پس از موفقیت جان در مسیر اصلی نیز، نوشیدن سریع آب و تعویض دنده ما را دوباره به حرکت واداشت. ما به سمت پیشرو چرخیدیم و یکپارچه از یک زمین به زمین دیگر منتقل شدیم. حرکاتی که بار اول در مسیر غیرممکن به نظر می‌رسیدند، اکنون با سهولت انجام می‌شدند و متوجه شدم که ناگهان صعود به یک رقص روشمند از کشیدن، هل دادن، پارازیت و استراحت تبدیل شد. با نزدیک شدن خورشید به افق، سرانجام به برونزد کوچکی رسیدیم که در آن شب را می گذراندیم. وقتی آسمان صورتی و نارنجی شد، شام را پختیم. سکوت دره با خنده های ما شکسته شد که اشتباهات احمقانه و لحظاتی از روزگارمان را بازگو می کردیم. پس از انجام برخی از سخت‌ترین زمین‌ها، روح مضطرب من آرام‌تر شد، اما می‌دانستم که خیلی زود است که آن را یک پیروزی بشمارم. هنوز یک پله تا نزول از 7c داشتیم و مسابقه ناخودآگاه بین موفقیت و خستگی ما آغاز شده بود.
صبح روز بعد حتی سردتر از روز اول بود. با وجود اینکه سختی کار خیلی کمتر از روز قبل بود، اما بیش از یک انگشت و بدنم خونریزی داشت. چند بازیگر بعد، خودمان را روی یک تاقچه زیبا که مانند زیارتگاهی کوچک روی دیوار حک شده بود، دیدیم. با این حال، قبل از اینکه بتوانیم داخل کیسه خواب خود بخزیم، یک چالش دیگر داشتیم. با تهدید باران روز بعد، ما مجبور شدیم با بیشترین سرعت ممکن حرکت کنیم، بنابراین با اکراه به سمت میدان دراپ حرکت کردیم. جان اول رفت و در محل کار چشمگیر داشت. او به عقب برگشت و تشویق کرد و توصیه کرد که کجا باید پاها را جستجو کرد. در اولین و دومین تلاشم، با همان حرکت سُر خوردم، یک آستین بلند که مرا از انگشتان پا تا انگشتان پا کشیده بود. برای پاس سومم بستم و مصمم بودم که اجازه ندهم حتی یک حرکت طولانی بین من و تکمیل این مسیر باقی بماند. با معجزه ای آن را کشیدم و با آخرین نور به طاقچه خود کوبیدیم. زمانی که غروب خورشید پشت قله‌ها خون می‌آمد، شام را پختیم، اودسا و کوتینا در افق نگهبانی می‌دادند و ما را در کره‌ای از گرانیت محصور می‌کردند. یک لحظه کوه مثل ما بود.
روز سوم را زود شروع کردیم و برای فرار از باران قریب الوقوع که مطمئناً اسلسوا را خیس می کرد، مسابقه دادیم. آیا او از تلاش برای خنثی کردن ما لذت می برد و چالش پشت سر ما را به چالش می کشید؟ من باید به او ثابت می کردم که می توانیم این کار را انجام دهیم. ما می توانیم تایمر او را شکست دهیم. به سرعت حرکت کردیم و با هر لنگر، موجی از آرامش بر من نشست که یک قدم به هدفمان نزدیکتر شده بودیم. حدود ساعت 2 بعد از ظهر بالاخره به قله رسیدیم. کفن ابری در اطراف قله های روبروی ما جمع شده بود، یادآور این که ما هنوز آنجا نبودیم. هنوز برای جشن گرفتن زود بود
یکی از مزایای کوهنوردی با یک نفر از سن 14 سالگی این است که شما به عنوان یک نفر شروع به حرکت می کنید، بدون نیاز به کلمه. در عرض حدود دو ساعت از بالا به پایه رسیدیم و به راحتی صورت 950 متری اسلسووا را رپل کردیم. وقتی شلغم را تمام کردیم باران آمد. برکت خاموش از کوه طناب‌ها و وسایل را داخل کیسه‌ها ریختیم و آماده شدیم تا از زمین به سمت کمپ حرکت کنیم. قبل از رفتن، ایستادم و به بالا نگاه کردم، کف دست روی گرانیت فشار داد. از شما برای این تجربه سپاسگزاریم که به ما اجازه عبور امن دادید. او دهه‌ها آمد و شد کوهنوردان را تماشا کرده بود و من را نیز با همان صبر سرد تماشا کرده بود.
درست زمانی که نور جای خود را به شب می داد، برگشتیم. مقداری نان خریدیم از کمال، چوپان دره، آغشته به نوتلا و عسل خوردیم. شتاب روز ما را با خود می برد و خستگی ناشی از استخوان هایمان را پنهان می کرد. یک پیاده روی کوتاه در کمپ اصلی ما را به یک چادر آشپزخانه گرم با یک لیوان ودکای قرقیزی در دستانم رساند. دوستان کمپ اصلی ما مطمئناً بیشتر یک خانواده شده بودند. ما ورق بازی کردیم، آواز خواندیم و داستانمان را پیش از خزیدن در کیسه خوابمان گفتیم، در نهایت روی زمین امن بودیم. شاید داشتن رویاهای صعودی مانند The American Way چندان عالی نبود.
نیمه‌ی آخر سفر رویای تب‌آلود بود، زیرا من خورشید را تعقیب می‌کردم و از زمین‌های آسان‌تری بالا می‌رفتم و از درخشش دستاوردمان غوغا می‌کردم. گشت و گذار در آغوش دلتنگی بود. شاید یک عمر این مسیرها را طی کرده باشم، اما شاید دیروز بوده است.
پس از چند روز پرسه زدن در اطراف اوش و یک شب در بیشکک، سوار هواپیما به خانه شدیم. من کوچک شدن شهر را تماشا کردم که هواپیمای ما در ابرها بالا رفت، قلبم پر از سپاسگزاری از این سرزمین و مردمانش شد. به این فکر می کردم که آیا برمی گردم، آیا دوباره به غول های گرانیتی دره آک سو خیره می شوم. به این فکر کردم که آیا هرگز می خواهم با اسلسووا گفتگوی دیگری در ماه داشته باشم. مثل بستن یک کتاب بود، با این آگاهی که ممکن است دنباله‌ای داشته باشید یا بقیه ممکن است فقط یک رویا در ذهن شما باشد.
