چگونه یک کوهنورد یوتا پس از یک تصادف ویرانگر به ورزش بازگشت

برای برخی از کوهنوردان، پردیس – کوهنوردی فقط با بالاتنه – یک استراتژی آموزشی است. برای بریتنی چادبرن، کوهنورد یوتا، این تنها انتخاب اوست.

من چادبرن را در اوایل اکتبر در مومنتوم میلکریک، یکی از باشگاه‌هایی که او در دره دریاچه نمک رفت و آمد می‌کند، ملاقات کردم. او یک مشکل صخره ای V3 را با زاویه حداقل 45 درجه کشید و در عرض یک دقیقه به سمت بالا رفت و به پایین برگشت. سپس او روی صندلی چرخدار خود نشست و به سختی نفسش بند آمد.

بولدر خطرات خاصی برای چادبورن دارد. از آنجایی که او نمی تواند نحوه فرود آمدن خود را کنترل کند، سقوط می تواند باعث صدمات بیشتر شود، از جمله آسیب به میله های ستون فقرات او. این روزها، او صعودهای سخت‌تر را برای طناب‌ها حفظ می‌کند و به مشکلات تخته سنگی که می‌داند می‌تواند با خیال راحت فرود بیاید، می‌چسبد. سپس من 28 ساله را با 5.11c ایمن کردم. شانه‌ها، بازوها و پشت قدرتمندش او را بدون استفاده از پاها یا قسمت پایین شکمش به سمت بالا می‌بردند.

چهار سال پیش، یک تصادف مسیریابی، چادبرن را از ناف به پایین فلج کرد، بنابراین او مجبور شد راهی جدید برای تمرین ورزشی که دوست دارد پیدا کند. چادبرن به من گفت: «همیشه دوست داشتم در مجله کوهنوردی حضور داشته باشم. “اما من فکر می کردم که این چیزی خنک تر از یک تخته سنگ V2 است. من همچنان به همراهی با آن افتخار می کنم و مثبت هستم، یا حداقل تا آنجا که می توانم مثبت هستم.”

تصادف تعیین مسیر که چادبرن را فلج کرد

چادبورن هنگام تحصیل در دانشگاه ایالتی وبر در اوگدن، یوتا، کوهنوردی را کشف کرد و در سال 2020 واقعاً وارد آن شد. اما قبل از اینکه کوهنوردی را در حالی که در شمال یوتا بزرگ شده بود شروع کند، او یک ژیمناستیک بود که داستان های زیادی از شکستن گردن ژیمناستیک ها و فلج شدن آنها شنید.

چادبرن درباره این فلج می گوید: «این چیزی بود که همیشه از آن می ترسیدم و سعی می کردم از آن اجتناب کنم.

در 22 نوامبر 2022، این ترس به واقعیت تبدیل شد.

هنگامی که چادبرن به عنوان برنامه‌ریز مسیر در سپتامبر همان سال در The Front در Ogden شروع به کار کرد، برنامه‌ریزان مسیر از یک سیستم کششی از طناب‌های ساکن، یک گره پروانه‌ای آلپاین و لنگرهای سریع آزاد برای دسترسی به دیوار استفاده کردند. چادبرن می گوید که این چیدمان از همان ابتدا او را عصبی کرده بود. او نگران بود که مبادا گره از میان کارابین ها بلغزد. و این سیستم با سیستمی که او هنگام تعیین مسیر در دانشگاه ایالتی وبر استفاده کرده بود متفاوت بود.

“من با همه اینها کاملاً تازه کار بودم. بنابراین من فقط به این فکر کردم که “اگر این همان چیزی است که شما استفاده می کردید، واضح است که بی خطر است. مطمئن هستم که خوب است.” معلوم است که خوب نبود.»

اندکی پس از شروع، چادبورن و فرانت گفتند که یک کوهنورد دیگر هنگام پایین آمدن طناب سمت اشتباهی را دوباره وصل کرد و از دیوار افتاد. به گفته The Front و Chadbourne، کوهنورد آسیب جدی ندیده است. پس از این حادثه، The Front سیستم را بازنشسته کرد و جلسات آموزشی را ترتیب داد تا تمام مسیرسازان را با استانداردهای جدید به سرعت برساند. ادی موریلاس، مدیر ورزشگاه مسیریابی، گفت کوهنوردی از طریق ایمیل، یک طرح به روز شده حفاظت از سقوط در 18 اکتبر 2022 اجرایی شد و تنظیمات پروانه آلپ را حذف کرد.

موریلاس توضیح داد که بر اساس استاندارد جدید، تعیین‌کننده‌های مسیر «فقط مجاز به دسترسی اولیه به لنگرها و حذف خطوط کار در حالت تأخیر یا اتصال به دستگاه قلع خودکار در صورت لزوم هستند». وی افزود که چادبورن قبل از حادثه در دو جلسه آموزشی با استاندارد جدید شرکت کرده بود.

به گفته چادبرن، تعیین کننده اصلی مسیر در آن روز به او دستور داد که از پروانه آلپاین استفاده کند. جبهه با ارسال ایمیلی به این موضوع را تایید کرد کوهنوردی: درک ما این است که تنظیم کننده مسئول به بریتنی اجازه داده از سیستم پروانه آلپاین استفاده کند، که برخلاف طرح حفاظت از سقوط The Front و آموزشی است که هر تنظیم کننده در تیم انجام داده است.

علت دقیق سقوط چادبورن نامشخص است. موریلاس گفت کوهنوردی که تحقیقات جبهه نشان داد که گره های او به درستی بسته شده است، اما او طناب را در جهت اشتباه کشیده و از بسته شدن گره به دور لنگر جلوگیری می کند. به گفته The Front، گره به طور موقت در لنگر گیر کرد و سپس در حالی که چادبورن از طناب بالا می رفت، لیز بخورد.

چادبرن می‌گوید هنگامی که خط استاتیک خود را به درستی تنظیم کرد و از همکارش خواست آن را دوباره بررسی کند، دستورالعمل‌های سازنده مسیر اصلی را دنبال کرد. نزدیک بالای دیوار، وقتی قایقش را بالا می‌کشید، احساس کرد طناب سست شده است. او بر این باور است که گره از طریق کشش‌های سریع رد شد، درست همانطور که او می‌ترسید.

او می‌گوید: «فوراً فهمیدم در حال سقوط هستم. بنابراین من فقط چشمانم را بستم و 30 فوتی زمین خوردم.

وقتی چادبورن روی زمین افتاد، پای چپ او بیشتر ضربه را وارد کرد. او استخوان درشت نی و نازک نی خود را شکست و دچار شکستگی ترکیدگی مهره T12 و شکستگی فشاری مهره های C7، T5 و T7 شد. سقوط او را از ناف به پایین فلج کرد.

چادبورن می‌گوید که غرامت کارگران را دریافت می‌کند که هزینه‌های پزشکی و تجهیزات او از جمله ویلچر را پوشش می‌دهد. او تصمیم گرفته است که پیگیر شکایت نشود و گفت که از عواقب این حادثه هم اکنون ویران شده است و معتقد نیست که اقدام قانونی آنچه اتفاق افتاده را تغییر دهد.

در ابتدا، چادبورن از اینکه تصادف او در یک باشگاه ورزشی اتفاق افتاد و نه در فضای باز، خجالت کشید. او سال‌ها را صرف غارنوردی، کاوش در معادن متروکه و بالا رفتن از بیرون بدون آسیب جدی کرده است، اما در ورزشگاه دچار سقوطی شد که زندگی را تغییر داد.

اما این ناراحتی از تمایل او برای صعود کم نکرد.

چادبرن می‌گوید: «خیلی زود می‌دانستم که دوباره به کوهنوردی بازخواهم گشت. حتی زمانی که مرا سوار هلیکوپتر می کردند تا به بیمارستان بروم». او چیز زیادی در مورد پارا نوردی نمی دانست، اما به این نتیجه رسید که باید افرادی بدون پا صعود کنند. او به یاد می آورد: “پردیس یک چیز است، بنابراین مطمئن هستم که کسی آن را انجام می دهد.”

پس از دو ماه بستری شدن در بیمارستان و یک ماه دیگر سازگاری با شرایط عادی جدید خود در خانه، پزشک چادبورن او را مجاز به صعود کرد. اما اولین باری که او به بیمه بازگشت “بسیار خشن” بود. او توانست حدود 10 فوت از زمین بلند شود، که تا حدی توسط بازکننده‌اش بلند شد. در ابتدا او نمی توانست آنقدر بالا برود که ترسی را که در هنگام سقوط احساس کرده بود تجربه کند. اما با قوی‌تر شدن و شروع به بالا رفتن، چادبرن اعتراف می‌کند که بخشی از ترس بازگشته است.

چادبورن هنوز هم روزهایی دارد که در مورد مصدومیتش گریه می کند، حتی گاهی در هنگام کوهنوردی.

“روز به روز زندگی من مانند چهار سال پیش دشوار است [when I was first injured]”، او می افزاید. “من فقط کارهای بیشتری انجام می دهم.” و او است. او بیشتر سفر می کند، بیشتر تمرین می کند و چیزهایی را امتحان می کند که زمانی فکر می کرد دور از دسترس هستند، از جمله تبدیل شدن به یک کوهنورد مشتاق رقابتی.

از تصادف صعود تا پاراکوهنورد تیم ایالات متحده آمریکا

قبل از حادثه، چادبرن از بالا رفتن از صفحات فنی لذت می برد. او اکنون بدون استفاده از پاها یا پایین شکم، در رده‌بندی پاراکوهوردی AL1 که به عنوان نشستن کوهنوردی نیز شناخته می‌شود، رقابت می‌کند.

در سال 2024، تنها دو سال پس از مصدومیت، چادبورن به تیم ایالات متحده راه یافت. او در مسابقات AL1 زنان در مسابقات قهرمانی ملی پاراکلیدینگ 2025 برنز و در سال 2026 نقره گرفت.

اما او خود را در یک میدان رقابتی یافت. با تعداد بسیار کمی از زنان در رده AL1، چادبورن اغلب تنها با یک یا دو ورزشکار دیگر روبرو بود. او و همکار خود کارلی کوک از برگزاری یک رویداد AL1 با جنسیت مختلط حمایت کرده اند که به زنان و مردان اجازه می دهد تا با یکدیگر رقابت کنند. در مارس 2025، فدراسیون بین‌المللی صعودهای ورزشی دستورالعمل‌های به‌روز شده برای پاراکوهنوردی را منتشر کرد که امکان برگزاری مسابقات با جنسیت مختلط در این رده را فراهم کرد.

رقابت در برابر یک میدان بزرگتر، این ورزش را برای چادبرن هیجان انگیزتر کرد. او می‌گوید: «اگر فقط زن‌ها بودیم، در کل دنیا سه یا چهار نفر بودیم. “بنابراین رقابت با بیش از 20 نفر واقعا هیجان انگیز است. و این باعث می شود که من بخواهم مردان را شکست دهم!”

چادبرن حالا یک روز به فینال جام جهانی فکر می کند. او همچنین تلاش می کند تا ورزشکاران بیشتری را که مبتلا به پاراپلژی هستند، به ویژه زنان، وارد ورزش کند. یک روز، او امیدوار است که رقبای کافی برای حمایت از یک بخش جداگانه زنان داشته باشد.

اما یک مرحله دیگر وجود دارد که چادبورن امیدوار است در یک روز رقابت کند: پارالمپیک.

وقتی شایعاتی شنیدم که [paraclimbing] چادبرن به یاد می آورد که قرار بود در بازی های لس آنجلس شرکت کنم، واقعا هیجان زده بودم. اما مانند بسیاری از دسته‌های پاراکوه نوردی، AL1 از اولین صعود به پارالمپیک در بازی‌های 2028 لس‌آنجلس حذف شد.

چادبورن امیدوار است که این موضوع برای پارالمپیک 2032 استرالیا تغییر کند. در همین حال، او همچنین در اسکی نوردیک و بیاتلون تمرین می کند، با جاه طلبی ها برای ساخت تیم ایالات متحده در هر دو ورزش.

برای چادبورن، مشغول بودن یکی از راه‌های مقابله با روزهای سخت است. او می گوید: «هر چه شلوغ تر باشید، مغزتان غمگین بودن را فراموش می کند.

او می افزاید: «حرکت پیوسته مبتنی بر خود است. من واقعاً چاره ای جز ادامه دادن ندارم.»

پیدا کردن صدایش

حرکت چادبرن به کار او با دیگر کوهنوردان نیز ادامه می یابد. بین مسابقات و تمرین، او سنگ نوردی تدریس می کند و به تعیین مسیرها در دانشگاه ایالتی وبر ادامه می دهد.

در آنجا، او مدافع مسیرها و شیوه‌های ایمن صعود شد و کوهنوردان را تشویق می‌کرد تا قبل از اعتماد کردن به سیستم‌ها، سؤالات خود را بپرسند.

چادبورن درباره آموزش به دانش‌آموزان می‌گوید: «من ستاره غول‌پیکر انتهای «کوهنوردی خطرناک است» هستم. من می‌خواهم آنها را آماده کنم که این یک امکان است، اما سپس آنها را آماده کنم که تا حد امکان از آن اجتناب کنند.»

مهم‌ترین درسی که چادبرن بر آن تاکید می‌کند این است که اگر نمی‌دانید کاری چگونه کار می‌کند، همیشه صحبت کنید. صرف نظر از سطح تجربه، چادبورن از همه کوهنوردان می خواهد که در بیان نگرانی ها و پرسیدن سؤالات احساس راحتی کنند.

“من می خواهم آنها احساس کنند که صدایی دارند.”