Face Plant on Lucky Day 13 – John Muir Trail Day 13

ارتفاع: 1864 فوت

ارتفاع کل: 28880 فوت

سرعت (دقیقه در هر مایل): 26:52

جراحت در مسیر جان مویر

دیر بیدار شدن – دوباره!

دیشب همسایه های کارت بازی من بیدار ماندند و صحبت کردند. حتی بعد از اینکه آنها به خواب رفتند، با وجود اینکه خسته بودم، به نوعی بیدار ماندم. بالاخره خوابم برد، بیدار شدم، پیغام زدم، خوابیدم، بیدار شدم، پیید، خوابیدم، بیدار شدم، پیپ کردم.

در نهایت آنقدر سرد شد که برای اولین بار بعد از چند روز از آستر کیسه خوابم استفاده کردم. سپس خواب دیدم که به دبیرستان برگشتم و با یک بچه بداخلاق سر و کار داشتم که می خواست از من اخاذی کند که چشمانم را باز کردم و روشن شد.

نه فقط نور کمی در افق، بلکه در ساعت 6:30 صبح مانند تابستان در کوهستان روشن بود. برای بلند شدنم دیر شده چون سرعتم خیلی کند است. بلند شدم و بلافاصله صبحانه و بقیه صبح رو شروع کردم.

سالی همیشه ظاهر می شود و همیشه مورد استقبال قرار می گیرد

در یک لحظه سالی آمد و من آنقدر به مسیر نزدیک شدم که متوجه او شدم. او دیشب در ارتفاع بسیار پایین‌تری برای کمپ توقف کرده بود، اما ظاهراً روز پیاده‌روی خود را خیلی زودتر از من آغاز کرد.

با هم گپ زدیم و او موافقت کرد که بتوانم از عکس ها و توضیحاتش در وبلاگم استفاده کنم. وقتی کسی ظاهر می شود، به خصوص در عکس ها، من همیشه سعی می کنم از این طریق اجازه بگیرم.

دیر دویدن – دوباره!

پس از رفتن او، من به داخل یک خندق سنگی رفتم تا از کاتولی که شب قبل حفر کرده بودم استفاده کنم. وقتی آنجا بودم، متوجه شدم که چندین بطری دور از چشم در سنگ گیر کرده بودند. به نظر می رسد کسی مشروب خورده است و نمی خواهد بطری ها را به خانه ببرد. انگیزه اولیه من بسته بندی بطری ها بود. سپس، با تأمل، متوجه شدم که انرژی لازم برای حمل بطری های اضافی مانند یک سامری خوب را ندارم. بنابراین، متأسفانه، من آنها را همانجا رها کردم.

به کمپ برگشتم، بسته بندی را تمام کردم، اما از اینکه ساعت 6:30 بیدار شدنم باعث خروج ساعت 8:30 شد، وحشت کردم. چرا انقدر آهسته ام؟؟

این فکر در حالی که من از آن بالا می رفتم مرا آزار می داد و واقعاً از خودم آزرده می شدم. سپس با مردی برخورد کردم که از سراشیبی پایین می آمد و کمی با هم صحبت کردیم و گفتم که عصبانی هستم. شنیدن صدای بلند از دهانم باعث شد از رفتارم پشیمان شوم. با خودم گفتم: “ناراحت نباش، چون چه فایده ای دارد، روز زیبایی است، از آن لذت ببر!” و این بود. یک روز زیبا

بالا رفتن از میان برف و سنگ

صعودم را از سر گرفتم و از اپلیکیشن ناوبری فهمیدم که پاس هنوز تقریباً چهار مایل با ما فاصله دارد. خوب بود که مثل روز قبل راه رفته بودم، اما درست پای گردنه مستقر نشده بودم.

من تکه های برف زیادی را دیده بودم که در نقاط سایه دار در دامنه کوه قرار گرفته بودند، اما هیچ کدام از این تکه ها روی مسیر قرار نداشتند. وقتی بالاخره در این صعود به یکی از آنها برخورد کردم، نتوانستم در برابر نوشتن در برف و ساخت آخرین گلوله برفی فصل مقاومت کنم.

به نظر می رسد این رویکرد مدت زیادی طول کشیده است. زمانی زمین بزرگی از سنگ بود و من در میان صخره ها گم شدم. یک نفر را هم در پشت سرم گم شده دیدم که به نظر می رسید مرا در این آشفتگی دنبال کرده است. درست زمانی که فکر کردم ممکن است مجبور شوم گام‌هایم را در فاصله‌ای نامعلوم طی کنم، خط مبهم مسیری را در طرف دیگر دره‌ای نسبتاً هموار پر از صخره دیدم.

بنابراین سنگ به سنگ راهم را انتخاب کردم، با چند جابه‌جایی که زمین خیلی سخت به نظر می‌رسید و پیوسته به سمت مسیری که دیده بودم حرکت کردم. حرکت کند بود اما جهت ثابت بود و خیلی زود به مسیر برگشتم.

دریاچه های خیره کننده و منظره کوه

به زودی مسیر با شیب تندتر و پیوسته شروع به بالا رفتن کرد و از چندین دریاچه گذشتم. آخرین قسمت قبل از گذرگاه، دریاچه هلن است که به خاطر زیبایی منظره اش شناخته شده است. بنابراین وقتی به اولین دریاچه رسیدم، از یک رهگذر پرسیدم: “آیا آن دریاچه هلن است؟”

مرد پاسخ داد: نه، دو نفر دیگر آنجا هستند.

با بالا رفتن، بالاخره او را دیدم. دریاچه ها زیبا هستند. کوه ها زیبا هستند

در هر لحظه، فقط افتادن فک است. می توانید از یک منظره لذت ببرید، سپس 20 یارد راه بروید و به پاهای خود نگاه کنید، سپس به بالا نگاه کنید و این یک منظره کاملاً شگفت انگیز است! آب، کوه ها، صخره ها، درختان (خوب، وقتی زیر خط درخت هستید)، همه چیز خیره کننده است.

همچنین احساس بکر می کند، مثل اینکه شما ممکن است اولین کسی باشید که همه آن را می بینید.

جان مویر پاس و چند چهره آشنا

در نهایت، پس از صعود به آن سوی دریاچه هلن، آخرین مسیر به گردنه کمی ضد آب و هوا بود. عامل رستگاری، کلبه نمادین جان مویر تریل بود.

من چند عکس از داخل آن گرفتم، از جمله یک سلفی خلاقانه با دوربینی که به سقف نگاه می کند.

گروهی از کوهنوردان عازم جنوب با عجله از تپه ای نزدیک بالا رفتند. از آنجایی که گذر در ارتفاع 11955 فوتی بود، آنها می خواستند به ارتفاع 12000 پایی برسند. برای کسانی از ما که به سمت شمال حرکت می‌کردیم، این ارتفاع چیز مهمی نبود، اما نشان می‌داد که مسیرهای پیش رو کمی پایین‌تر خواهند بود. ارتفاع کمتر، اما نه لزوما آسان تر.

امی در راهرو بود و سالی هم همینطور. عجیب است که من در این مسیر با چند زن آشنا شدم، اما با مردان نه. نه اینکه من هیچکدومشون رو خوب بشناسم

سالی بلافاصله پس از ورود من رفت. فکر می کنم مدتی آنجا بود که من به آنجا رفتم.

من هم زیاد نماندم. من فقط چند تنقلات خوردم و سپس به سمت پایین حرکت کردم.

مقصد چیست؟ من نمیدانم…

قبل از رفتن، سالی از من پرسید: “به کجا می روی؟ هدفت برای امروز چیست؟” من زیاد مطمئن نبودم من پاسخ دادم، “دوست دارم امروز تا حد امکان به مزرعه مویر تریل (MTR) نزدیک شوم تا فردا کوتاه ترین مسیر ممکن را برای رسیدن به آنجا داشته باشم.” به فکر فرود آمدن در محدوده 6 تا 10 مایلی برای راهپیمایی روز بعد برای تدارکاتم افتادم. این بدان معنی بود که قرار بود روز بسیار طولانی باشد. امیدوار بودم همسرم مرا در MTR رزرو کرده باشد تا بتوانم دوش بگیرم و یک شب در رختخواب بمانم.

مسیر از گردنه به دشتی طولانی و طولانی در ارتفاع زیاد بین کوه ها منتهی می شد. سواری بسیار سریعی داشت زیرا قسمت اعظم آن مسیر صاف و هموار بود، اما به نظر می رسید که برای همیشه ادامه دارد. با پایین آمدن از کوه، مسیر بیش از چهار مایلی به سمت شمال می رود. سپس چرخیده و از دره ای طولانی به سمت غرب فرود می آید. جایی نزدیک به انتهای این دره مقصد فردای من بود، مزرعه مویر تریل.

ملاقات با قطار قاطر

کمی پایین تر از گذرگاه به قطاری متشکل از شش قاطر رسیدم که توسط زنی جوان سوار بر اسب هدایت می شد. ایستادم تا اجازه بدهم عبور کنند و از رفتنشان فیلم گرفتم. قاطرها آذوقه و کوله پشتی و یک زن را به عنوان مسافر توریست حمل می کردند. در حین عبور با راننده به طور خلاصه با او گپ زدم و سپس به مسافر فریاد زدم: “سوار واقعی آنجاست! تو خوب به نظر می آیی!” در واقع، کلاه سیاه با پر بلند او را به نظر می رساند.

مسیر طولانی خشک و در معرض آفتاب بود. لطف نجات بخش این بود که ابرهای پراکنده ای وجود داشت که قسمت های مختلف آسمان را پوشانده و آشکار می کرد. بنابراین همیشه آفتاب داغ نبود. بدش این بود که عینک آفتابی ام را زیر نور آفتاب می زدم، در سایه برمی داشتم، می گذاشتم، در می آوردم، می گذاشتم، می زدم، درمی آوردم و ….

جستجوی آب

به نوشیدن آب ادامه دادم تا مطمئن شوم که هیدراته شده ام. در نهایت مسیر به کف دره فرود آمد و از نهر تکامل گذشت. در این نقطه نهر هم بسیار عریض و هم بسیار کم عمق است. تمام راه یک ردیف پله بود. همانطور که راه را طی می کردم، با حمایت میله های پیاده روی، با خودم فکر کردم: “این باید طولانی ترین عبور از پله هایی باشد که تا به حال روی آن رفته ام!” اما صخره ها ثابت بودند و عبور و مرور سخت نبود.

احتمالاً باید بلافاصله بعد از عبور آب پر می کردم. اما زن و شوهری در آن سوی رودخانه بودند و حدس می‌زنم نمی‌خواستم با توقف در آن نقطه «لحظه عاشقانه» آنها را به هم بزنم. بنابراین، من حرکت کردم.

دیری نگذشت که متوجه اشتباهم شدم. آب بدنم کم می شد، اما نمی خواستم هیدراته شدنم را قطع کنم، چون به سرعت پیش می رفتم و سخت کار می کردم. بالاخره هر چه مینوشیدم سطحش کمتر و کمتر میشد. نمی خواستم آبم تمام شود. نزدیک دریاچه بودم اما نمی خواستم برای سوخت گیری از مسیر منحرف شوم.

هموطنان گردشگر، هنوز هم گزارشگرانی که به طرز بدنامی غیرقابل اعتماد هستند

کمی نگران از جنوبی های رهگذر درباره منابع آبی پیش رویم پرسیدم.

نمی دانم چرا به خود زحمت دادم که بپرسم چون پاسخ های مختلفی دریافت کردم. شبیه شب قبل بود که از مردم پرسیدم چند نفر کمپ نشین در مسیر هستند. این بار پرسیدم نزدیکترین منبع آب چقدر نزدیک است؟ زنی که با شوهرش مشغول پرنده نگری بود مرا به سمت دریاچه راهنمایی کرد. به اندازه کافی منصفانه اما دیگران پاسخ دادند: “اوه، خیلی دور است.” یا “اوه، فقط حدود یک مایل است.” یک زن گفت: یک جویبار است که به پایین می ریزد و فکر می کنم یک دو شاخه وجود دارد. او حتی مقداری از آب خودش را به من پیشنهاد داد که به نظرم بسیار سخاوتمندانه بود، اما من نپذیرفتم و گفتم: “نه، نه، نه، من آنقدرها هم بد نیستم. من هنوز مقداری آب دارم. فقط تعجب می کنم که تا کجا باید بروم.” امیدوارم از غرورم پشیمان نشوم!

متوجه شدم که اگر کسی از من بپرسد که آخرین منبع آب چقدر در طول مسیر من بوده است، ممکن است برایم مشکل باشد. حدس می‌زنم که این یک جور “دور از دید، خارج از ذهن” است.

آب و پیازچه

وقتی از ناحیه دریاچه خارج شدم، مناظر دره به سمت غرب الهام بخش بود. می‌توانستم ببینم که بلافاصله قبل از اینکه مسیر دوباره به سمت پایین تراز شود، چقدر پایین می‌روم.

وقتی دوباره به زیر سایه جنگل افتادم، مردی را دیدم که در کنار مسیر مشغول بود. داشت بطری اش را از یک قطره کوچک پر از آب می کرد. هورا!

او استرالیایی بود و تازه فارغ التحصیل شده بود. به نوعی شروع کردیم به صحبت در مورد پیازچه هایی که در این مکان مرطوب رشد می کنند. دوست من سام مقداری “ازگیل وحشی” که توسط راهنمای کمپینگش شناسایی شده بود خورده بود. معلوم شد که یک شوکران است و سام خیلی مریض شد و راهنما در واقع مرد! بنابراین من از امتحان چیزی ناآشنا کمی دوری کردم، اما او بسیار مطمئن به نظر می رسید.

قدرت پیازچه

بالاخره گفتم: باشه، یکی رو امتحان میکنم. او تعدادی را بیرون کشید، اما اکثر آنها یک لامپ زیرزمینی بسیار خوب را از دست دادند. خیلی شبیه پیاز سبز بودند که آرامش بخش بود. سپس او یکی را پیدا کرد که ظاهر بهتری داشت و من آن را امتحان کردم.

خدای من، قدرت پیاز! فوق العاده پیازی بود اما خوشمزه هم بود. هر چند یکی کافی بود به خصوص که من کاملاً مطمئن نبودم که “پسر عموی سمی” خانواده پیاز نیست.

دوست استرالیایی من رانندگی کرد و من در حالی که از این نقطه زیبا در سایه لذت می بردم بطری های آبم را پر کردم. من هم دیر ناهار خوردم و وقتی از آنجا رفتم ساعت سه بود. من برنامه AllTrails را بررسی کردم و از اینکه متوجه شدم که Muir Trail Ranch هنوز 12 مایلی دورتر است، ناامید شدم. برای رسیدن به مرکز هدف 6-10 مایلی روز بعد، تصمیم گرفتم که باید چهار مایل دیگر را انجام دهم.

کاهش ارتفاع و پیدا کردن Whippersnappers و Bandanas

همانطور که از تپه زیر منبع آب پایین می رفتم، یک باندانا رها شده با طرح یاسی بسیار جذاب وجود داشت که شخصی آن را رها کرده بود یا در انتهای مسیر رها کرده بود. عجیب به نظر می رسید، سنگی او را در آغوش گرفته بود، اما کسی آن اطراف نبود. به اولین نفری که دیدم بالا می‌رود درباره‌اش گفتم و گفتم: “اگر وقتی به این مکان می‌رسی هنوز آنجاست، باید آن را بگیری.” کسی که بهش گفتم یه باندای قشنگ پوشیده بود. من فکر کردم که او ممکن است قدردان یاسی باشد.

افزایش ارتفاع بسیار تند بود. در طبقه پایین با یک زوج دیگر صحبت کردم. داشتند بالا می رفتند. برای آنها صحبت کردن با من یک نعمت بود زیرا می توانستند بدون احساس گناه کمی استراحت کنند. به من گفتند که او 68 ساله و او 66 ساله است.

ادامه دادم، با شیب تند پایین آمدم و سپس به تدریج که به پایین فرود رسیدم. مسیر آسان تر می شد، اما می دانستم که دارم خسته می شوم. با خودم گفتم: آرام باش جورج، بعد از ظهر است و تو خسته ای، بله، هدفی داری، اما سرعتت را کم کن و مراقب باش؛ این زمان است که تصادفات بیشتر می شود، نیازی به عجله نیست.

بسیار بسیار مراقب بودن (یا من فکر می کردم …)

عجله ای نداشتم. اوایل روز، در ارتفاع بالا، مایل ها را هل می دادم. اما الان وقت گذاشتم و مراقب بودم.

یا اینطور فکر می کردم. به پایین تپه ای کم ارتفاع رسیدم و به مسیری زیبا و آسان با سرازیری ملایم که بسیار واضح به نظر می رسید پیچیدم. چیز بعدی که میدونستم BAM بود! با صورت ناگهانی و با خشونت به جلو افتاده بودم.

آنقدر سریع اتفاق افتاد که من کاملاً مطمئن نیستم، اما فکر می‌کنم انگشت پایم روی یک برآمدگی کوچک در مسیر حرکت کرد. این نوع سفری بود که اغلب اتفاق می‌افتد و 99 بار از هر صد بار بهبود می‌یابد، گرفتار می‌شوید. فقط در صدمین بار که این بار بود، نتوانستم. فقط محکم روی صورتم افتادم.

ارزیابی خسارت

چند دقیقه آنجا دراز کشیدم و اتفاقی که افتاده بود را در نظر گرفتم. اولین نگرانی من ضربه به سر بود. با صورتم به سنگی برخورد کرده بودم، اما به سرم اصابت نکرده بود، فقط صورتم را کمی خراشیده بود. همه چیز خوب بود.

من به سینه چپم ضربه زده بودم، اما در آن لحظه هنوز متوجه نشدم.

چیزی که می دانستم این بود که در مسیر پایین، درد شدیدی در مچ دست چپم احساس کردم.

سال قبل، در لانگ تریل، خودم را مجروح کرده بودم، روی یک گیاه صورت در مسیری آسان و با شیب ملایم در سراشیبی زمین خوردم. تشابهات غیرقابل انکار بود. حتی نوع آسیب هم مشابه بود، من در مسیر طولانی یک انگشت دست چپم را شکستم و در مسیر جان مویر مچ دست چپم آسیب دید.

پس برای لحظه ای دراز کشیدم و به این فکر کردم: “این چیست؟ دوباره مسیر طولانی؟”

کمک گرفتن

بالاخره شروع کردم به جمع کردن خودم. چند دقیقه بعد چند نفر وارد شدند. آنها حادثه را ندیدند اما پرسیدند “حالت چطور است؟”

من پاسخ دادم: “خب، من در واقع آنقدرها هم خوب نیستم. من خیلی حالم گرفته است.”

آنها فوق العاده زیبا بودند و من از آن بسیار قدردانی کردم. یکی از بچه ها حتی مقدار زیادی ایبوپروفن به من داد که می دانستم به آن نیاز دارم. من قبلاً از سقوط احساس درد و درد می کردم. خوشبختانه زانوی من آسیبی ندید. از آنجایی که قبلاً مجروح شده بود، آسیب بیشتر می تواند عواقب جدی برای تحرک من داشته باشد.

در آن زمان یک پارکبان با شخص دیگری ظاهر شد. او می خواست مجوز من را بررسی کند.

وقتی او را دیدم از سقوطم به او گفتم. بعد گفتم: “احتمالاً می خواهید به مجوز من نگاه کنید، نه؟”

او گفت که اینطور است و من ادامه دادم: “خب، من آن را دارم. و واقعاً ممنون می شوم اگر حرف من را قبول کنید، زیرا در کوله پشتی من است و من همین الان دچار این حادثه شدم و یک جورهایی متزلزل شدم.”

در کمال تعجب، او گفت: “باشه. فقط باید اطلاعاتی از شما بگیرم.”

با این کار او نام من و روزی را که به مسیر آمده بودم و… شاید چیزهای دیگری که یادم نمی‌آید، گرفت. او با مهربانی اضافه کرد که اگر احساس بیماری کردم می توانم به ایستگاه محیط بان بیایم.

من از او و نیکوکار ایبوپروفنم تشکر کردم و راهمان از هم جدا شد.

ضعیف شده و به دنبال مکانی برای کمپ نزدیک تر به MTR است

باعث تضعیف روحیه شد. بدتر از آن، یکی دو بار بعد از آن زمین خوردم. هر بار که خودم را می گرفتم، زمین نمی خوردم، اما نمی توانستم بفهمم که چرا اینقدر سعی می کنم اینقدر مراقب باشم و همچنان زمین بخورم. فک کنم واقعا خسته بودم

یک لحظه فکر کردم باید فورا کمپ بزنم. اما مزرعه مویر تریل هنوز 11.1 مایل دورتر بود. من تا حدودی در شوک بودم و جراحاتم را خیلی حاد احساس نکردم. شاید بهتر باشد الان بروم و فاصله کمتری را برای صبح روز بعد بگذارم که ممکن است درد خیلی بیشتری داشته باشم؟ پس از این بحث داخلی کوتاه، تصمیم گرفتم ادامه دهم.

در ادامه مسیر، تصمیم گرفتم به McLure Meadow بروم. این یک علفزار باز معروف در زیر قله های گرانیتی است و حتی یک ایستگاه تکاور نیز دارد. اما وقتی به آنجا رسیدم خیلی زود به نظر می رسید. فشار دادم

یک سری اردوگاه در کنار رودخانه در دره تکامل وجود داشت. متأسفانه اولی پر از جمعیت بود. حیوانات بارکش هم آنجا بودند و فکر می کنم جمعیت ممکن است دامدار بوده باشند. توقف نکردم تا بفهمم من نگران بودم که ممکن است همه کمپ ها اینقدر شلوغ باشند.

موقعیت عالی در دره تکامل

اردوی بعدی عالی بود. هیچکس نبود. هیچ کس. من توانستم از بین چهار مکان موجود انتخاب کنم. با آرامش کمپ زدم و شامم را آب کردم. دوباره بیف استروگانف بود که من از آن متنفر بودم، اما این بار طعم بسیار خوبی داشت. ظروف آبم را با فیلتر کردن از جریان آب پر کردم.

وقتی راه می رفتم، درد در سمت چپ سینه ام بیشتر شد. احساس می کردم این یک دنده شکسته نیست، اگرچه ممکن است، بلکه بیشتر شبیه یک عضله سینه ای کشیده شده است. اگر چنین است، ایبوپروفن در این مورد نیز کمک خواهد کرد. این یک آزمایش بزرگ است که ببینم مچ دست و سینه من در صبح چگونه است. امیدوارم بتوانم بدون درد یا ناتوانی زیاد حرکت کنم و راه بروم.

بهترین خبر از همسر نازنینم بود که توانست من را برای شب بعد در کمپ مویر تریل رزرو کند. من یک کابین داشتم، کابین چادر سه.

شب بعد جایی برای ماندن داشتم که چادرم نباشد، می توانستم لباس بشوییم، دوش بگیرم، یک غذای گرم بخورم و وسایل الکترونیکی ام را شارژ کنم. شارژ کردن مهم بود چون تقریباً شارژم تمام شده بود.

تنها در اردوگاه چهار چادری ام، چشمانم را بستم و خوابم برد.