پیست خانوادگی اسکی سانتافه – SKI

من قبلاً با مردی که کوه زیر ما را در اختیار دارد سوار تله اسکی نشده بودم، بنابراین مطمئن نیستم که آیا این رایج است یا خیر.

اما هنگامی که از پایه اسکی سانتافه به سمت قله 11075 فوتی آن حرکت کردیم، بن آبروزو یک بالابر صندلی را دید که به سمت پایگاه برمی‌گردد که صدای جیر می‌زد، یک آرایشگر که نیاز به مراقبت داشت، و یک حصار ایمنی نارنجی رنگ که افتاده بود. آبروزو – که روزی بود به این نویسنده اطراف کوهی را که از اواسط دهه 1980 متعلق به خانواده اش بود نشان دهد – بیش از چند بار پاسخ هایش را به هر یک از سؤالات من قطع کرد و قبل از صحبت کردن با یک دستگاه واکی تاکی کوچک روی سینه اش عذرخواهی کرد. او به این یا آن شخص دستور می دهد تا با مشکلات کوچک مختلفی که باید روزانه میلیون ها بار در کوه ظاهر شود، مقابله کند و بیشتر شبیه یک مدیر عمل کند تا اینکه مردی که صاحب کوه است

در طول یک سفر با آسانسور، مشخص شد که آبروزو چقدر نه تنها به تجربه حدود 250000 بازدیدکننده ای که هر ساله از کوه خانواده اش لذت می برند، بلکه به خود کوه نیز اهمیت می دهد. وقتی متوجه می‌شوید که اسکی سانتافه به نوعی در بافت شخصی که آبروزو است، بافته شده است.

آبروزو در حالی که آسانسور به بالای اسکی سانتافه نزدیک می‌شد، گفت: «این تنها چیزی است که من می‌دانم.»

مالکان و مدیران عامل اغلب دوست دارند بگویند که تجارت آنها مانند یک خانواده است. با این حال، برای مردم آبروزو، اسکی سانتافه نه تنها تجارت خانوادگی، بلکه خانه اجدادی آنها نیز محسوب می شود.

آبروزو صاحب نسل سوم اسکی سانتافه است، به دنبال پدربزرگ، پدر و دو عمویش که خرید کوه را در سال 1985 نهایی کردند.

حساسیت خانوادگی آنها در بسیاری از کارکنان آبروزو رخنه کرده است. مدیر آرایش او سی سال است که در کوه کار می کند. مدیر عملیاتش هم همینطور. مدیر بلیط در کوه هر دو را با 32 سال تجربه بالا می برد.

آبروزو گفت: «فکر می‌کنم این به این دلیل است که ما با مردم خود درست رفتار می‌کنیم.» و اشاره کرد که وقتی می‌گوید «ما»، منظور او فقط پدرش، پدربزرگ مرحومش، عموهایش و هر آبروزو دیگری نیست که مدتی را در کوه گذرانده است. “مدیر کوهستان ما، مدیر عملیات ما، همه کارکنان تمام وقت ما؛ همه آنها سرمایه گذاری شده اند زیرا همه آنها بخشی از این جامعه هستند.”

آبروزو از 12 سالگی در کوهستان شروع به کار کرد و در تابستان مسیرهای دوچرخه سواری کوهستان را ساخت و در طول فصل در مغازه اجاره کار کرد. آبروزو پس از ماموریت به عنوان افسر پیاده نظام در سال 2001، با لشکر 101 هوابرد ارتش در اوج جنگ جهانی علیه ترور به افغانستان اعزام شد. آبروزو در سال 2005 به خانه بازگشت و به عنوان مدیر منطقه Sandia Peak مشغول به کار شد. او در سال 2010 به اسکی سانتافه نقل مکان کرد و در نهایت کمی قبل از همه‌گیری کووید-19، کوه را تصرف کرد.

و با وجود اینکه مالک منطقه اسکی است، Abruzzo هنوز هم کفش‌های برفی می‌زند و همچنان آچار می‌چرخاند، وقتی که تله‌کچرها به تعمیر و نگهداری نیاز دارند. و او همین را از همه کارکنان ارشد در کوه می خواهد.

وی خاطرنشان کرد: انتظار داریم همه مدیران ما در کار آبی پوشان مهارت کافی داشته باشند. “و این شامل من می شود.”

اسکی سانتافه که در ارتفاعات کوه‌های Sangre de Cristo قرار دارد، حدود 30 دقیقه با ماشین از قلب شهر هنری مشهور شمال نیومکزیکو فاصله دارد. آبروزو اذعان می‌کند که البته روزهای برفی و آخر هفته‌ها می‌توانند بر زمان رفت و آمد تأثیر بگذارند، علی‌رغم این واقعیت که کوه خدمه جاده اختصاصی خود را دارد که وظیفه شخم زدن جاده دو خطه منتهی به اسکی سانتافه را دارند. با این حال، با توجه به اینکه اسکی سانتافه تنها منطقه اسکی در اطراف است، این یک رانندگی است که هرگز برای مردم محلی و بازدیدکنندگان دور از دسترس نیست.

در یک محیط شرکتی تر، این کمبود گزینه ها می تواند بهانه ای را برای مالکان فراهم کند تا روی موفقیت های ضرب المثل خود استراحت کنند. با این حال، آبروزو این کمبود را افتخاری برای حفظ می‌داند. اگر مردم فقط یک گزینه دارند، بهتر است گزینه خوبی باشد.

و اسکی سانتافه قطعا همینطور است.

با مجموع 88 مسیر که تقریباً به طور مساوی بین سیاه، آبی و سبز تقسیم شده است، سه پارک زمینی، و 1800 فوت ارتفاع عمودی، که همگی توسط یک آسانسور دوبل، دو آسانسور سه گانه، دو آسانسور چهارگانه، دو آسانسور سطحی، و یک آسانسور متحرک پرسرعت انجام می‌شوند، کوه بسیار بزرگ‌تر و بیشتر از آن چیزی است که می‌شنوید.

اما فراتر از همه اینها، اسکی سانتافه توسط مردم محلی و مردم عادی به دو دلیل اصلی شناخته شده است: اول، اسکی خارج از پیست. و دوم، توانایی های برف سازی آن.

در روزی که با هم گذراندیم، برف از آسمان به صورت تکه های بزرگ و ضخیم بارید. این یکی از 20 روز پودری بود که اسکی سانتافه در هر فصل دریافت می کند. بالای درختان کاج بلند که در حدود 200 اینچ برف مدفون شده اند، از لایه های ضخیم گرد و غبار بیرون زده اند. این احساس نسبتاً ناآشنا برای این ساحل شرقی قدیمی بود که با یخ سواری بسیار آشناتر است تا پودر.

با این حال، آبروزو اطمینان داد، حتی زمانی که برف های اسکی سانتافه ساخته شده اند، یکی از بهترین و ثابت ترین برف های موجود است.

او قبل از اشاره به اینکه چگونه 42 اسلحه برفی و مخزن ذخیره 5 میلیون گالن در کوه به آنها اجازه می دهد تا در تمام طول فصل بیشتر کوه را با برف بپوشانند، گفت: “ما برف خشک زیادی تولید می کنیم.” خشک است تا جایی که شرکت های اسلحه برفی تنظیمات سفارشی را برای ما می نویسند.

کمی کمتر از نیمه راه یکی از دویدن های روزانه ما، آبروزو از یک آرایشگر به آرایشگر دیگر رد شد و ناگهان یک کلبه دو طبقه روستایی ظاهر شد که توسط دریای کوچکی از اسکی بازان و اسنوبوردها احاطه شده بود که ظاهراً هر کدام یک آبجو، کوکتل یا شکلات داغ در دست داشتند.

رستوران کوه توتموف با ارتفاع 10500 فوتی، بالاتر از قله‌های بسیاری از مناطق اسکی آمریکای شمالی قرار دارد.

و در حالی که هیچ سرگرمی دیگری به غیر از پخش موسیقی از بلندگوها وجود نداشت، آبروزو به من اطمینان داد که توتموف اغلب موسیقی زنده را میزبانی می کند. بالای بار، سوئیت‌های خانواده و کارکنان آبروزو واقعاً این ایده را منتقل می‌کنند که خانواده آبروزو چقدر به این کوه متصل است.

همانطور که نشسته بودیم و روی چند آبجو با هم گپ می زدیم، گفتگو در نهایت به خانواده آبروزو تبدیل شد، ازدواج مادام العمر آنها با این کوه. از او می پرسم که داشتن سه نسل از آبروزو با هم یک کوه را می دود. سریع مرا اصلاح می کند.

او با خنده گفت: “هر دو بچه من اینجا کار می کنند.” بنابراین در واقع چهار نسل است.