرگ غربی و اکسپدیشن آلاسکا-یوکان را پیاده روی کردم. در 17 سال گذشته خدمات تور با راهنما را ارائه کرده ام.

ما سالانه حدود 400 مشتری در این زمینه در جنوب یوتا، های سیرا، آلاسکا و یلوستون می گیریم. این بخشی از یک مجموعه ویدیویی هفتگی است که من در The Trek انجام می دهم. لطفا اگر این ویدیو را دوست دارید لایک و سابسکرایب کنید و همچنین اگر سوالی در مورد موضوع امروز دارید برای ما کامنت بگذارید.

اگر این ویدیو را قبل از 5 دسامبر 2026 تماشا می کنید و اگر در منطقه مترو دنور زندگی می کنید، از شما دعوت می کنم برای یک رویداد زنده رادیویی Backpacker در شنبه، 5 دسامبر در سالن Skylark در دنور به ما بپیوندید. از اینجا می توانید بلیط تهیه کنید.

در ویدیوی امروز سعی خواهم کرد به شما کمک کنم تا به یک مسافر انفرادی بهتر تبدیل شوید.

کوله پشتی انفرادی تجربه ای بسیار متفاوت از کوله پشتی با گروه است. مطمئناً، مناظر یکسان است، شرایط یکسان است، اما دو چیز اصلی وجود دارد که وقتی به تنهایی کوله پشتی می کنید، تغییر می کند.

اولین مورد این است که شما به عنوان یک مسافر انفرادی نیاز به داشتن قدرت عاطفی و ذهنی بسیار بیشتری نسبت به سفر با گروه دارید.

و دوم اینکه باید واقعاً خودکفا باشید. هیچ شبکه ایمنی وجود ندارد. وقتی در حومه شهر هستید، کاملاً تنها هستید.

بنابراین بیایید در مورد اینکه دقیقاً چه چیزی به نظر می رسد صحبت کنیم.

چالش های ذهنی کوله پشتی انفرادی

فکر می کنم بخش ذهنی کوله پشتی انفرادی از روز اول شروع می شود. و زمانی که در مسیر پیاده‌روی می‌کنید، آن دوره اولیه وجود دارد، زمانی که آن هیجان و لذت تجربه و سفر پیش رو وجود دارد.

اما همه چیز به سرعت آرام می شود. و من متوجه شدم که یکی از سخت ترین قسمت های کوله پشتی انفرادی دو روز اول، سه روز، چهار روز، حتی یک هفته از یک سفر طولانی است. حتی ممکن است دو یا سه هفته با این تجربه تنهایی دست و پنجه نرم کنید.

چرا چند روز اول کوله پشتی انفرادی بسیار سخت است

بگذارید این را با یک داستان توضیح دهم.

من مثل گذشته به تنهایی به کوله پشتی نمی‌روم، اما یادم می‌آید یکی از آخرین سفرهایی که به تنهایی انجام دادم، تراورس Pfiffner بود، که مسیری مرتفع از گذرگاه Berthoud به گردنه Milner در کوه‌های راکی ​​کلرادو از طریق Indian Peaks Wilderness و Rocky Mountain National Park است.

و روزهای اول را به یاد دارم.

فقط یک سفر هشت روزه بود، اما مدتی بود که تنها سفر نکرده بودم. یادم می آید که بیرون می رفتم و اوضاع چقدر آرام بود و سرعت آن چقدر کند بود. و من به توانایی هایم شک کردم.

شروع کردم به احساس گناه که آن هشت روز را از زندگی ام حذف کردم، زمانی که می توانستم کارهایی را در خانه انجام دهم یا با همسرم یا بچه های خزدارم وقت بگذرانم. من می توانستم در خانه کار کنم و سعی کنم برخی از کارها را در دفتر انجام دهم.

احساس تنهایی کوله‌پشتی، احتمالاً نمی‌توانم درک کنم که چقدر با زندگی عادی ما بیگانه است.

در زندگی معمولی، حتی برای کسی که سعی می‌کند زندگی پرهیجانی نداشته باشد، بسیار سخت است. ما دائماً به تلفن، تلویزیون و اینترنت متصل هستیم. ما افراد زیادی داریم که باید با آنها صحبت کنیم.

بسیاری از ما در یک روز معمولی سوار ماشین می شویم و رانندگی می کنیم و با ترافیک زیادی روبرو می شویم. اگر می خواهید بدوید یا راه بروید، احتمالاً آن مسیرهای جلویی یا آن مسیرهای دوچرخه سواری را با افراد دیگر به اشتراک می گذارید.

بنابراین رفتن به حومه شهر که در آن فقط شما یک محیط طبیعی را با سرعت بسیار کم سه مایل در ساعت تجربه می کنید بسیار دشوار است.

می توانم بگویم بهترین راه برای توصیف آن این است که رفتن از زندگی عادی به کوله پشتی انفرادی سخت است.

چرا باید آن را افشا کنید

یادم می آید که در آن روزهای اولیه Pfiffner Traverse تمام احساساتی را که به اشتراک گذاشته بودم، داشتم.

و خوشبختانه قبلاً به اندازه کافی در سفرهای انفرادی کوله‌پشتی بوده‌ام، اگرچه مدتی طول کشید تا بدانم بهترین کاری که می‌توان انجام داد این بود که فقط به آن پایبند باشم، فقط مایل‌ها را طی کنم، عمودی را طی کنم، روزها را بگذرانم، و در نهایت تجربه طبیعی‌تر به نظر می‌رسد.

در حالت ایده‌آل، چیزی که در کوله‌پشتی انفرادی اتفاق می‌افتد، و با گذشت روزها در تراورس Pfiffner برای من شروع شد، این بود که احساس کردم جای بهتری برای من وجود ندارد، این همان جایی بود که قرار بود باشم و این همان کاری بود که قرار بود انجام می‌دادم.

همانطور که بیشتر به کوله پشتی انفرادی می روید، چند اتفاق می افتد.

یکی این است که شما با کوله‌پشتی انفرادی آشنا می‌شوید و راحت‌تر می‌شوید، آن سرعت آهسته زندگی، آن سکوت، احساس تنهایی و نداشتن کسی برای صحبت کردن و فقط بودن در بیابان.

با پیشرفت هر روز، احساس می کنید در حال کسب تجربه هستید.

شما باید روزهای سختی را پشت سر بگذارید، باید تصمیم بگیرید، باید سختی‌های فیزیکی کوله‌پشتی را تحمل کنید و احساس کنید که آن را به دست آورده‌اید.

این ضرب المثل در اسکی بک کانتری وجود دارد که می گوید شما نوبت های خود را به دست می آورید و مانند زمانی است که احساس می کنید کارهای لازم برای حضور در آنجا و داشتن آن تجربه را انجام داده اید.

چیز دیگری که در ادامه سفر اتفاق می افتد این است که این هدفی که با آن شروع کرده اید، شاید پیاده روی از جورجیا به مین یا پیاده روی از مکزیک به کانادا یا از دنور به دورانگو یا چیزی بسیار ساده تر، ممکن است در ابتدای سفر واقعاً انتزاعی و تقریباً دست نیافتنی به نظر برسد.

اما شما شروع به دیدن آن پیشرفت ثابت می‌کنید، که صرف ساعت‌ها، روزها، شاید هفته‌ها، شروع به تبدیل شدن به پیشرفت واقعی می‌کند. و به آرامی خود را در حال پیمایش در آن نقشه و رسیدن به مقصد نهایی خود می بینید.

و فکر می‌کنم در حالت ایده‌آل با کوله‌پشتی انفرادی، باید احساس کنید که این جایی است که به آن تعلق دارید، جایی است که می‌خواهید باشید، جایی که باید باشید.

و همیشه، در سفرهای انفرادی کوله‌پشتی‌ام، اگر وقت کافی گذاشته باشم، اگر خودم را رها نکرده باشم، در نهایت به این نقطه رسیده‌ام.

اما دوباره، ممکن است روزها، هفته ها، ماه ها طول بکشد تا اینکه واقعاً احساس کنید آنجا هستید.

نحوه برخورد با شرایط سخت هنگام کوله پشتی به تنهایی

زمانی که توانستید آن روزهای اولیه سفر را پشت سر بگذارید و به نحوی از پس آن برآمدید، اتفاقی که ناگزیر رخ می دهد این است که چیزی می خواهد روز شما را خراب کند.

پس شاید پنجه های کفشتان را باد کنید، شاید یک دستکش را گم کنید، شاید دوربینتان در آب بیفتد. فکر می‌کنم با این فرض که دوربینم در آب افتاده است، خودم را ملاقات کردم، اما این اتفاق افتاد.

شاید چیز مهمی مانند بطری آب از جیب کناری بیفتد.

یا همچنین می تواند بسیار سنگین تر باشد. شاید یک برخورد واقعا ترسناک با یک خرس گریزلی داشته باشید.

شاید در یک رعد و برق و طوفان رعد و برق وحشیانه در بالای یک خط الراس گیر کرده اید. شاید یک روز صبح از خواب بیدار شوید و شش اینچ برف روی زمین باشد.

گاهی اوقات همه چیز می تواند بی اهمیت باشد. گاهی اوقات ممکن است همه چیز به موضوع مرگ و زندگی نزدیکتر باشد.

اما نکته اینجاست که در این مسیر با چالش هایی روبرو خواهید شد.

و در اینجا تنها بودن یک توریست دشوار می شود زیرا هیچ حمایت عاطفی ندارید.

هیچ شریکی برای پیاده روی وجود ندارد که بتوانید از آن به عنوان تخته صدا استفاده کنید. هیچ شریکی برای پیاده روی وجود ندارد که بتواند شما را از صخره ضرب المثلی خارج کند. هیچ شریکی برای پیاده روی وجود ندارد که بتواند دیدگاه یا بینش بیشتری به شما ارائه دهد یا شاید فقط مایل به گوش دادن باشد.

در عوض، تمام آن احساساتی که به عنوان یک کوهنورد انفرادی تجربه می کنید، تمام آن چالش هایی که در طول مسیر با آنها روبرو می شوید، باید با آنها کنار بیایید. این چالش ها فقط مال شماست و فقط مال شما.

چرا مسنجر یک شبکه ایمنی احساسی نیست؟

حالا ممکن است به این فکر کنید که وقتی به مشکل بر می خورید، خوب، من یک پیام رسان ماهواره ای دارم و می توانم حداقل از یکی از اعضای خانواده یا یکی از دوستانم بازخورد یا توصیه ای دریافت کنم.

اما من به شما هشدار می دهم که زیاد به آن اعتماد نکنید.

یک پیام رسان ماهواره ای با یک شرکت شخصی یکی نیست. آنها آنجا نیستند، آنها آن را تجربه نمی کنند.

فکر می‌کنم اتفاق دیگری که می‌افتد این است که از شکستن آن برای شما متنفرم، اما به عنوان یک توریست، بوم نقاشی شما بسیار کوچک است.

وقتی به چیزهایی فکر می‌کنید که می‌تواند روز شما را به عنوان یک کوهنورد خراب کند، خدای نکرده بطری آب خود را سه مایل پیش زمین انداخته اید و اکنون بطری آب ندارید.

وقتی این را به کسی می گویید که با چالش های واقعی مانند یک کودک سه ساله بیمار یا فردی که در بیمارستان بستری است، به شما می خندند و می گویند که بوم نقاشی شما کوچک است.

راه دیگری وجود ندارد. اما این فقط تجربه زندگی یک گردشگر است. زندگی شما بسیار ساده است.

همه چیزهایی که دارید واقعا مهم هستند و گاهی اوقات به سختی می توانید موقعیت خود را در نظر بگیرید.

پس به موضوع پیام رسان ماهواره برگردیم. از دوستان و خانواده خود در خانه که زندگی عادی دارند و در بیابان سرگردان نیستند، انتظار همدردی زیادی نداشته باشید.

آخرین نکته در مورد پیام رسان ماهواره ای این است که اکثر اعضای خانواده درمانگرهای خوبی نیستند، بنابراین اگر به آنها پیام می دهید تا به شما کمک کنند مشکلی را که دارید حل کنید، انتظار نداشته باشید که بازخورد بسیار خوبی از آنها دریافت کنید.

چهار تکنیک برای حفظ آرامش در حومه شهر

بنابراین وقتی این چالش‌ها را در طول مسیر دارید، احساس می‌کنید که شاید کمی وحشت یا اندوه یا ناامیدی یا غم یا نگرانی یا هر چیز دیگری وجود داشته باشد. تمام آن احساسات تیره تر، درست است؟

من شاید فقط چند تکنیک برای به اشتراک گذاشتن با شما داشته باشم که ممکن است مفید باشد.

و من قرار نیست چیزهایی را تجویز کنم زیرا شرایط بسیار زیادی وجود دارد که می تواند چالش های ذهنی ایجاد کند.

1. از روش STOP استفاده کنید

یکی از آنها مخفف STOP است.

بنابراین S-T-O-P. بنشینید، فکر کنید، مشاهده کنید و برنامه ریزی کنید.

و این به نوعی راهی برای همسویی مجدد با هر چیزی است که تجربه می کنید.

2. یک استراحت دود کنید

نکته دوم، این یکی از مواردی است که به گروه هایم زیاد خواهم گفت.

تا زمانی که راه هوایی کسی مسدود نشده باشد، تا زمانی که همه نفس می‌کشند، و تا زمانی که همه نبض دارند، معمولاً زمان کمی برای مقابله با هر چیزی که دارید دارید.

به همین دلیل است که من به گروه‌هایم می‌گویم بعد از اینکه از طریق یک چالش مواجه می‌شویم یا شاید وقتی در یک موقعیت چالش‌برانگیز قرار می‌گیریم، به همه می‌گویم: “هی بچه‌ها، همه ما می‌خواهیم سیگار بکشیم.”

چون این کلمه رمزی است برای مثال، من فقط به همه نیاز دارم که آرام باشند و هماهنگ شوند، ضربان قلب خود را کاهش دهند، تنفس خود را کاهش دهند، سعی کنند موقعیت را به روشی واقعا منطقی و بدون احساساتی شدن ارزیابی کنند.

3. همیشه زمانی برای یک میان وعده وجود دارد

دوتا دیگه برای تو

یکی از دستیار راهنمای من، جف وال است. یکی از گفته های او همیشه این است: «همیشه برای یک میان وعده وقت هست».

و این یک چیز خوب دیگر است.

وقتی اتفاقی می‌افتد و مردم در آستانه وحشت یا شاید وحشت هستند، در یک مکان امن بنشینید و فقط چیزی بخورید.

حالا، وقتی به چیزی برای خوردن نیاز دارید، احتمالاً بعید است که چیزی مانند، مثلاً یک کیسه زیپلاک پر از بادام یا یک دسته از گوشت گاو به خوبی با شما بنشیند.

بنابراین به نوعی مانند یک میان وعده شیرین است، شاید مانند برخی از بچه های ترش پچ یا، اگر یک Trader Joe در این نزدیکی دارید، شاید مانند شناگران اسکاندیناویایی.

چیزی که به نوعی به راحتی اتفاق می افتد که حتی وقتی در حالت مرتفع هستید، می توانید آن را بخورید، بنشینید، استراحت کنید و به موقعیتی که در آن هستید فکر کنید.

4. تکنیک زمین زنی 5-4-3-2-1 را تمرین کنید

و سپس آخرین تکنیک را برای شما دارم که می توانید در هنگام برخورد با موقعیت های دشوار به عنوان یک کوهنورد انفرادی نیز از آن استفاده کنید.

و این پنج، چهار، سه، دو، یک است.

بنابراین این راهی است که خود را پایه گذاری کنید و احساس حضور بیشتر کنید.

این پنج چیز است که می توانید ببینید. این چهار چیز است که می توانید لمس کنید. این سه چیزی است که می توانید بشنوید. دو چیز که می توانید بو کنید. و یک چیز را می توانید امتحان کنید.

و شما می خواهید تا حد امکان توصیفی باشید که این تمرین را انجام می دهید، زیرا هرچه توصیفی تر باشید، روی محیط واقعی خود تمرکز بیشتری خواهید داشت.

بنابراین من فقط نمی گویم: “خب، من جسیکا را پشت دوربین می بینم.”

می‌گفتم، “جسیکا را پشت دوربین می‌بینم. او یک پیراهن مشکی پوشیده است. خالکوبی بازوی باحالش و شلوار یوزپلنگ واقعاً جالبش و چکمه‌های Doc Marten مشکی‌اش را روی ران‌هایش می‌بینم.”

او فقط یک انگشت شست به من داد.

بنابراین این راهی است که شما آن را انجام می دهید. شما تمام این فرآیند را طی می‌کنید و این دوباره راهی برای آرام کردن خود در شرایطی خواهد بود که در غیر این صورت شرایط دشواری خواهد بود.

کوله پشتی به تنهایی نیاز به استقلال کامل دارد

تا کنون به عنوان یک کوهنورد انفرادی، در مورد اینکه چگونه آن روزهای اولیه می تواند واقعا سخت باشد صحبت کرده ام.

و من در مورد اینکه چگونه قدرت عاطفی و فیزیکی باید بسیار بالاتر از زمانی باشد که با یک گروه کوله پشتی می کنید صحبت کرده ام.

آخرین چیزی که می خواهم در مورد آن صحبت کنم یا شما را به عنوان یک مسافر انفرادی برای آن آماده کنم، نیاز به خودکفایی است.

شما تنها فردی هستید که تصمیم می گیرید

به عنوان یک مسافر انفرادی، شما تنها تصمیم گیرنده هستید.

شما در واقع مجری هستید، تنها. و هیچ کس دیگری نیست که این بار تصمیم گیری را با او تقسیم کند.

من می گویم که گرفتن همه این تصمیمات می تواند برای برخی واقعاً دشوار باشد.

یکی از چیزهایی که من همیشه در هنگام هدایت سفرهایم رعایت می کنم این است که افرادی را مشاهده می کنم که عادت ندارند زمانی که در مسیر هستند تصمیم بگیرند مسیر ثابتی بگیرند.

بعد از مدتی، مثلاً نیم ساعت، یک ساعت، آنها فقط با تمام تصمیمات در مورد بمباران هستند، آیا باید به چپ بروم؟ اجازه دارم برم؟ پاهایم را کجا بگذارم؟

فقط این تصمیمات بسیار اساسی می توانند واقعاً مالیات برانگیز شوند.

اما در واقع فرآیند تصمیم گیرنده ی انحصاری بودن را که تمام این مسئولیت را به دوش می کشم، در واقع آن را فوق العاده جذاب می دانم.

این واقعا کمک می کند که زمانی را بگذرانید که فقط شما هستید و فقط می توانید زمان و انرژی ذهنی خود را با انجام کارهای بسیار ساده در زندگی خود پر کنید.

بنابراین چند چیز می تواند این باشد: کجا می خواهید کمپ بزنید؟ و چه ساعتی می خواهید کمپ بزنید؟

چقدر آب را به منبع آب بعدی خواهید برد؟ به نظر شما این منبع آب قابل اعتماد خواهد بود؟ آیا روی آن حساب می کنید؟

شما باید تصمیم بگیرید که از طوفانی که به نظر می رسد در راه است، سوار شوید یا خیر.

و همانطور که قبلاً اشاره کردم، اگر خارج از مسیر سفر می کنید، باید همه این تصمیمات ریز مسیر را خودتان بگیرید.

کسی در اطراف نیست که این بار را با او تقسیم کند.

من نمی خواهم دست کم بگیرم که یک مسافر انفرادی چقدر می تواند سخت باشد یا چه تغییری می تواند باشد و فقط همه تصمیمات را خودت بگیر.

بیشتر ما کسی را داریم که در مورد مسائل زندگی با او صحبت کنیم.

بنابراین در زندگی شخصی‌ام، با یکی از کارمندانم، کتی گربر، درباره بسیاری از تصمیم‌هایی که به عنوان یک شرکت می‌گیریم صحبت می‌کنم.

من می توانم با همسرم در مورد اینکه چه چیزی برای شام می خوریم یا برنامه های ما در این آخر هفته صحبت می کنم.

به طور روزانه، در اختیارم آسان است، من یک تابلوی صدا دارم، کسی را دارم که به من بینش می دهد، کسی که به من دیدگاه می دهد، شاید کسی که فقط مایل است به جای من تصمیم بگیرد.

و این نوع سبک زندگی عمومی، ساده تر است و معمولاً بسیار ایمن تر است.

هنگام راه رفتن به تنهایی تصمیمات محافظه کارانه بگیرید

اگر مجبورید خودتان تصمیم بگیرید، من توصیه هایی دارم.

اشتباه محافظه کار بودن

فکر نمی‌کنم هیچ‌وقت در پشت پرده از اینکه تصمیم محافظه‌کارانه‌ای گرفتم پشیمان شده‌ام، و این به‌ویژه زمانی که تنها هستم صدق می‌کند.

و کوه ها همچنان آنجا خواهند بود. شما برای جنگیدن یک روز دیگر زندگی خواهید کرد.

شما هرگز به جای اینکه بدون سیستم ایمنی، بدون سیستم ایمنی پشتیبان به تنهایی ادامه دهید، از توقف یا تسلیم شدن به طور کلی پشیمان نخواهید شد.

تصمیمات خود را با صدای بلند بحث کنید

یکی دیگر از کارهایی که می توانید در زمانی که مجبورید به تنهایی تصمیم بگیرید انجام دهید این است که افکار خود را به صورت شفاهی منطقی کنید.

و من این کار را اغلب در جایی انجام می‌دهم که، بله، به نظر دیوانه‌کننده است.

مثل این است که کسی می تواند دیوانه به نظر برسد که با خودش حرف می زند، اما چیزی در گفتن آن با صدای بلند و نوعی مزخرف خواندن شما وجود دارد.

این اتفاق می افتد.

بنابراین اگر فکری به ذهنم می‌رسد و با صدای بلند شروع به گفتن آن می‌کنم، و در حالی که آن را با صدای بلند می‌گویم، یا منطقی به نظر می‌رسد یا به نظر می‌رسد که می‌خواهم خودم را در مورد چیزی متقاعد کنم.

در مورد توانایی های خود واقع بین باشید

و شاید این من را برای آخرین توصیه آماده کند، این است که به عنوان یک کوهنورد انفرادی، باید در مورد توانایی های خود، تناسب اندام، سطح مهارت و شرایط خود، واقعاً خودآگاه و واقع بین باشید.

زیاد خوش بین نباشید و چشمانتان را از یک هدف دور نکنید.

در پایان روز باید به خانه بروید.

تجهیزات ایمنی اولیه برای کوله پشتی انفرادی

علاوه بر اینکه تنها تصمیم گیرنده به عنوان یک کوهنورد انفرادی هستید، اتفاق دیگری که می افتد این است که وقتی بیرون هستید، پشتیبان ندارید.

پس فقط تو هستی

این امر مسئولیت بسیار بیشتری را بر عهده شما می‌گذارد که مسیر خود را بشناسید، و ابزاری را انتخاب کنید که واقعاً برای شرایط مناسب باشد.

و با توجه به این نکته، واقعاً با شرایط احتمالی که با آن مواجه خواهید شد آشنا باشید.

همچنین باید با ذخیره امتیازات در صورت بروز مشکل آشنا باشید.

در انتخاب دنده باید در نظر داشته باشید که دنده دوم شخص مازادی ندارید.

همیشه دو فندک همراه داشته باشید

اجازه بدهید چند نمونه برایتان بیاورم.

به عنوان یک مسافر انفرادی، حمل دو فندک بسیار مهم است.

من یکی را در کیت کوچکم حمل می کنم. یکی دیگه رو میبرم جای دیگه

زیرا فندک یکی از آن ابزارهای نجات بخش است.

همچنین روشن کردن اجاق گاز هر روز راحت تر است.

و اگر با یک گروه هستید، اگر فندک شما خاموش شود چندان مشکلی نیست، درست است؟

اگر سوختتان تمام شد یا آن را گم کردید یا اگر خیس شد، آنقدرها هم چیز مهمی نیست.

اما به عنوان یک نوازنده، اگر فندک شما خاموش شود یا آن را گم کنید، فندک دیگری ندارید و این زندگی را سخت می کند.

پس دو فندک.

یک سیستم تصفیه آب پشتیبان دریافت کنید

به عنوان یک کوهنورد انفرادی، سیستم تصفیه آب پشتیبان نیز می خواهید.

بنابراین، برای مثال، اگر Sawyer Squeeze شما از کار بیفتد، نوعی پشتیبان دارید.

در حالی که در یک محیط گروهی، اگر هرکسی سیستم تصفیه آب خود را داشته باشد، اگر سیستم من خاموش شود، می توانم از دوستم قرض بگیرم.

جعبه کمک های اولیه کامل تری به همراه داشته باشید

شما همچنین می توانید این ایده را با داشتن مقداری افزونگی در سیستم خود گسترش دهید.

یا لزوماً مازاد نیست، بلکه فقط به یک مجموعه قوی‌تر نیاز دارید، زیرا نمی‌توانید به دارایی‌های انباشته همه اعضای حزب خود تکیه کنید.

معمولاً به همین دلیل است که در یک سفر انفرادی کوله‌پشتی، کیت کمک‌های اولیه کامل‌تری را با خود حمل می‌کنم که شامل مجموعه کامل‌تری از داروهای بدون نسخه است، شاید کمی بیشتر از چیزی که احتمالاً در یک سفر به آن نیاز دارم، زیرا ممکن است به مقدار زیادی از آن نیاز داشته باشم.

لباس و سرپناه مناسب تری برای طوفان انتخاب کنید

همچنین قرار است لباس‌های طوفان‌پسندتر و پناهگاه قوی‌تری بپوشم، زیرا اگر اتفاقی برایم بیفتد، مانند سرد شدن و خیس شدن، گرفتار شدن در یک طوفان بزرگ، نمی‌توانم به کسی دیگر برای مراقبت از من تکیه کنم.

من باید مواظب خودم باشم.

بنابراین داشتن یک حاشیه اضافی بسیار مهم است.

قبل از کوله پشتی به تنهایی یک برنامه اضطراری داشته باشید

و آخرین چیزی که در این مورد می گنجد این است که شما باید یک برنامه پشتیبان داشته باشید.

اگر در یک گروه هستید، به ندرت پیش می‌آید که کل گروه‌ها، به‌ویژه گروه بزرگ‌تر، دچار مشکل شوند.

قطعاً این اتفاق می‌افتد، اما معمولاً آسیب‌هایی که می‌بینیم در سطح گروه نیستند.

بیشتر شبیه این است که یک فرد خاص مچ پا را غلت داده یا کاری انجام داده یا از نظر جسمی صدمه دیده اید. یک نفر حالش خوب نیست.

معمولاً مانند کل گروه نیست که با چنین چیزهایی روبرو می شود.

بنابراین شما فقط به یک طرح پشتیبان نیاز دارید.

یک پیام رسان ماهواره ای همراه داشته باشید

این طرح پشتیبان با یک پیام رسان ماهواره ای مانند ZOLEO یا Garmin inReach شروع می شود.

یک برنامه سفر دقیق با مخاطبین اضطراری بگذارید

و سپس بخش دیگر برنامه پشتیبان شما این است که یک مسیر واقعاً خوب را با تعدادی تماس اضطراری ترک کنید.

و آن طرح اضطراری به نظر می‌رسد که می‌گوید، برنامه سفر من، تاریخ‌های من، تاریخ و ساعتی که می‌روم بیرون یا باید به من بدهید تا زمانی که نگران شوید.

در این سند فوری راهی برای تماس با پیام رسان ماهواره ای شما وجود دارد.

این شامل تمام اطلاعات لجستیکی شما مانند بلیط هواپیما، حمل و نقل زمینی شما، مجوزهایی است که برای یک ایستگاه بین راه یا برای یک مسیر خاص دارید.

و به این ترتیب، اگر اتفاقی برای شما بیفتد، مردم می دانند که از کجا شروع کنند.

چگونه به عنوان یک مبتدی کوله پشتی انفرادی را شروع کنیم

بنابراین اگر برای شروع کوله پشتی انفرادی آماده هستید، دو راه برای انجام آن وجود دارد.

یک راه این است که شما فقط می توانید به داخل بپرید، به اعماق آن بپرید.

اما من در این مورد به شما هشدار می دهم.

من فکر می کنم می تواند واقعا خشن باشد. از نظر احساسی یا جسمی می تواند بسیار ناراحت کننده باشد.

در بدترین حالت ممکن است خطرناک باشد.

و به طور کلی، ممکن است فقط یک تجربه ناخوشایند باشد که هرگز شما را مجبور به کوله‌پشتی دوباره یا حداقل دوباره به تنهایی کوله‌پشتی نکنید.

راه دیگر برای شروع پیاده روی انفرادی این است که به سادگی آن را ارتقا دهید.

بنابراین می‌توانید به عنوان مثال، کمپینگ با ماشین در کشور جلو شروع کنید.

و سپس می‌توانید یک یا دو شب را در مکان‌هایی که خوب می‌شناسید، شاید مکان‌هایی که قبلاً با گروه‌هایی بوده‌اید، انجام دهید.

و سپس آن را توسعه دهید یا آن را به سفرهایی با مدت طولانی تر و مکان های کمتر آشنا گسترش دهید.

امیدواریم در این مرحله کمی آمادگی بیشتری برای کوله‌پیمایی داشته باشید.

اگر از این ویدیو لذت بردید لطفا لایک و سابسکرایب کنید. نظر بدهید.

هفته آینده دوشنبه ظهر شما را برای ویدیوی بعدی The Trek می بینیم.

این مقاله از ویدیوی اندرو اسکورکا برای کانال یوتیوب The Trek، بخشی از یک مجموعه هفتگی، اقتباس شده است. برای وضوح و خوانایی ویرایش و فشرده شده است.

افشا: برخی از پیوندهای بالا پیوندهای وابسته هستند. اگر از طریق آنها خرید کنید، The Trek ممکن است بدون هزینه اضافی برای شما کمیسیون دریافت کند. با تشکر برای حمایت از کانال