تیم روسیه برای چهارمین بار خود را برای صعود به قله غربی اورست آماده می کند. اگرچه گزینه آسانی وجود ندارد، اما آنها می خواهند از مسیر خط الراس بسیار در معرض، دشوار و نامشخص اجتناب کنند. تنها جایگزین آنها Hornbein Couloir است که آنها را مجبور می کند تا به طور موقت به تبت منحرف شوند.
آندری واسیلیف، ویتالی شیپیلوف و سرگئی کوندراشکین در کاتماندو هستند و از یک عفونت ویروسی بهبود می یابند و منتظر طوفان آرناب هستند که اکنون در حال ضعیف شدن است. آنها در آخر این هفته به پایگاه خود در Lobuche باز خواهند گشت و مصمم به صعود به اورست بدون اکسیژن اضافی هستند.
اورست وست ریج چند روز پیش. عکس: آندری واسیلیف
پیشرفت تا کنون
رهبر واسیلیف به ExplorersWeb گفت: «تاکنون ما سه چرخش در کوه انجام داده‌ایم. بخشی از آن زمان صرف بررسی گزینه های مختلف برای دسترسی به مسیر شد.
تیم روسی اجازه صعود به اورست از نپال را دارد، البته تا زمانی که مسیری غیر از آبشار یخی استاندارد خومبو-South Col-Southeast Ridge را امتحان کند. پس از اولین صعود هیلاری و تنزینگ در سال 1953، این مسیر عادی در سمت جنوبی شد.
بالای مسیر برنامه ریزی شده تیم اورست روسیه، توسط آندری واسیلیف
روس ها ابتدا سعی کردند آبشار یخی Khumbu را از طریق شانه Nuptse به سمت کمپ 1 دور بزنند، اما برف سنگین آنها را مجبور به یافتن مسیر دیگری کرد. عبور از آبشار یخی (مسیرهای مشترک با مسیر عادی) نیز در برف عمیق و روی پل های برفی ناپایدار بر روی شکاف های بی شمار بسیار دشوار بود.
واسیلیف گفت: “در نهایت، ما گزینه سوم را از طریق Lho La انتخاب کردیم.” از این گردنه، مسیر برنامه ریزی شده ما در عرض شانه غربی، از پشته غربی ادامه می یابد.»
در Lho La col. عکس: آندری واسیلیف
این تیم در آخرین تلاش خود به 6400 متر رسید. واسیلیف گفت: “ما تقریباً دوازده طناب 60 متری را از روی سنگ، برف و یخ با سختی متوسط بالا رفتیم.”
وی خاطرنشان کرد که در طول مسیر به سمت غرب شولدر آثاری از اکسپدیشن های قبلی از جمله طناب های قدیمی و لنگرهای برفی پیدا کردند.
واسیلیف در مورد زمین پیش رو گفت:
از بالاترین نقطه ما، زمین پیش رو قابل کنترل به نظر می رسد. ما دو پله سنگی شیب دار دیگر را می بینیم که هر کدام حدود 100 متر ارتفاع دارند، همراه با انحرافات احتمالی در شیب های برفی تند. فراتر از این موانع، زمین آسان تر به نظر می رسد و امیدواریم بتوانیم همزمان حرکت کنیم.
بخش صخره‌ای در مسیر خط الراس غربی اورست. عکس: آندری واسیلیف
واسیلیف و تیمش مطمئن هستند که می توانند این مسیر را مدیریت کنند، حتی اگر این کار را در شرایط زمستانی فزاینده انجام دهند.
هورنبین کولور؟
مسیر اتصال Lo La، West Shoulder و West Ridge اورست تنها دو بار تکمیل شده است. یک تیم یوگسلاوی به رهبری Tone Skarya اولین صعود کامل را در سال 1979 انجام داد. آنها از تنوع Hornbein Couloir در فرود خود استفاده کردند.
تنها تکرار توسط یک تیم بلغاری در سال 1984 انجام شد. هریستو پرودانوف به تنهایی به قله رسید و در امتداد خط الراس بازگشت، اما هرگز زنده برنگشت. برخی از شرکای او که چند روز بعد صعود کردند، از مسیر معمولی فرود آمدند. سه تیم دیگر که از وست شولدر-وست ریج صعود کردند، با عبور از جبهه شمالی، در سمت چین و صعود از هورنبین کولویر، به قله رسیدند.
جبهه شمالی اورست از شانه غربی. عکس: آندری واسیلیف
از نظر عینی، Hornbein Couloir شانس صعود (و زنده ماندن) بیشتری نسبت به قله West Ridge دارد. با این حال، این مستلزم عبور از خاک چین است. تیم روسیه فقط از نپال مجوز صعود دارد. مشخص نیست که آیا می توان یک گذرگاه مرزی کوتاه مدت در نظر گرفت یا خیر، و واسیلیف آنچه را که آنها انجام خواهند داد را تایید نکرده است. او گفت: «ما باید ابتدا یک چرخش دیگر را به پایان برسانیم.
